ଏହି କଥାରେ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକେଠାରେ ଏକ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ବିରାଜ କରିଲେ, ସେଇ ପନ୍ଦର ରାତିକୁ "ଅମାବାସ୍ୟା" ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହାକୁ ନୂତନ ଚନ୍ଦ୍ର ଦିନ ବି କୁହନ୍ତି। ଏହି ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଏକାସାଥିରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଏକତ୍ର ଦେଖାକୁ ଦିଆଯାଏ, ଯାହାକୁ "ଦର୍ଶ" କୁହାଯାଏ, କାରଣ ସେଠାରେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୁଏ। ଏହି ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ, ଚନ୍ଦ୍ର ତିଥିର ସଂଧି ସମୟରେ ଦୁଇଟି ଲବା (ଅତି କ୍ଷୁଦ୍ର କ୍ଷଣ) ଗଣାଯାଏ, ଯାହାକୁ "କୁହୂ" ବୋଲି କୁହନ୍ତି ଏବଂ ଏହି ସମୟକୁ ପର୍ବ ସଂଧି ବୋଲି ମନାଯାଏ। ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ, ଦିନର ମଧ୍ୟାନ୍ହ ପରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ରାତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ସମୟରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ସୂର୍ଯ୍ୟ ସହିତ ଉଦୟ ହୁଏ, ଏହା ପ୍ରଭାତ ସମୟର ଅର୍ଥ ଦେଇଥାଏ। ମଧ୍ୟାନ୍ହ ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇ ଲବା ସହିତ ସେଟ୍ ହେବା ପରେ, ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ଚନ୍ଦ୍ରମା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚକ୍ରରୁ ବାହାରି ଆସେ। ଯେତେବେଳେ ଏହି ଦୁଇ ଗ୍ରହ ପ୍ରତିଏକଠାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉଛନ୍ତି, ସେଇ ମଧ୍ୟସ୍ଥ ସମୟରେ "ଅନ୍ୱାହାରି" ଓ "ବଷଟ୍" ଯଜ୍ଞ ହେବା ଉଚିତ, ଏହି ସମୟକୁ ଋତୁର ଆରମ୍ଭ ଓ ପର୍ବ ସମୟ ବୋଲି ଜଣାଯାଏ। ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ ଦିନରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା କ୍ଷୀଣ ଓ ଧୂସର ଦେଖାଯିବାରୁ, ଏହି ଦିନକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିବା ଅମାବାସ୍ୟା ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। କୋଇଳି ପକ୍ଷୀ ଏହି ସମୟକୁ "କୁହୂ" ଡାକିଥାଏ, କାରଣ ଏହି ସମୟରେ ତାହା ସମାପ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ, ଏହି ଦିନକୁ ତେଣୁ "କୁହୂ" ନାମ ଦିଆଯାଇଛି। ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରମା କେବଳ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଂଶ ରହିଯାଏ, ଯାହାକୁ "ସିନିବାଳୀ" ମାପ ଭଳି, ଅମାବାସ୍ୟା ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ସେଇ ସମୟରେ ଏହାକୁ "ସିନିବାଳୀ" କୁହାଯାଏ। ଅନୁମତି, ରାକା, ସିନିବାଳୀ, ଓ କୁହୂ—ଏହି ଚାରି ପ୍ରକାର ଅମାବାସ୍ୟା ନାମ; ଦୁଇ ଲବା ସମୟକୁ "କୁହୂ" ଏବଂ ଏହାକୁ ସେଇ ମାପ ଦ୍ୱାରା ଜଣାଯାଏ। ଏହିପରି, ଚନ୍ଦ୍ର ତିଥି ସଂଧି ସମୟ ଦୁଇ ଲବା ହେଉଛି; ତିଥିର ଅବଧି ସମାନ, ବଳି ଓ ବଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ ସମାନ। ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଏକତ୍ର କିମ୍ବା ବିପରୀତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥାନ୍ତି, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଓ ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନରେ, "ପର୍ବ" ସମୟ ଦୁଇ ଗୁଣା ହୁଏ। କୁହୂ ଓ ସିନିବାଳୀ ସଂଧି ସମୟକୁ ଦୁଇ ଲବା ଗଣାଯାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ସହିତ ପର୍ବ ସମୟ "କଳା" ଦ୍ୱାରା ମାପାଯାଏ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ପନ୍ଦର ଦିନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦଶ ଓ ପାଞ୍ଚ କଳା ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ତେଣୁ, ପନ୍ଦର ତିଥିରେ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଷୋଳ କଳା ନାହିଁ; ଏହିପରି ଚନ୍ଦ୍ରମାର କ୍ଷୟ ଘଟେ। ଏହିପରି, ପୂର୍ବଜମାନେ, ସେମାନେ ସୋମପାନ କରିଥିବା ଦେବତାମାନେ, ଋତୁ ଓ ବର୍ଷ ରୂପେ ଅଛନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କର ପଥ, ସ୍ୱରୂପ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ବିଷୟରେ କହିବି। ପ୍ରେତ୍ୟାଗତ ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କର ପଥ କିମ୍ବା ତାଙ୍କର ପୁନଃଆଗମନ ଜଣାଯିବା ସମ୍ଭବ ନୁହେଁ; ଏହା ଖ୍ୟାତିପ୍ରାପ୍ତ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଜଣାଯାଏ ନାହିଁ, ଶାରୀରିକ ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ତ ତଥାପି ନୁହେଁ। ଏଠାରେ, ଏହି ପୂର୍ବଜମାନେ ଲୋକୀୟ ପୂର୍ବଜ ଓ ଦେବପିତୃ ଭାବରେ ଗଣାଯାନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ଧର୍ମବଳ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଏକତ୍ୱକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏହିପରି କହନ୍ତି। କିମ୍ବା, ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠିତ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହ କର୍ମ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ, ତପସ୍ୟା, ଯଜ୍ଞ, ପୃଥିବୀରେ ସନ୍ତାନ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଅନ୍ନଦାନ—ଏହି ସାତ ପ୍ରକାର ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କର୍ମରେ ଲିନ୍ନ, ସେମାନେ ଦେହ ପତନ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହିପରି ଚାଲିଥାନ୍ତି; ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନେ ଯେଉଁମାନେ ତାପ ଓ ସୋମପାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି ଓ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି। ଏହା ପିତୃମାନଙ୍କର ସନ୍ତାନ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରିଥିବା ଲୋକମାନଙ୍କ ପଥ ବୋଲି ଖ୍ୟାତ; ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ପ୍ରତି ପରିବାରୀକ ନିକଟତମ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଦାନ। ଯେଉଁମାନେ ମାସିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଗ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସୋମ ଲୋକର ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରନ୍ତି; ଏହି ମାନବ ପୂର୍ବଜମାନେ ମାସିକ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଭୋଗ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଦୁଇ ପ୍ରକାର କର୍ମ ଓ ଜନ୍ମରେ ମିଶ୍ରିତ, ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମରୁ ଚ୍ୟୁତ, ଏବଂ ସ୍ୱଧା, ସ୍ୱାହା ଦାନରୁ ବଞ୍ଚିତ—ସେମାନେ ଦେହ ଛାଡି ଦୁଃଖଦ ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି, ଯମର ନିବାସରେ ପ୍ରେତ ହୋଇ, ନିଜ କର୍ମ ପ୍ରତି ଶୋକ କରି, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ଦୀର୍ଘ ଓ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୀଣ, ବିକ୍ଷୁବ୍ଧ କେଶ, ନଗ୍ନ, ଭୂକ୍ଷା ଓ ତିର୍ଷ୍ଣାରେ ପୀଡିତ, ଏଠାରୁ ସେଠାକୁ ଭୂଲିପଡ଼ି ଘୁଞ୍ଚିଯାନ୍ତି। ସମସ୍ତ ନଦୀ, ହ୍ରଦ, ପୋକରୀ, କମଳାୟନୀ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ପ୍ରତି ଆକାଂକ୍ଷା କରି ଘୁଞ୍ଚି ଫେରନ୍ତି। ଏହିପରି ଯେଉଁମାନେ ଯନ୍ତ୍ରଣାସ୍ଥଳ—ଶାଲ୍ମଳୀ ବୃକ୍ଷ, ବୈତରଣୀ ନଦୀ, କୁମ୍ଭୀପାକ କୁଣ୍ଡ, ତାପ୍ତ ବାଲିରେ ପଡ଼ିଥାନ୍ତି, କିମ୍ବା ତାଲପତ୍ର ବନରେ ନିଜ କର୍ମରୁ ନିକ୍ଷିପ୍ତ, ଏହି ଦୁଃଖିତ ଓ ନିଦ୍ରାହୀନ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ସହିତ ରହନ୍ତି। ଏମିତି ପୂର୍ବଜମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଅନ୍ୟ ଲୋକରେ ଅଛନ୍ତି, ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ-ବାନ୍ଧବ ଏଠାରେ ନାମ ଓ କୁଳ ସହିତ ତିନି ପିଣ୍ଡ ଦାନ କଲେ, ସେହି ଦାନ ତାଙ୍କ ପ୍ରେତ୍ୟ ଲୋକରେ ଥିବା ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଏ ଏବଂ ସେମାନେ ତୃପ୍ତି ପାଆନ୍ତି। ଯେଉଁମାନେ ଦାନ ନ ପାଇଥିବା, ଯନ୍ତ୍ରଣାସ୍ଥଳରେ ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାରେ ହରାଇଯାଇଥିବା, କିମ୍ବା ପରେ ସ୍ଥାବର ଜନ୍ମରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିବା, ସେମାନଙ୍କ ପୂର୍ବ କର୍ମ ଅନୁଯାୟୀ ଜନ୍ମ ନେନ୍ତି। ପଶୁ ଜନ୍ମରେ ନାନା ରୂପ ଓ ପ୍ରଜାତି ମଧ୍ୟରେ, ଯେଉଁ ଗର୍ଭରେ ଯେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ମିଳେ, ସେଉଁଠି ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରନ୍ତି।