ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ତିଥିରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଅର୍ଧମାସିକ କଳାବିଭାଗ ଓ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ୱଳନ ନିୟମ ଜଙ୍କ୍ସନ୍ରେ କରାଯାଏ। ଏହି କାରଣରୁ, ଚନ୍ଦ୍ରମାଙ୍କ ତିଥି ଆରମ୍ଭ ହେବାବେଳେ, ପ୍ରଥମ ଦିନରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସନ୍ଧ୍ୟା ଓ ଅନୁମତି ସମୟରେ ଦୁଇ ଲବା (ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁଦ୍ର ମୁହୂର୍ତ୍ତ) କୁ ସଠିକ୍ ସମୟ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ; ଏହି ଦୁଇ ଲବା ରାକା ନାମକ ତିଥିର ଦିନ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସମୟରେ ମଧ୍ୟ ଉପଯୁକ୍ତ ମନାଯାଏ। କ୍ରିଷ୍ଣପକ୍ଷର ତିଥି ଯେତେବେଳେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ବିତିଯାଏ ଓ ସନ୍ଧ୍ୟା ଆସେ, ସେହି ସମୟକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ସମୟ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଯେତେବେଳେ ବ୍ୟତୀପାତ ଅବସ୍ଥାରେ ଥାଏ, ଏହା ଏକ ଯୁଗର ସମାପ୍ତିକୁ ଉଲ୍ଲେଖ କରେ; ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଯୁଗ ସମାପ୍ତିରେ ବ୍ୟତୀପାତ ଅବସ୍ଥାରେ ଉଦୟ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ବ୍ୟତୀପାତରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦୁହେଁ ଏକାଠି ଦେଖାଯାନ୍ତି, ଏବଂ ତିଥି ଆରମ୍ଭରେ ସେମାନେ ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାନ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦୃଷ୍ଟି କରି ତିଥି ଗଣନା କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ସମୟକୁ ଷଷ୍ଠ କାଳ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯାହା ପୂଜା ଓ ଧାର୍ମିକ କ୍ରିୟା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ। ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିରେ, ରାତି ଯୁଗ୍ମ ସମୟରେ, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଉଦୟ ହୁଏ, ଏହିପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ରାତିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦିନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ଦିନରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଏକାଠି ଦେଖିଲେ ଏବଂ ବ୍ୟତୀପାତ ସମୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଦେଖାଯାଏ, ସେଠିଏ ଏହାକୁ ଅପରାହ୍ଣ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ବୋଲି ମନାଯାଏ। ପୂର୍ବଜମାନେ ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ଏହି ସମୟକୁ ଅନୁମତି ଦେଇଥିବାରୁ ଏହାକୁ 'ଅନୁମତି' ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚନ୍ଦ୍ର ଅବସ୍ଥାରୁ ଏହାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ବୋଲି ମନାଯାଏ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଉଦୟ ହେବା ଓ ତାହାର ରଙ୍ଗ ଦ୍ୱାରା କବିମାନେ ଏହାକୁ 'ରାକା' ବୋଲି କୁହନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଏକାଠି ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଅବସ୍ଥିତ, ସେହି ପଂଚଦଶୀ ରାତିକୁ ଅମାବାସ୍ୟା ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏହି ଅମାବାସ୍ୟାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଏକାଠି ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦେଖାକୁ 'ଦର୍ଶ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଅମାବାସ୍ୟାରେ ଚନ୍ଦ୍ର ତିଥି ଯୁଗ୍ମରେ ଦୁଇ ଲବା ସମୟ ହୁଏ; ଏହାକୁ ଦୁଇ-ଅକ୍ଷରୀ 'କୁହୂ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଓ ଏହି ସମୟକୁ ପର୍ବ ସମୟ ବୋଲି ମନାଯାଏ। ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ ମଧ୍ୟାହ୍ନରୁ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦେଖାଯାଏ ଏବଂ ରାତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ସହିତ ଏକାଠି ଉଦୟ ହୁଏ; ଏହି ସମୟ ସକାଳରେ ଅଟୁଟ ରହିଥାଏ। ମଧ୍ୟାହ୍ନ ପରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୁଇ ଲବା ଯୋଗ ହୋଇ ଅସ୍ତମିତ ହେଉଥିବାବେଳେ, ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷ ଚନ୍ଦ୍ରମା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଡିସ୍କରୁ ଉଦୟ ହୁଏ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଏକଠା ଅବସ୍ଥାରୁ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବା ସମୟରେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଯେଉଁ ସମୟ, ଏହି ସମୟକୁ ଅନ୍ୱାହାରି ଓ ଦର୍ଶର ବଷଟ୍ କ୍ରିୟା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ମନାଯାଏ; ଏହା ପ୍ରକୃତ ପର୍ବ ଓ ଅମାବାସ୍ୟାର ପୂଜା ସମୟ। ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ ଦିନେ ଚନ୍ଦ୍ରମା କ୍ଷୀଣ ଓ ଧୂସର ଥାଏ, ଏହିପରି ଦିନ ଅମାବାସ୍ୟାକୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସାକ୍ଷାତ୍କାର କରୁଥିବା ଅମାବାସ୍ୟା ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରାଯାଏ। କୋଇଲି ପକ୍ଷୀ ଏହି ସମୟକୁ 'କୁହୂ' ବୋଲି କୁହେ, କାରଣ ଏହି ସମୟରେ ତିଥି ସମାପ୍ତ ହୁଏ; ଏହିପରି ଅମାବାସ୍ୟାକୁ 'କୁହୂ' ନାମରେ ଜଣାଯାଏ। ଯେତେବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରମାର କେବଳ ଏକ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଅଂଶ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଥାଏ, ଯାହାକୁ 'ସିନିବାଳୀ' ମାପରେ ଦେଖାଯାଏ, ଅମାବାସ୍ୟା ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ବିଳୀନ ହୁଏ; ଏହି ସମୟକୁ 'ସିନିବାଳୀ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଅନୁମତି, ରାକା, ସିନିବାଳୀ ଓ କୁହୂ—ଏହି ଚାରିଟି ନାମ ଅଛି; ଦୁଇ ଲବା ସମୟକୁ 'କୁହୂ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ ଓ ଏହି ମାପରେ ଏହା ଚିହ୍ନିତ। ଏପରି, ତିଥି ଯୁଗ୍ମ ସମୟର ମଧ୍ୟବର୍ତ୍ତୀ ସମୟକୁ ଦୁଇ ଲବା ମାନାଯାଏ; ତିଥିର ଅବଧି ସମାନ ଓ ହୋମ, ବଷଟ୍ ଉଚ୍ଚାରଣ ମଧ୍ୟ ସମାନ ହୁଏ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ସଂଯୋଗ କିମ୍ବା ବିରୋଧ ଅବସ୍ଥାରେ, ଏବଂ ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଓ ଅମାବାସ୍ୟା ଦିନ, ପର୍ବ ସମୟ ଦୁଇ ଗୁଣା ମାନାଯାଏ। କୁହୂ ଓ ସିନିବାଳୀ ଯୁଗ୍ମ ସମୟରେ ଦୁଇ ଲବା ହୁଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମା ନୋଡ୍ରେ ପର୍ବ ସମୟ କଳାରେ ଗଣାଯାଏ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ପଂଚଦଶୀ ଦିନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ଏହିପରି ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ଦଶ ଓ ପାଞ୍ଚ କଳାରେ ସମାପ୍ତ ହୁଏ, ଦିନ ଅନୁସାରେ। ଏହି କାରଣରୁ, ପଂଚଦଶୀ ଦିନ ଚନ୍ଦ୍ରମାର ଷୋଳଷ କଳା ନଥାଏ; ଏଭଳି ଚନ୍ଦ୍ରମାର କ୍ଷୟ ଘଟେ। ଏହିପରି, ଏହି ପୂର୍ବଜମାନେ, ସୋମପାନ କରୁଥିବା ଦେବତାମାନେ ସୋମକୁ ବଢ଼ାନ୍ତି, ସେମାନେ ଋତୁ ଓ ବର୍ଷ ଅଟୁଟ ରଖନ୍ତି; ଦେବତାମାନେ ଏହାକୁ ଧାରଣ କରନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ପୁନି ଏହି ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯେଉଁମାନେ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ପଥ, ସ୍ୱଭାବ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଲାଭ ହୁଏ। ପିତୃମାନେ କେଉଁଠୁ ଯାନ୍ତି, କେଉଁଠୁ ଫେରନ୍ତି, ଏହାକୁ ଜଣାଯିବା ଅସମ୍ଭବ; ବଡ଼ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଏହି ଜ୍ଞାନ ମିଳେନାହିଁ, ଆମ୍ବ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ତ ଅତି ଅସମ୍ଭବ। ଏଠାରେ, ଏହି ପୂର୍ବଜମାନେ ଦେବତା ଓ ପିତୃମାନଙ୍କ ଲୋକିକ ପୂର୍ବଜ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାନ୍ତି; ସେମାନେ ଧର୍ମଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସଂଯୁକ୍ତ ହୁଏ। କିମ୍ବା ଆଶ୍ରମ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା, ଜ୍ଞାନରେ ନିଷ୍ଠିତ, ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଯେମାନେ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଫଳ ପାଆନ୍ତି। ବ୍ରହ୍ମଚର୍ୟ, ତପସ୍ୟା, ଯଜ୍ଞ, ପୃଥିବୀରେ ସନ୍ତାନ, ଶ୍ରାଦ୍ଧ, ଅଧ୍ୟୟନ, ଓ ଅନ୍ନଦାନ—ଏହି ସାତ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ଲୋକେ ଦେହପାତ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି କ୍ରିୟା କରନ୍ତି; ଦେବତା ଓ ସୋମପାନ ପିତୃମାନଙ୍କ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ପ୍ରାପ୍ତି କରି ସେଠାରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି ଓ ପିତୃମାନଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତି। ଏହାକୁ ସନ୍ତାନ ଓ ଶ୍ରାଦ୍ଧ କରୁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ଉତ୍ତମ ପଥ ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ଯେଉଁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ସମ୍ପର୍କୀୟ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦେଇଥାନ୍ତି।