ମୟା ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ— “ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟରେ କାମ କର; କୋଇଲା ପକାଇ ଦେଇଛି, ପୁଷ୍ୟା ନକ୍ଷତ୍ର ଓ ସହର ସହିତ ଏହି ସମୟ ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଛି। ଏହି ସମୟରେ ଯେଉଁଠି କିଏ ଦଳ ଗଠନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ, ସେ ଏକ ଦେବତାଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏକ ଅଗ୍ନିବାଣରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯିବ। ତୁମର ଜୀବନ, ଶକ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଶତ୍ରୁତା—ଏସବୁ ହୃଦୟରେ ଧରି ସହରକୁ ରକ୍ଷା କର। ତୁମ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ଏକମାତ୍ର ରଥକୁ ବାରଣ କର, ଯେପରି ସେ ତାଙ୍କର ବାଣ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବେନି। ଏପରି ଭାବରେ ତ୍ରିପୁରାକୁ ରକ୍ଷା କଲେ, ଦେବତାମାନେ ଅଶକ୍ତ ହୋଇ ପୁଷ୍ୟା ଯୋଗକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବେ।” ମୟାଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ତ୍ରିପୁରାରେ ବସୁଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେ ସିଂହର ଦହାଡ଼ ଭଳି ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ ଏବଂ ମୟାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ କହିଲେ— “ମୟା, ଆମେ ସମସ୍ତେ ଚେଷ୍ଟା କରି ତୁମ କଥା ଅନୁସାରେ କାମ କରିବା; ରୁଦ୍ର ସହରରେ ତାଙ୍କ ବାଣ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବେନି। ଆଜି ଆମେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବା; ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବାକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ, ତାଙ୍କର କେଶ ଓଠି ଉଠିଯାଇଛି। ତ୍ରିପୁରା ଏକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆକାଶରେ ଅବିଚଳ ରହିବ, କିମ୍ବା ନାରାୟଣଙ୍କର ତିନିପଥ ଘଟିବ ଏବଂ ଦାନବମାନେ ନଷ୍ଟ ହେବେ। ତୁମେ ଯେ ଧର୍ମରେ ଆମେ ଲଗାଇବ, ଆମେ ତାହା ଛାଡିବାନି; ଲୋକମାନେ ଦେବତା ବିନା କିମ୍ବା ଦୈତ୍ୟ ବିନା ଜଗତ ଦେଖିବେନି।” ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଏକାଠି ହେଇ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ରହସ୍ୟ ଦୂତି ଦାୟିତ୍ୱ ନେଇଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଏଠି ପୁଣିପୁଣି ପୂର୍ବ ପାହାଡ଼କୁ ଆସି ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରି, ଆକାଶରେ ଆପଣା ଆଲୋକ ଚାଲାଇଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଏକ ହଂସ ଭଳି ଦଳିଆ ହିରୋ ମାଳା ଭଳି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି, ଆତ୍ରିଙ୍କର ଚକ୍ଷୁରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ଦିଗ୍ବିଜୟୀ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଆକାଶରେ ଦୀପ୍ତି ଫିରାଇ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆମୃତ ଆଲୋକରେ ଭରି ଦେଉଛି। ଏହି ଶୀତଳ ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକରେ ତ୍ରିପୁରା ସହର ଆଲୋକିତ ହେଇଗଲା, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଘର ଏବଂ ନିଜେ ମନୋହର କଲେ। ସମସ୍ତ ରାସ୍ତା, ରାଜପଥ, ରାଜପ୍ରାସାଦ ଓ ଘରଗୁଡ଼ିକୁ ଚମ୍ପା ପ୍ରଭା ଦେଇ ଦୀପ ଜ୍ୱଳିଲା, କିଛି ତେଲ ଦେଇ ଲଗାଯାଇଥିଲା। ମଠମାନେ ଆଲୋକରେ ଭରିଗଲା, ଘରମାନେ ରତ୍ନରେ ତିଆରି, ଦୀପମାନେ ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ସମୟରେ ଗ୍ରହମାନେ ଭଳି ଚମକିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରର ଆଲୋକ ଓ ଘର ଦୀପର ଆଲୋକ ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିପୁରାର ଅନ୍ଧାର ପରିବାର ଦୁଃଖ ଭଳି ଦୂର ହେଇଗଲା। ଏହି ସହରରେ ଯୁବ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ହସି ଆଲୋକ ଦେଉଥିବା ସମୟରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହ ବହୁ ସମୟ ଘରରେ ବିତାଇଲେ। ଯେଉଁମାନେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବଙ୍କର ପଞ୍ଚ ବାଣରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହେଇଥିଲେ, ସେମାନେ ମତ୍ସ୍ୟଧ୍ୱଜ ଦେବଙ୍କର ବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ; ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଦେଖି ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ, ପ୍ରେମରେ ତାଙ୍କର ମୁହଁ ରଙ୍ଗିଗଲା। ଦୈତ୍ୟ ନାରୀମାନେ ହସି ହସି କଥା କହୁଛି, ବୀଣା ରବ ଓ କୋଇଲା ମଦ ଭରା ରବ ଦେଉଛି; ମଦନ ତାଙ୍କର ମନକୁ ଚର୍ଣ୍ଣ କରୁଛି। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଦ୍ରୁତ ଭାବରେ ଅନ୍ଧାରକୁ ଦୂର କରି, ଆଲୋକର ଜାଲ ବିସ୍ତାର କରି, ଆକାଶରେ ରୋହିଣୀ ସହିତ ମିଳି ତାଙ୍କର ଦୀପ୍ତିରେ ଆଧିପତ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ କଲେ। ଏଠି ଏକ କୌଳିନୀ ନାରୀ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କର ପାଦରେ ବସି ଚେହେରାରେ ମନୋହର ଚିହ୍ନ ଦେଇ ଅପନା ମୁହଁକୁ ଶୋଭା କରୁଛି। ଏକ ଗୋଲା ଆଇନାରେ ନିଜ ଚେହେରା ଦେଖି, ନିଜର ଚେହେରା ଦୀପ୍ତିର ବ୍ୟଖ୍ୟା କରି, ପ୍ରିୟଙ୍କର ସ୍ପର୍ଶ ସ୍ମରଣ କରି ସେହି ମନୋଭାବରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଭୋଗ କରୁଛି। ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଯୁବତୀମାନେ ମଦ ଓ ପ୍ରେମରେ ଅତିରେକ ହୋଇ, କେଶ ଓଠି ଉଠି ଯାଇଛି, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ, ଯେପରି ରାତି ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟରେ ଶେଷ ହୁଏ। କେଉଁଠି ଏକା ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଚୁମୁଛି, ଅନ୍ୟା ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି, ଆଉ କେଉଁଠି ମଧୁର କଥା ଶୁଣି ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରୁଛି। କଜଳ ଦେଇ ଆଖି ଶୋଭା, ଗାଏର ମୁଣ୍ଡ ର ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ଶୋଭିତ, ଦୈତ୍ୟ ନାରୀମାନେ ସୁନ୍ଦରତାରେ ଚମକୁଛି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଘଡ଼ା ଭଳି ନେକ୍ତର ଭରା। ତାଙ୍କର ଫଟା ଓଠ, ତାଜା ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିତ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହ ସଙ୍ଗୀତର ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ନାରୀମାନେ କଥା କରିବାରେ ପୁଣି ଅନାସକ୍ତ ହେଉଥିଲେ। କେଉଁଠି ମଧୁର ଗୀତ ଉପଜିବା, କାମ ଦେବଙ୍କର ବାଣରେ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଉଦ୍ୟାନରେ ମନୋହର ସଙ୍ଗୀତ ଚାଲିଥିଲା, ସେମାନେ ଦକ୍ଷତାରେ ତାହାକୁ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଥିଲେ। ଗୀତ ଚାଲିଥିବା ସମୟରେ କେଉଁଠି ଏକା ଗୀତକୁ ସୁଧାରୁଛି, କେଉଁଠି ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଖୁସି କରୁଛି, କେଉଁଠି ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ଜଗାଇ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ତ୍ରିପୁରାରେ ଅସ୍ତ ହେଲା, ତାଲ ଓ କମରବନ୍ଧ, ତାଜା ଫୁଲରେ ଶୋଭିତ, କୋଇଲାର ରବ ସହିତ ଆକାଶ ଭରିଗଲା। କେଉଁଠି ପ୍ରିୟଙ୍କର ଆଲିଙ୍ଗନରେ ନାରୀ, କେଶ ଓଠି ଉଠି ଯାଇଛି, ନୂତନ ବର୍ଷାରେ ଭିଜିଥିବା ପୃଥିବୀ ଭଳି ନୂତନ ଅଶ୍ରୁ ଫୁଟିଲା। ସୁନ୍ଦର ପ୍ରାସାଦରେ, ଚନ୍ଦ୍ରର କିରଣରେ ଶୋଭିତ, ଉତ୍ତମ ନାରୀମାନେ ମଧୁର ଗଣ୍ଡ ଓ ଗଣ୍ଡବନ୍ଧର ରବରେ ମଦନ ସମାନ ଉତ୍ସାହ ଦେଉଥିଲେ। ମଦ ପାନରେ କ୍ଷୀଣ, ଏକା ନାରୀ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ କହିଲେ— “ତୁମେ ଏତେ ବେସି ମୋ ଗାଲ ଘ୍ରାଣ କରୁଛ? ମୋ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ତିଆରି କମରରେ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ, ଚଢ଼ିବା।” ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟରେ ଆଲୋକିତ ରାସ୍ତା ଓ ରାଜପଥରେ, ଦୈତ୍ୟ ନାରୀମାନେ ଦଳ ଦଳ ଚାଲି, ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ତାରା ଭଳି ଚମକୁଛି। ହସ ଓ ଚାମର ଝୁମା ଭିତରେ, ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମଦ ଦେଇ ଦେହ ଦୋଳାଇ, ଖେଳ ହସରେ ଚାଲି, କମରବନ୍ଧର ମୂଖ୍ୟ ରବ ନିର୍ଗତ ହେଉଛି। ଏହି ସମୟରେ ସୁନ୍ଦର ଅମରା ମାଳାରେ ଶୋଭିତ ନାରୀମାନେ ଆନନ୍ଦରେ, ତାଙ୍କର ଧ୍ୱନି ପରିଷ୍କୃତ ଧାତୁ ଭଳି, ଅନ୍ୟଠି ପାତ୍ରରେ ହଂସର ଧ୍ୱନି ଉପଜିଥିଲା। କମରବନ୍ଧ ଓ ତାଙ୍କର ଶୋଭିତ ଗା ଏବଂ ତାହାର ଗନ୍ଧର ମନୋଭାବ, ଦୈତ୍ୟ ନାରୀମାନେ ନିଜ ପ୍ରିୟ ଘରକୁ ଭଙ୍ଗ କରୁଥିଲେ, କାମ ଦେବଙ୍କର ବାଣ ପ୍ରିୟ ଅଟାଳିକା।