ତାରକାଙ୍କ ନିଃଶେଷ ହେବାର ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି, ପ୍ରମଥଗଣ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ଭରିଯାଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଏବଂ ଦେହ ଖୁସିରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ସେମାନେ ବର୍ଷାମେଘର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ଉଲ୍ଲାସ କରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ନୟନ ରବି ଓ ଅଗ୍ନି ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ମାୟା, ଯିଏ ସୁନାର ମାଳା ପିନ୍ଧିଥିଲେ, ସେ ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ତାଙ୍କ ସାଙ୍ଗ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କୁ କହିଲେ। ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ଦେହ କଜଳ ପାହାଡ଼ ସମାନ କଳା ଏବଂ ମାଥାରେ ନୂତନ ଚନ୍ଦ୍ରକଳା ଅଳଙ୍କୃତ ମୁକୁଟ ଥିଲା। ମାୟା କହିଲେ, “ହେ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଅସାବଧାନ ହେବାର ସମୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇ, ଏହି ନଗରକୁ ବିପଦରୁ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି।” ଏପରେ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ, ମାୟା ତଥା ତ୍ରିପୁରାର ଅନ୍ୟ ମହାସୁରମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ଶିବଙ୍କ ଗଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ପ୍ରମୁଖ ଗଣଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ଏବଂ ମାୟା ଯେଉଁଠି ଯାଉଥିଲେ, ପ୍ରମଥମାନଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ସେଠି ନଗର ଖାଲି ହେଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଯମ ଓ ବରୁଣଙ୍କ ଢୋଳ ଧ୍ୱନି, ପଣବ ଓ ଡିଣ୍ଡିମା ଚମତ୍କାର ଧ୍ୱନି, ହସ୍ତତାଳି ଏବଂ ସିଂହ ଗର୍ଜନ ସମାନ ଶବ୍ଦରେ ଦେବତାମାନେ ଭବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ, ସେ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମାନ ତେଜସ୍ୱୀ ଦେଖାଉଥିଲେ, ଏବଂ ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ତପସ୍ବୀମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟର ଅସ୍ତମୟ ସମୟରେ ପାହାଡ଼ ଛୁଆଁଥିବା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲେ। ତାରକା ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ ହେବା ପରେ ଏବଂ ପ୍ରମଥମାନେ ହଟିଯିବା ପରେ, ଭୟରେ ଭରିଯାଇଥିବା ମାୟା ପୁନିପୁନି ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ। ସେ କହିଲେ, “ହେ ଅସୁରମାନେ, ଏବେ ମୋ ଓ ତୁମେ କଣ କରିବା ଉଚିତ୍, ତାହା ଶୁଣ। ଯେତେବେଳେ ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ଏବଂ ଚନ୍ଦ୍ର ଉପସ୍ଥିତ ହେବ, ସେତେବେଳେ ତିନିଟି ନଗର ଏକ ହେବାକୁ ଯାଉଛି। କୋଇଲୀ ଡାକ ଦେଲେ ସେଇ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ କାର୍ଯ୍ୟ କର; ଏହି ସମୟ ମୁଁ ନିର୍ଣ୍ଣୟ କରିଛି। ସେଇ ସମୟରେ ଯେଉଁଠି କେହି ଦଳ ଗଠନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବ, ତାଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଧୂଳି କରିଦିଅ। ତୁମେ ତୁମେ ଜୀବନ, ଶକ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କ ସହ ଶତ୍ରୁତା—ଏସବୁ ମନରେ ରଖି, ଏହି ନଗରକୁ ରକ୍ଷା କର। ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଇ ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ଭୟଙ୍କର ରଥକୁ ବାଧା ଦିଅ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ସେ ବାଣ ଛାଡ଼ି ପାରିବେ ନାହିଁ। ଯେତେବେଳେ ଆମେ ଏହା କରିବୁ, ଦେବତାମାନେ ଅଶକ୍ତ ହୋଇ ପୁଷ୍ୟ ଯୋଗ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବେ।” ମାୟାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ତ୍ରିପୁରାରେ ବସୁଥିବା ଦାଇତ୍ୟମାନେ ସିଂହ ଗର୍ଜନ ସମାନ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ମାୟାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଆମେ ଉଦ୍ୟମ କରି ତୁମ କଥା ଅନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବୁ; ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ନଗରରେ ବାଣ ଛାଡ଼ିବା ଦେବୁ ନାହିଁ। ଆମେ ଆଜି ଯୁଦ୍ଧକୁ ଯିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ଅଛୁ, ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ପାଇଁ।” ଦିତିଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ଏହିପରି କହିଲେ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କର ଲୋମ ଖଡ଼ିଯାଉଥିଲା। “କିମ୍ବା ତ୍ରିପୁରା ଆକାଶରେ ଏକ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅବିଚଳ ଓ ଅମର ରହିବ, କିମ୍ବା ନାରାୟଣଙ୍କ ତିନିମୁହାଁ ପଥ ଘଟିବ, ତେବେ ଦାନବମାନେ ରହିବେ ନାହିଁ। ଧର୍ମକୁ ଆମେ କେବେ ଛାଡ଼ିବୁ ନାହିଁ, ଯେଉଁଥିରେ ତୁମେ ଆମକୁ ଲାଗିଦେଉଛ; ଲୋକେ ଦେବତା ବା ଦାଇତ୍ୟ ଛଡ଼ା ଜଗତ କେବେ ଦେଖିବେ ନାହିଁ।” ଏପରି ଆଲୋଚନା କରି, ସେଇ ଆନନ୍ଦିତ ନଗରପତିମାନେ, ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ, ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ପ୍ରେମର ଗୁପ୍ତଚର ଭୂମିକା ଗ୍ରହଣ କଲେ। ପୁନିପୁନି ଚନ୍ଦ୍ର ରତ୍ନ ରୂପେ ପୂର୍ବ ପର୍ବତ ଉପରେ ଉଦିତ ହେଲା, ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦୂର କରି, ଆକାଶରେ ଶୁଭ୍ର ଚନ୍ଦ୍ର ଆଲୋକ ବିକୀର୍ଣ୍ଣ କଲେ। ଯେପରି ରଜନୀଗନ୍ଧା ମାଳା ପହିନିଥିବା ହଂସ ଏକ ବଡ଼ ହିଲା ହ୍ରଦରେ ବସିଥାଏ, କିମ୍ବା ନୀଳମଣି ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଏକ ବଡ଼ ସିଂହ ବିଶ୍ରାମ କରେ, କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ମୋତିର ମାଳା ଶୋଭା ପାଏ, ସେହିପରି ଅତ୍ରିଙ୍କ ଚକ୍ଷୁରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଚନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରେ ବିକାଶିତ ହୋଇ, ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ। ଶୀତଳ କିରଣ ମାଳିକା ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ହୋଇ ନଗରକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିଲେ, ଦାନବମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ନିଜ ଘର ଓ ନିଜେ ଉପରେ ଆନନ୍ଦ ଓ ଶୋଭା ଆଣିଥିଲେ। ରାସ୍ତା, ରାଜପଥ, ରାଜମହଳ ଓ ଘରଗୁଡ଼ିକରେ ଅଳ୍ପ ତେଲର ଦୀପ ବର୍ଣ୍ଣା ଚମ୍ପା ଫୁଲ ରଙ୍ଗରେ ଜଳୁଥିଲା। ମଠ ଓ ଘରରେ ତେଲ ଭରା ଦୀପ ଜଳିଲା, ରତ୍ନ ରଚିତ ଘର ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା, ଏବଂ ଦୀପମାଳିକା ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ସମୟରେ ଗ୍ରହମାନଙ୍କ ପରି ଚମକୁଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ର କିରଣ ଏବଂ ଘରଭିତର ଦୀପ ଆଲୋକରେ, ତ୍ରିପୁରାର ଅନ୍ଧକାର ଦୁର୍ଗତ ପରି ନଶ୍ୱାନ ହେଉଥିଲା। ଏହି ସହରରେ, ଯୁବ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ, ଚନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କିରଣରେ ହସୁଥିଲେ, ଆଶାକ୍ତ ଦାଇତ୍ୟମାନେ ନିଜ ଘରରେ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହ ବହୁ ସମୟ ଅତିବାହିତ କରୁଥିଲେ। ଯେଉଁମାନେ ବୃଷଧ୍ୱଜ ଦେବଙ୍କ ପଞ୍ଚବାଣରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହୋଇଥିଲେ, ସେମାନେ ବ୍ୟାଗ୍ରଧ୍ୱଜ ଦେବଙ୍କ ଆସ୍ତ୍ରରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ ହେଲେ; ମହାସୁରମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟାମାନେ ଆଶ୍ଳେଷ ରେ ରଙ୍ଗିନ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଦାନବୀମାନେ ଖେଳ ଚର୍ଚ୍ଚାରେ ଲିନ ଥିଲେ, ବୀଣା ଝଙ୍କାର ଓ କୋଇଲୀର ମଦ ଭରା ଗୀତ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ମଦନ ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତଙ୍କ ହୃଦୟ ଉତ୍ତେଜିତ କରୁଥିଲେ। ଚନ୍ଦ୍ର ରାତିର ଅନ୍ଧକାର ଦୂର କରି, ନିଜ ଆଲୋକ ଜାଳି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଆବୃତ କରି, ଆକାଶରେ ନିଜ ପ୍ରିୟା ରୋହିଣୀ ସହ ମିଳି, ତାଙ୍କ ରଜତ ରାଜ୍ୟ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କରିଥିଲେ। ଏଠି ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀ ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଚରଣ ତଳେ ବସି, ଗାଳରେ ଆଲୋକିତ ତିଲକ ଲଗାଇ, ନିଜ ମୁହଁର ଶୋଭା ବଢ଼ାଉଥିଲେ। ମଣିଆ ଦର୍ପଣରେ ନିଜ ମୁହଁ ଦେଖି, ମନେମନେ କହୁଥିଲେ—“ଏହି ମୋ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ”—ଏବଂ ପ୍ରିୟଙ୍କ ସ୍ପର୍ଶ ସ୍ମରଣ କରି ସେଇ ଭାବରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ।