ଏଠାରେ, ତ୍ରିପୁରା ନଗରରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା। କେହି କୁହାଡ଼ି, କେହି ପଥର, କେହି ତ୍ରିଶୂଳ, କେହି ବଜ୍ର ଓ ମହାଗଦା ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଲଗିଲେ। ଏହି ଦୁଇ ଦଳ ଏକାଉଁଠି ଆସି, ଏକାଉଁଠି ଆକ୍ରମଣ ଓ ପ୍ରତିଆକ୍ରମଣ କରିବାରେ ତାଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଏକାଉଁଠି ସମୁଦ୍ରର ଗର୍ଜନ ଭଳି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା। ଦେବତା ଓ ଅସୁରମାନେ ରକ୍ତରେ ଲାଲ ହୋଇ, ଅନେକ ଘାଉ ତାଙ୍କ ଦେହରୁ ରକ୍ତ ବାହାରିବା, ରୋଷରେ ବିସ୍ଫୁରିତ, ଉଚ୍ଚ ଗର୍ଜନ କରିବା—ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଚାଲିଗଲା। ନଗରର ରାସ୍ତା ରକ୍ତରେ ଗାଢ଼ି ହୋଇଗଲା, ଭଙ୍ଗା ସୁନା ର ଇଟ ଓ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଚିହ୍ନ ଚାରିପାଖରେ ଖଣ୍ଡ-ଖଣ୍ଡ ହେଇ ପଡ଼ିଥିଲା। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଅନେକ ଦାନବ ଓ ଦେବତା ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇ, ତାଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ, ପା, ହାତ ବିଛିନ୍ନ ହୋଇ ରାସ୍ତା ଉପରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ଯାତ୍ରା ସହଜ ହୋଇଗଲା। ଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାରକା, ଯାହାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ଲାଲ ହୋଇଥିଲା, ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିଲେ। ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତି ନେଇ ନଗରର ପ୍ରଧାନ ଦ୍ୱାରକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଢ଼ି ହେଲେ। ତାରକା ଏହି ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତି ଓ ସାହସରେ, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଅଭିମାନ କରି, ରାମ୍ପାର୍ଟରେ ଆସିଥିବା ଭୂତମାନେକୁ ଦୂରେ ହଟାଇ ଦେଲେ ଓ ନଗରରୁ ବାହାରି ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କରିଲେ। ଏହି ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ତାରକା, ବଡ଼ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦୃଢ଼ ଦେହ ନେଇ, ରୋଷରେ ଉନ୍ମାଦ ହାତୀ ଭଳି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରଥକୁ ଧରିବାକୁ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମୁଦ୍ର ତାର ଲିମିଟ୍ରେ ଅଟକିଯିବାଭଳି ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଯିବା ହେଲା। ତାରକାଙ୍କ ଆଗମନରେ ଶେଷ, ସୁଧନ୍ବନ, ଗିରିଶ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଓ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଶିବ, ଏମିତି ଦେବମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ୟମନା ହୋଇଗଲେ, ସମୁଦ୍ର ତିବ୍ର ବାୟୁରେ ଉତ୍ତଳ ହେବାଭଳି। ଶେଷ, ଗିରିଶ ଓ ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ରଥରେ ଆକାଶରେ ଦଢ଼ି ହେଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଯୋଗରେ ତିବ୍ର ଶବ୍ଦ ହୋଇଗଲା। ଭବ ଦେବ, ଧନୁ ଓ ବାଣ ଉଠାଇ, ଏକ ପା ରିଗ୍ବେଦ ଘୋଡ଼ା ଉପରେ ଓ ଅନ୍ୟ ପା ଉପରେ ବୃଷ ଉପରେ ଦଢ଼ି ହୋଇ ନଗରର ଭାର ଦେଖିଲେ। ଭବଙ୍କ ପା ଘୋଡ଼ା ଓ ବୃଷ ଉପରେ ଦଢ଼ି ହେଲାରୁ ତାଙ୍କର ମାଂସ ଓ ଦାନ୍ତ ଚୁଇଁଯିବା ଶୁରୁ ହେଲା, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚାପିଯିବାରୁ। ଏହି ସମୟରୁ ଘୋଡ଼ା ଓ ଗାଈ ମାନେର ମାଂସ ଓ ଦାନ୍ତ ଦୁର୍ବଳ ହୋଇଗଲା, ଏହିପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାରକା, ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ଷୁ ଓ ରକ୍ତ ଭରା ପୁପିଳ ନେଇ, ନନ୍ଦିନ—ରୁଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରସନ୍ନ ଗୋତ୍ରର ଆନନ୍ଦ—ଠାରେ ଦଢ଼ି ହୋଇ ଏକାଉଁଠି ବାନ୍ଧି ଦେଲେ। ନନ୍ଦିନ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁହାଡ଼ି ନେଇ, ଦାନବମାନେର ମୁଣ୍ଡ ତାରକାକୁ କାଟି ଦେଲେ, ଜଣେ କାଠ କଟୁଆ ଚନ୍ଦନ ଗଛ କାଟିଦେବାଭଳି। କୁହାଡ଼ିର ଘାଉରେ ତାରକା, ଏକାଉଁଠି ପାହାଡ଼ରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ବନ୍ୟପ୍ରାଣୀଭଳି, ତାଙ୍କର ତଳୱାର ଉଠାଇ ଗଣମାନେର ମୁଣ୍ଡିଆ ଠାରେ ଆକ୍ରମଣ କରି ପଳାଇଗଲେ। ତାରକା ପବିତ୍ର ଉପବୀତ ଧରି ଛିନ୍ଦି ଦେଲେ ଓ ଉଚ୍ଚ ଗର୍ଜନ କରିଲେ; ଏହାପରେ ଦେବଗଣମାନେ ଦ୍ରୂତ ଶବ୍ଦରେ ସିଂହର ଗର୍ଜନ ଓ ଭୟଙ୍କର ଶଙ୍ଖ ଧ୍ୱନି କରିଲେ, ତାରକାଙ୍କ ନିପାତ ଦେଖି। ପ୍ରମଥମାନେ ଓ ସଙ୍ଗୀତ ଉପକରଣର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ମାୟା, ନିକଟରେ ଦଢ଼ି ହୋଇଥିବା, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀକୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ— “ଏହି ଅନେକ ମୁଖ ଥିବା ପ୍ରାଣୀମାନେ ଭଳି ଗର୍ଜନ କାହିଁକି ଶୁଣାଯାଉଛି? ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ, କହ, ଏହା କ’ଣ? ଗଜପାଳ ଗଣମାନେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଗଲେ କି?” ମାୟାଙ୍କ ପ୍ରସ୍ନରେ, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ, ରବିର ରଶିମାନେ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଆସି, ଦେବମାନେକୁ କହିଲେ— “ଏ ଦୃଢ଼ ତାରକା, ତୁମର କୀର୍ତି ଓ ଯମ, ଵରୁଣ, ମହେନ୍ଦ୍ର, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତିର ମୂଳ, ଯେଉଁଥି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରର ପାହାଡ଼ ଶିଖର ଭଳି, ସେ ଏବେ ଗଣମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିପାତ ହେଉଛି।” ତାରକା ନିପାତ ଶୁଣି, ପ୍ରମଥମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଉଚ୍ଚ ଗର୍ଜନ କରିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ଓ ଶରୀର ରବି ଓ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇଗଲା। ମାୟା, ସୁନା ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ—ଯାହାଙ୍କ ଦେହ କାଳ କଜଳ ପାହାଡ଼ ଭଳି, ନୂତନ ଚନ୍ଦ୍ର କ୍ରୋନା ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧି—କୁ କହିଲେ— “ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ, ଏବେ ଅସାବଧାନ ହେବା ସମୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ଶୌର୍ୟରେ ଏହି ନଗରକୁ ବିପଦ ମୁକ୍ତ କରିଦେବି।” ଏହାପରେ, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ରୋଷରେ ଭରି, ତ୍ରିପୁରାର ମାୟା ସହିତ ଏବଂ ମହା ଦାନବମାନେ ଏକାଉଁଠି ଯୋଗ ଦେଇ, ଗଣମାନେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଯେଉଁଠି ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ଓ ମାୟା ଯାଇଥିଲେ, ସେଉଁଠି ପ୍ରମଥମାନେର ଆକ୍ରମଣରେ ନଗର ଖାଲି ହୋଇଗଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଯମ ଓ ଵରୁଣଙ୍କ ଢୋଳ ଶବ୍ଦ, ପଣବ ଓ ଡିଣ୍ଡିମା ଶବ୍ଦ, ହାତ ତାଳି ଓ ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ଦେବମାନେ ଭବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ତୟାର ହେଲେ। ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଶକ୍ତିମାନ, ଏବଂ ତପସ୍ୱୀ ଋଷିମାନେ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ସେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାଲିଯାଉଥିବା ବେଳେ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ଭଳି ଚମକିଲେ। ତାରକା ନିପାତ ଓ ପ୍ରମଥମାନେ ହଟିଯିବା ପରେ, ମାୟା ଭୟରେ ଭରି, ଦାନବମାନେକୁ ପୁନିପୁନି କହିଲେ— “ଅସୁରମାନେ, ଏବେ ମୋ ଦ୍ୱାରା ଓ ତୁମେ ଦ୍ୱାରା କ’ଣ କରିବା ଉଚିତ, ଶୁଣ। ଯେତେବେଳେ ପୁଷ୍ୟ ତାରା ଏଉଁଠି ଆସିବ ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ମୁଖ ଭଳି ଆସିବ, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ତିନି ନଗର ଏକ ହୋଇଯିବ। ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ, କୋଇଲି ଡାକରେ ଚିହ୍ନ ଦେଇ, ଭୟ ବିନା କାର୍ଯ୍ୟ କର; ପୁଷ୍ୟ ତାରା ଓ ନଗର ସଂଯୋଗ ମୁଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରିଛି। ଏହି ସମୟରେ, ଯେଉଁଠି କିଏ ଦଳ ଗଠନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବେ, ଦେବତାଙ୍କ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ସେ ପ୍ରାଣ ହରାଇବେ। ତୁମର ଜୀବନ, ଶକ୍ତି, ଦେବମାନେ ସହିତ ଦ୍ୱେଷ—ସବୁ ହୃଦୟରେ ଧରି ଏହି ନଗରକୁ ରକ୍ଷା କର। ସବୁ ଶକ୍ତି ଦେଇ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ଏକ ଭୟଙ୍କର ରଥକୁ ଅଟକାଇ ଦିଅ, ଯେଉଁଠି ସେ ବାଣ ମୁକ୍ତ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।