ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେବା ସମୟରେ, ତଣ୍ଡ ଧରା ଧନୁଷରୁ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉଠିଲା, ଏହି ଶବ୍ଦ ଆକାଶରେ ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ଚାଳିତ ବିଦ୍ୟୁତ କଳା ମେଘର ଗଜଗଜିର ଭଳି ଶୁଣାଗଲା। ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କରିଲେ – “ଭୟ କରିବେ ନାହିଁ! କେଉଁଠି ଯିବେ? ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ସମ ଅବସ୍ଥାରେ! ଶୀଘ୍ର ଆକ୍ରମଣ କର, ମୁଁ ଏଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ – ଆସ, ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଦେଖା!” ସେମାନେ ଏକାପରେ ଏକା ଚିତ୍କାର କରିଲେ – “ଧର! କଟ! ଭଙ୍ଗ! ଖା! ମାର! ଭାଙ୍ଗିଦେ!” – ଏବଂ ଯମର ଅବସ୍ଥା ଦିଗରେ ଦୂତିରେ ଆଗେ ବଢିଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ କିଏ ତଳୱାରରେ ଆଘାତ ପାଇଲେ, କିଏ କୁଲାଡିରେ ଚିରିଗଲେ, କିଏ ଗଦାରେ ଚାପିଗଲେ, ଆଉ କିଏ ମୁଠିରେ ପିଟିଗଲେ। କିଛି ଦାନବ ଭାଲିରେ ଭାଗିଗଲେ, କିଛି ତ୍ରିଶୂଳରେ ବିଦ୍ଧ ହେଲେ, ଆଉ ଅନ୍ୟମାନେ ତୀରମାଳାର ଫୁଲ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ପ୍ରବଳ ମାଛ ଏବଂ ତିମିଙ୍ଗିଲ ମଧ୍ୟରେ ପାହାଡର ଭଳି ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ପଡିଗଲେ। ଯୁଦ୍ଧରେ ପଡିଥିବା ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ଅଜୀବ ଶରୀର ନେଇ ସମୁଦ୍ରରେ ବର୍ଷା ଭରି ମେଘର ଗଜଗଜି ଭଳି ଶବ୍ଦ କରିଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦରୁ, ସମୁଦ୍ରର ମାଛ, ମାଗର, ତିମିଙ୍ଗିଲ ଏବଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜଳଚର ରକ୍ତର ଗନ୍ଧରେ ମତ୍ତ ହୋଇ, ସମୁଦ୍ରକୁ ବିକ୍ଷୋଭ କରିଦେଲେ। ଭୟଙ୍କର ଆକାର ନେଇ ସେମାନେ ଏକାଉପରେ ଏକା ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଦାନବ ରକ୍ତ ପିଇଲେ। ମାଛମାନେ ଅନ୍ୟ ଜଳଚର ଦୂର କରି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ରଥ, ଅସ୍ତ୍ର, ଘୋଡା, ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ସହିତ ଉପଭୋଗ କରିଲେ। ଯେପରି ଆସୁର ଏବଂ ପ୍ରମଥାମାନେ ଆକାଶ ଓ ଜଳରେ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି, ଏହି ଜଳଚରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ପ୍ରମଥା ଓ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏକାଉପରେ ଏକା ଘୁରିଘୁରି କିପରି ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ମାଛ ଓ ମାଗର ମଧ୍ୟ ଏଭଳି; ଆଘାତ ପାଇଲା ପରେ ଭାଗ୍ନ ଶରୀର ନେଇ ଚିତ୍କାର କରିଲେ। ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ସମୁଦ୍ର ଅଞ୍ଚଳ ରକ୍ତ ରଙ୍ଗରେ ଶୋଭିତ ହୋଇ ଉତ୍ତଳ ହେଲା; ଦେବତା, ଆସୁର, ମାଗର ଓ ତିମିଙ୍ଗିଲମାନେ ଖୋଲା ଆଘାତ ଓ ରକ୍ତ ଭରି ଅଂଗ ନେଇ ଏକାଉପରେ ଏକା ମିଶିଗଲେ। ପ୍ରଥମେ, ଅମରମାନଙ୍କର ଶକ୍ତିରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର, ତ୍ରିପୁରର ବିଶାଳ ଦ୍ୱାରପାଇଁ ଦବାଇ ଦେଲେ, ଯାହା ଏକ ପାହାଡ କିମ୍ବା ମେଘର ଭଳି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାପରେ, ଯୁବ ସୁବ୍ରଣ ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଏବଂ ଉଦୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ରଙ୍ଗ ଧାରଣ କରିଥିବା ସ୍କନ୍ଦ ହରାଙ୍କ ସହର ଉତ୍ତର ଦ୍ୱାର ଉପରେ ଚଡିଲେ, ଅଷ୍ଟଶୃଙ୍ଗ ପାହାଡ ଉପରେ ବୃଦ୍ଧ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି। ଯମ ଓ ଧନର ଦେବତା, ଦଣ୍ଡ ଓ ପାଶ ଧାରଣ କରି, ସେହି ସହରର ପଶ୍ଚିମ ଦ୍ୱାରରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ଅଟକି ରହିଲେ। ଦକ୍ଷଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ରୁଦ୍ର, ଦଶହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟର ଭଳି ଚମକ, ଦିବ୍ୟ ରଥ ଉପରେ, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଧାରଣ କରି, ଶତ୍ରୁ ସହରର ଦକ୍ଷିଣ ଦ୍ୱାରକୁ ଅଟକି ରହିଲେ। ଉଚ୍ଚ ମହଳ ଓ ଦ୍ୱାର, ସୁବ୍ରଣ ଭଳି ଚମକ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି କୈଳାସରେ, ଆନନ୍ଦଦାୟକ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ପ୍ରମଥାମାନେ ଦ୍ୱାରପାଇଁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ପ୍ରବଳ ବର୍ଷା ମେଘର ଭଳି ଶୋଭିତ ହେଲେ। ପ୍ରମଥାମାନେ ପାହାଡ ଓ ବେଦୀ ସହିତ ଘର ଉପଡି ଭାଙ୍ଗି, ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ କୁହୁକୁହି ମେଘ ଭଳି ଗଜଗଜି କରି ଝାଲିଦେଲେ। ଲାଲ ରଙ୍ଗର ଅନେକ ଉଦ୍ୟାନ, ଭାଙ୍ଗିଗଲା ଘର ଓ କୁକୁ, ଦୁଃଖ ଭରା ଖଣ୍ଡ ନେଇ – “ଓ ପ୍ରଭୁ! ପିତା! ପୁତ୍ର! ଭାଇ! ପ୍ରିୟ! ପ୍ରେମିକ!” – ଘର ଭାଙ୍ଗିବା ସମୟରେ ନାରୀମାନେ ଅନେକ ଅନୁଚିତ ଚିତ୍କାର କରିଲେ। ଯେପରି ଜନାନୀ, ପୁତ୍ର, ଜୀବନ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା, ସହରରେ ଯୁଦ୍ଧ ଭୟଙ୍କର ଭାବରେ ଚାଲିଥିଲା, ପ୍ରବଳ ଆସୁରମାନେ, ସମୁଦ୍ର ଭଳି ତୀବ୍ର ହୋଇ, ପ୍ରମଥାମାନେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଦେବତାଙ୍କୁ ପଛକୁ ଫେରାଇଦେଲେ। ସେଠାରେ, କୁଲାଡି, ପାଥର, ତ୍ରିଶୂଳ, ବଜ୍ର ଓ ପ୍ରବଳ ଗଦାରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଦୁଇପକ୍ଷ ନିଶ୍ଚିତ ନାଶ ପାଇଁ, ଗଭୀର ଶତ୍ରୁତାରେ ଗଠିତ। ଏକାଉପରେ ଏକା ଆକ୍ରମଣ କରି, ଆଘାତ ଦେଇ, ଦେବତା ଓ ଆସୁରମାନେ ଏଭଳି ଚିତ୍କାର କରିଲେ – ଏହି ଶବ୍ଦ ଏକ ଯୁଗ ଶେଷରେ ସମୁଦ୍ରର ଗଜଗଜି ଭଳି ଶୁଣାଗଲା। ଘାଉ ଭରି ରକ୍ତ ଝରାଇ, ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ହୋଇ, ଅନେକ ଭାବରେ ଗଜଗଜି ହେଉଥିବା, ଦେବତା ଏବଂ ପ୍ରମୁଖ ଆସୁରମାନେ ଏକାଉପରେ ଏକା ଯୁଦ୍ଧ କରି, ଏକ ଭୟଙ୍କର ଉଚ୍ଚ୍ୱାସ ଉପଜାଇଲେ। ସହରର ରାସ୍ତା ରକ୍ତରେ ମାଟି ହୋଇଗଲା, ଭଙ୍ଗି ଯାଇଥିବା ସୁବ୍ରଣ ଏବଂ କ୍ରିଷ୍ଟାଲ ଟିକିରେ ଛିଟିଗଲା, ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ଭୟଙ୍କର ମାନେ ମୁଣ୍ଡ, ପା, ହାତ ଛିଡି ରାସ୍ତାରେ ପଡିଗଲେ, ଯାହା ଚାଲିବାକୁ ସହଜ କରିଦେଲା। ତାପରେ, ତାରକ, କ୍ରୋଧରେ ଲାଲ ଆଖି ନେଇ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ପାହାଡ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚି, ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିରେ ରୋଧିତ ମୁଖ୍ୟ ଦ୍ୱାରକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ସେଠାରେ, ଶକ୍ତି ଓ ସାହସରେ ଅଦ୍ଭୁତ ତାରକ, ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ଅଭିମାନ ନେଇ, ପ୍ରମଥାମାନେ କୁ ଦୂର କରି, ସହରରୁ ବାହାରି ଭୟଙ୍କର ରୋଡ଼ ଦେଲେ। ସେଠି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୈତ୍ୟ ତାରକ, ଏକ ବିଶାଳ ପାହାଡ ଭଳି, କ୍ରୋଧିତ ହାତୀ ଭଳି ରୁଦ୍ରଙ୍କ ରଥ ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, କିନ୍ତୁ ସମୁଦ୍ର ଯେପରି ନିଜ ସୀମାରେ ଅଟକି ଯାଉଛି, ଏଭଳି ରୋଧିତ ହେଲେ। ଶେଷ, ସୁଧନ୍ବନ, ଗିରିଶ, ଚତୁର୍ମୁଖ, ତିନି ଆଖି ଧାରଣ କରିଥିବା ଦେବତାମାନେ ତାରକଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ବାୟୁ ଦ୍ୱାରା ବିକ୍ଷୋଭିତ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଅଶାନ୍ତ ହେଲେ। ଶେଷ, ଗିରିଶ ଓ ପ୍ରଜାପତି, ଚାରି ଦିଗରେ ଦବାଇ ଦେଇ, ଆକାଶରେ ରଥ ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ଯୁଝିବା ସମୟରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରିଲେ। ଭବ, ଧନୁ ଓ ତୀର ଉପରେ ଉଠି, ଏକ ପା ଋଗ୍ବେଦ ଘୋଡାର ପିଠ ଉପରେ ଏବଂ ଏକ ପା ବୃଷଭ ଉପରେ ରଖି, ସହର ଦେଖିବାକୁ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହେଲେ। ଭବଙ୍କ ପା ଘୋଡା ଓ ବୃଷଭ ଉପରେ ଦବାଇ ଦେଲା ପରେ, ସେମାନଙ୍କର ଥଣ୍ଡା ଓ ଦାନ୍ତ ଚୁଇଁଯାଇଗଲା, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ଦ୍ୱାରା ଦବାଇ ଦିଆଯାଇ। ସେହି ସମୟରୁ, ଘୋଡା ଓ ଗାଁର ଥଣ୍ଡା ଓ ଦାନ୍ତ ନିର୍ବଳ ହୋଇଗଲା, ଏହିପରି ଦେଖାଯାଉଛି। ତାରକ, ଭୟଙ୍କର ଆଖି ଓ ରକ୍ତରଙ୍ଗ ପୁତି ନେଇ, ନନ୍ଦିନ – ନିଜ ଗୋତ୍ରର ଆନନ୍ଦ – ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଭଳି ଭଳି ରୋଧିତ ହେଲେ। ତାପରେ, ନନ୍ଦିନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କୁଲାଡି ନେଇ, ଦାନବ ପ୍ରଭୁ ତାରକ କୁ ଚେରିଦେଲେ, ଯେପରି କଠମାଲି ଚନ୍ଦନ ଗଛ କୁ କଟି ଦେଉଛି।