ଦୈତ୍ୟମାୟା, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ, ଗର୍ବରେ କହିଲେ, "ମୋର ମାୟା ସୁରକ୍ଷିତ ଏହି ଅମୃତ ଜଳପୂରିତ ଜଳାଶୟ କିଏ ପିଇପାରିବ? ଅଜୟ ବିଷ୍ଣୁ, ଗଦାଧାରୀ ଛାଡି ଆଉ କିଏ ଏହି କାମ କରିପାରିବେ?" ସେଉଁଠି ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କର ଗୁପ୍ତତମ କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଭୂମିରେ ଅଜଣା ନୁହେଁ, ଯେଉଁଠି ମୋର ଦାନଦାନାର କୌଶଳ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯଦିଓ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଏହି ଦାନ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ଏହି ସ୍ଥାନ ସମତଳ ଓ ସୁନ୍ଦର, ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ଶୂନ୍ୟ। ଏଠାକୁ ତରଳ ଜଳରେ ପୂରଣ କରିବା ପରେ ବାୟୁମଣ୍ଡଳର ସେନାମାନେ ଆମକୁ ବିପଦରେ ପକାଇଛନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ ଭାବୁଛ ଯେ, ସମୁଦ୍ର କୂଳରେ ରହୁଥିବା ପ୍ରମଥମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିକୁ ରୋକିପାରିବ, ଯେଉଁମାନେ ବାୟୁର ଶ୍ୱାସ ସମାନ, ତେବେ ତାଙ୍କର ଆକ୍ରମଣ ଚାରିପାଖରେ ରଥମାର୍ଗ ଦ୍ୱାରା ରୋକି ଦିଆଯିବ, ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତଳ ହେବା ବେଳେ ସେମାନଙ୍କର ଉତ୍ସାହ ଶମିତ ହୋଇଯିବ। ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ବଧ କରିବେ, କିମ୍ବା ଭୟରେ ପଳାଇବେ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ସମୁଦ୍ର ଆକାଶ ସମାନ ଆଶ୍ରୟ ହେବ। ଏଭଳି କହି, ଦୈତ୍ୟମାୟା ତାଙ୍କ ସହ ତ୍ରିପୁରକୁ ନେଇ ଶୀଘ୍ର ସମୁଦ୍ରକୂଳକୁ ଗଲେ, ଯାହା ନଦୀମାନଙ୍କର ବନ୍ଧୁ। ସମୁଦ୍ରର ଗଭୀର ଜଳରେ ସେଇ ଚମତ୍କାରୀ ନଗର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ପୁରୁଣା କିଳ୍ଲା ଓ ଗୋପୁର ମାଳା ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଲା। ତ୍ରିପୁର ଏହି ତିନିଟି ନଗର ଯେତେବେଳେ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଗଲା, ତେବେ ତ୍ରିପୁରର ଶତ୍ରୁ, ତ୍ରିନୟନ ମହାଦେବ, ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ପିତାମହ, ଦାନବମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ଭୟଭୀତ ହୋଇଛନ୍ତି, ହେ ଭଗବତ, ସେମାନେ ତୁମ ଅପାର ସମୁଦ୍ରକୁ ଆଶ୍ରୟ କରିଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ପିତାମହ, ତ୍ରିପୁର ସହ ଦାନବମାନେ ଯାଇଥିବାରୁ ଶୀଘ୍ର ସେଠାରୁ ରଥ ଆଣ।" ଏହିପରେ, ଦେବତାମାନେ ସିଂହ ଦହାଡ଼ି ଶବ୍ଦ କରି ଆନନ୍ଦିତ ଭାବେ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ଦିବ୍ୟ ରଥକୁ ଘେରି ନେଇ ପଶ୍ଚିମ ସମୁଦ୍ରକୁ ଚାଲିଗଲେ। ପରେ, ଦେବତାମାନେ ଭବଙ୍କୁ ଘେରି ନେଇ, ଦେବ-ଦାନବ ଗୁରୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ନିବାସ ସମୁଦ୍ର ଦିଗକୁ ଗର୍ଜନ କରି ଦୃତଗତିରେ ଆଗେଇଗଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଅମରମଣ୍ଡଳର ଚମତ୍କାର ନଗର ମଧ୍ୟରେ ଭୟାନକ କୋଳାହଳ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଢୋଳ ଓ ମେଘ ଧ୍ୱନି, ନାରୀମାନଙ୍କର ଚିତ୍କାର ଏବଂ ପାତାଳ ଅଶାନ୍ତି ଭଳି ଉତ୍ପାତ ହେଲା। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ନାଥ, ଦେବମାନଙ୍କ ନେତା, ଶତ୍ରୁ ଚିହ୍ନିବା ପାଇଁ ଉଦ୍ୟତ ହୋଇ, ତ୍ରିପୁରକୁ ଗଲା ଶତ୍ରୁକୁ ଦୃତଗତିରେ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ଦେବସେନାପତି, ଦେଖ, ଦାନବମାନେ ତ୍ରିପୁରର ଗୃହକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଛନ୍ତି। ଯମ, ବରୁଣ, କୁବେର, ଷଣ୍ମୁଖ ଓ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକାଥିରେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବି।" "ଚାଲ, ଶତ୍ରୁବିନାଶ ପାଇଁ ଚିନ୍ତା ହୋଇଛି; ପୁରାତନ ନଗରମାନେ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଅଛନ୍ତି। ଉତ୍ତମ ରଥରେ ଆରୋହଣ କରି, ଭବା ଦ୍ୱାରା ଏବଂ ସକ୍ଷମ ଭାବେ ମୁଁ ପୁନି ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିବି ଏବଂ ତ୍ରିପୁରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବି।" ଏହିପରି ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ସେନା ଗଣନା କରି, ଲବଣଜଳ ସମୁଦ୍ର ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ତ୍ରିପୁର ଓ ତାହାର ପ୍ରଭୁ ଉପରେ ବାଣ, ଗଦା, ବଜ୍ରର ଝଡ଼ ଛାଡ଼ିଲେ। ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଉତ୍ତମ ରଥରେ ଚଢ଼ି, ହେ ଦେବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ତୁମ ପଛରେ ଯିବି। ଅସୁରମାନଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୱଂସ ପାଇଁ ତୁମ ମଙ୍ଗଳାର୍ଥେ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବି, ହେ ନିଷ୍ପାପ। ଭବଙ୍କ ଏହି ଉତ୍ସାହଦାୟକ ଶବ୍ଦରେ ଅନୁପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ହରି ଦଶଶତପୁତ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ତ୍ରିପୁର ନଗର ବିନାଶ କାମନାରେ ପଦ୍ମନୟନ ଦୃଢ଼ ଚିତ୍ତରେ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ତାପରେ ମଘବାନ, ଅମରମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ, ଏହି ଅସୁରମାନଙ୍କୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଲୋକପାଳ ଓ ସେନାପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ସହଯୋଗ କଲେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା ଆନନ୍ଦରେ ଆକାଶକୁ ଉଠିଲେ; ସେମାନେ ଉଡୁଥିବା ପର୍ବତ ଭଳି ଆକାଶରେ ଚମକିଲେ। ସେମାନେ ତ୍ରିପୁର ନଗରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଗଲେ, ଯେପରି ରୋଗ ଦେହକୁ ଆକ୍ରମଣ କରେ; ଶଙ୍ଖ, ଢୋଳ, ଓ ଅନେକ ଉପକରଣର ଧ୍ୱନିରେ ଦେବତାମାନେ ତ୍ରିପୁରବାସୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପଡ଼ିଲେ। 'ହରା ଆସିଛନ୍ତି,' ବୋଲି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମହାସୁରମାନେ ଭୟଭୀତ ହେଲେ, ସମୁଦ୍ରର ବିପ୍ଳବ ସମୟରେ ଯେପରି ଆନ୍ଦୋଳିତ ହୁଏ। ଦିବ୍ୟ ଢୋଳ ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦାନବମାନେ ଗର୍ଜନ କରି ଆନେକ ପ୍ରକାର ସଙ୍ଗୀତ ବଜାଇ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ଯେଉଁମାନେ ପୂର୍ବେ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ, ପୂର୍ବତନ ଓ ବର୍ତ୍ତମାନ ଦେବତା, ଏବେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ହୋଇ ପରସ୍ପରକୁ ବିନାଶ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସମାନ କ୍ରୋଧରେ ଏକାଉଁଠି ଚିତ୍କାର କରି, ଭୟାନକ ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା, ଯେଉଁଠି ଅସ୍ତ୍ର ଶବ୍ଦରେ ଦେହ ବିଛିନ୍ନ ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ତପ୍ତ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଦହୁଥିବା ଅଗ୍ନି, ଗର୍ଜିଥିବା ନାଗ, ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ପକ୍ଷୀ, କମ୍ପିତ ପର୍ବତ ଓ ବିଜୁଳି ମେଘ ଭଳି ଆଗେଇଗଲେ। ସେମାନେ ସିଂହ ଭଳି ଜମ୍ଭାଇ, ବର୍ଷା ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ, ଉତ୍ତଳ ଲହରୀ ଭଳି ଉତ୍ସାହିତ ଓ ସମୁଦ୍ର ଭଳି ବିଚଳିତ ହେଲେ। ପ୍ରମଥ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ବଜ୍ର ମାନେ ପର୍ବତକୁ ଆଘାତ କରିଥିବାପରି ଦୃଢ଼ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଧନୁଷ ତଣା ଶବ୍ଦ ଆକାଶରେ ବାୟୁ ଚାଳିତ ମେଘ ଭଳି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ସେମାନେ ଚିତ୍କାର କଲେ: "ଭୟ କରନାହାଁ! କେଉଁଠି ଯିବୁ? ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ସମାନ। ଶୀଘ୍ର ଆଘାତ କର, ମୁଁ ଏଠାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ; ଆସ, ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଦେଖା।" ପରସ୍ପରକୁ 'ଧର! କଟ! ଭଙ୍ଗ! ଖାଅ! ମାର! ଚିରିଦେ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି ସେମାନେ ଯମଲୋକ ଦିଗକୁ ଧାଉଥିଲେ। କେହି ତଳୱାର ଆଘାତରେ ପଡ଼ିଲେ, କେହି କୁଠାରରେ କଟିଲେ, କେହି ଗଦାରେ ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, କେହି ମୁସ୍ଟି ଆଘାତରେ ଚୁରି ଗଲେ। କେହି ଦାନବ ବାଣରେ ବିଭାଜିତ, କେହି ତ୍ରିଶୂଳରେ ବିଧ୍ୱସ୍ତ, ଅନେକ ଦାନବ ତୀରମାଳାରେ ଫୁଲ ଭଳି ଚମକି, ପର୍ବତ ଭଳି ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ପଡ଼ି, ଭୟଙ୍କର ମଗର ଓ ତିମିଙ୍ଗିଲା ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲେ। ଯେଉଁ ଦେବତା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ନିର୍ଜୀବ ଦେହରେ ସମ୍ପୃକ୍ତ ହୋଇ ସମୁଦ୍ରେ ପଡ଼ିଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କର ଶବ୍ଦ ବର୍ଷାପୂର୍ଣ୍ଣ ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା।