ଦୈତ୍ୟରାଜ, ତୁମକୁ ଏଠାରେ ଦେଖି ବଡ଼ ସଉଭାଗ୍ୟ ଅନୁଭବ କରୁଛି। ତୁମେ ଯମଲୋକରୁ ଫେରି ଆସିଛ, ଅପମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଦ୍ଧାର ହୋଇଛ। ଆଜି ଆମେ ବଡ଼ ଧନର ଉପଭୋଗ କରିବା। ମାୟାଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିବା ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଝିଲିକୁ ପୁଣିପୁଣି ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟମହାରାଜମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ମୁଖ ଓ ଚକ୍ଷୁ ଅଭିଭାସ୍ଵର ହୋଇ କହିଲେ—"ଏବେ ଦାନବମାନେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ପ୍ରମଥମାନଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତୁ। ମାୟାଙ୍କ ଏହି ଝିଲିରେ ପଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିବେ ସେମାନେ ପୁଣି ଜୀବନ୍ତ ହେବେ।" ତାପରେ ଭୟଙ୍କର ଢୋଳ ରୌରବ ରାଗରେ ଗର୍ଜନ କରି ଉପକୂଳରେ ତୁଳିଥିବା ସମୁଦ୍ର ଭଳି ଶବ୍ଦ ହେଲା। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ, ମେଘ ଲାଗି ଗର୍ଜିଥିବା ଭଳି, ଶୁଣି ତ୍ରିପୁରା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ଅସୁରମାନେ ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଝାପି ପଡ଼ିଲେ। ଲୋହା, ରୂପା ଓ ସୁନାର କଙ୍ଗନ, ରତ୍ନଖଚିତ ହାର, ମୁକୁଟ ଓ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜିଥିବା ସେମାନେ ଅଗ୍ନିର ଭଳି ଧୁଆଁ ଉଠୁଥିବା ଦେହରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ପ୍ରତାପରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଅଭିନେତାଙ୍କ ଭଳି ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା, ମେଘମାଳା ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିବା, ଉଠା ଶୁଣ୍ଡ ଥିବା ହାତୀ ଭଳି ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ସିଂହ ଭଳି ନିର୍ଭୟ, ଦୈତ୍ୟମହାରାଜମାନେ ହ୍ରଦ ସମ୍ ଗଭୀର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ବୃକ୍ଷ ସମ୍ ଉଚ୍ଚ ହୋଇ ସେମାନେ ବଡ଼ ସେନାକୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଲେ। ଏପଟେ ପ୍ରମଥମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଗରୁଡ଼ ଭଳି ତ୍ବରିତ ହୋଇ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ନନ୍ଦୀଶ୍ୱରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ପ୍ରମଥମାନେ ଓ ତାରକଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ଚନ୍ଦ୍ରମା ଭଳି ଚମକୁଥିବା ତଳୱାର, ଅଗ୍ନି ସମ୍ ଦୀପ୍ତିମାନ ବାଣ ଓ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ବାଣ ଚାଳିଲା, ତଳୱାର ଝରିଲା, ସେମାନଙ୍କ ଦେହ ଆକାଶରୁ ପଡ଼ୁଥିବା ମହା ଉଲ୍କା ପିଣ୍ଡ ସମ୍ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ବେଶ୍ରମ ଭାବେ ବଣ, ତଳୱାର, ଭାଲାର ଆଘାତରେ ହୃଦୟ ବିଦ୍ରୁତ ହୋଇ ପ୍ରମଥ ଓ ଅସୁରମାନେ ନରକ ପତିତ ହେବା ଭଳି କ୍ରନ୍ଦନ କରୁଥିଲେ। ସୁନା ଝୁମକା ଓ ଉଚ୍ଚ ମୁକୁଟ ଥିବା ମୁଣ୍ଡ ମହା ପ୍ରଳୟରେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିବା ଭଳି ଭୂମିରେ ଲୁଟିଗଲା। ତଳୱାର, ଭାଲା, ତୃଶୂଳ, ଗଦାର ଆଘାତରେ ହାତୀ ସମ୍ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଭୂମିରେ ଲୁଟିପଡ଼ିଲେ। ପ୍ରମଥମାନେ ଉଲ୍ଲାସରେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, କେତେକ ସିଦ୍ଧମାନେ ଅଦ୍ଭୁତ ଗାନ୍ଧର୍ବ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ପ୍ରମଥମାନେ ଗର୍ବିତ ଓ ପ୍ରବଳ ହୋଇ, "ତୁମେ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦୈତ୍ୟ ପରି ଦେଖାଯାଉଛ!" ବୋଲି ଯୁଦ୍ଧ ଦୁର୍ଗକୁ ହାତୀ ଭଳି ଆଗେଇ ଗଲେ। କେତେକ ଶଙ୍କରଙ୍କ ଭକ୍ତ ଦାନବମାନେ ଗଦା ଆଘାତରେ ମୁଖରୁ ରକ୍ତ ଝାରିଲେ, ପାହାଡ଼ରୁ ସୁନା ଝରିବା ଭଳି। ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରମଥମାନଙ୍କ ତୀର, ବୃକ୍ଷ ଓ ପାହାଡ଼ ଚୂଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ବଧ୍ୟ ହେଲେ। ଏବେ ଅନ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦାନବମାନେ, ମାୟା ଦାନବଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉଠାଇ ଝିଲିକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର ସହ ଦୀପ୍ତିମାନ ଦେହରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଅମରମାନେ ଭଳି ଝିଲିରୁ ବାହାରିଲେ। ପୁଣି ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଥିବା କିଛି ଦାନବ ଶିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଆଗେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦାନବମାନେ ପ୍ରମଥମାନଙ୍କୁ ଉପହାସ କରି କହିଲେ, "ପ୍ରମଥମାନେ, କାହିଁକି ଆଗେଇଯାଉଛ? ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ବଧ କରୁଛ, ସେମାନେ ପୁଣି ଏହି ଝିଲିରେ ପଡ଼ିଲେ ଜୀବନ୍ତ ହେଉଛନ୍ତି।" ଏହି ଦୁଷ୍ଟ କାଉଡ଼ିଆ କଥା ଶୁଣି, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ ତ୍ବରିତ ଭାବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଓ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଏହିଠାରେ ପ୍ରମଥମାନେ ଅସୁରମାନେକୁ ବଧ କରୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ପୁଣି ଉଠିଯାଉଛନ୍ତି, ବର୍ଷାରେ ଶସ୍ୟ ପୁଣି ହରିତ ହେବା ଭଳି।" ସେ କହିଲେ, "ଏହି ନଗରରେ ଅମୃତରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଝିଲି ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା ଦାନବମାନେ ପଡ଼ିଲେ, ସେମାନେ ପୁଣି ଜୀବନ୍ତ ହୋଇଯାନ୍ତି।" ଏଭଳି ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ ମହାଦେବଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଲେ। ଦାନବମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଭୟଙ୍କର ହୋଇଯାଇଥିଲା, ଭୟାନକ ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ତାରକ, ତୀବ୍ର ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଭୟଙ୍କର ମୁଖ ନେଇ, ଭୟାନକ କ୍ରୋଧରେ ମହାଦେବଙ୍କ ରଥ ଦିଗରେ ଧାଇଯାଇଲେ। ତ୍ରିପୁରାରେ ଡ଼ଙ୍ଗ ଓ ଶଂଖର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଲା। ଦେବତାମାନେ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରଥକୁ ଦେଖି ଦାନବମାନେ ବାହାରିଗଲେ। ଏଠାରେ ଭୂମି କମ୍ପିତ ହେଲା, ଶତାଙ୍ଗ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ। ଏହି ଅଶାନ୍ତି ଦେଖି ରୁଦ୍ର ଓ ସ୍ୱୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମା ଅସ୍ଥିର ହେଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସହ ଉତ୍ତମ ରଥ ଏକ ଆଧାରହୀନ ସ୍ଥାନରେ ପହଞ୍ଚି, ଧୀରେ ଧୀରେ ଡୁବିବାକୁ ଲାଗିଲା, ଯେପରି ଧର୍ମିକ ବ୍ୟକ୍ତି ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଯାନ୍ତି। ଯେପରି ଶରୀର ଜୀବନ୍ ଶକ୍ତି ହରାଇ ଶିଥିଲ ହୋଇଯାଏ, କିମ୍ବା ଗ୍ରୀଷ୍ମରେ ଜଳ ଶୁଷ୍କ ହୋଇଯାଏ, ସେପରି ରଥ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲା। ତାପରେ ମହା ଜୀବନ୍ ଶକ୍ତି ରଥରୁ ବାହାରି, ଶ୍ରମିତ ଏହି ଉତ୍ତମ ରଥକୁ ଉଠାଇଲା—ଏହି ରଥ ତିନି ଲୋକକୁ ବ୍ୟାପିଥିଲା। ସେଇ ସମୟରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପୀତବସନ ପିନ୍ଧି, ରଥରୁ ଲାଫି ପଡ଼ି, ବଡ଼ ବୃଷଭ ରୂପ ଧାରଣ କଲେ ଓ ଭୟଙ୍କର ରଥକୁ ଶିଙ୍ଗରେ ଧରିଲେ। ବୃଷଭ ତାଙ୍କ ଝୁଣ୍ଡକୁ ଯେପରି ଉଠାଏ, ସେପରି ଏହି ମହା ରଥ ତିନି ଲୋକକୁ ଉଠାଇଲା। ଏହି ସମୟରେ ପାହାଡ଼ ଭଳି ପଙ୍ଖ ଥିବା ଦାନବ ରାଜା ତାରକ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଉପରେ ଧାଇ ତାଙ୍କୁ ଆଘାତ କଲେ। ତାରକଙ୍କ ଆଘାତରେ ବ୍ରହ୍ମା ଯୋକରେ ଅଙ୍କୁଶ ରଖି, ମୁଖରୁ ଶ୍ୱାସ ତ୍ୟାଗ କରି, ପୁନିପୁନି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଲେ। ଏଠାରେ ଦାନବ ଓ ଅସୁରମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତାରକଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ମହା ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ ହେଲା, ମେଘ ଭଳି ଶବ୍ଦ ହେଲା। ତାପରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଉତ୍ତମ ବୃଷଭମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇଥିବା ରଥଚକ୍ର ଦିତିପୁତ୍ରମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଚକ୍ନାଚୁର କରିଦେଲା, ଏବଂ କେଶବ ତ୍ରିପୁରା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।