ତାରକା ନାମକ ଏହି ସହରରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଶୂରବୀର ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆକାଶରେ ଡାଣ୍ଡା ମେଳା ପାହାଡ଼ ପରି ଭୂମିକୁ ପତିଗଲେ। ତ୍ରିପୁରାରେ ତିନି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହୋଇ ଦେବସେନାପତିମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ସେଠାରେ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ଓ ମାୟା ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃକ୍ଷ ପରି ଆବୃତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଦେତ୍ୟପତି ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ, ପାହାଡ଼ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଭୟଙ୍କର ଲୋହାର ଗଦା ଉଠାଇ, ନନ୍ଦିନିଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦାନବପତିଙ୍କ ଗଦାର ଘାତରେ ନନ୍ଦିନି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ, ଯେପରି ଏକଦା ମଧୁର ପ୍ରଭାବରେ ନାରାୟଣ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିଲେ। ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ ନନ୍ଦିଶ୍ୱର ସେଠାରୁ ବିଦାୟ ନେଲେ, ତେବେ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଗଣମାନେ ଦେତ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ସେତେବେଳେ ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣ, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ ଓ ମହାକାଳ ନାମକ ସେବକମାନେ ସମସ୍ତ ଗଣ ଓ ସେନାପତିମାନେ ଉପରେ ଅଗଣିତ ବାଣ ବର୍ଷା କରିଲେ। ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଉପରେ ବାଣ ଘାତ କରି, ତାଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଆକାଶରେ ମେଘ ଗର୍ଜନା ପରି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରାଇଦେଲେ। ଏହି ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦରେ ଉନ୍ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ନନ୍ଦିନି ସୂର୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ପୁନି ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ। ତାପରେ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା, ଅଗ୍ନିପରି ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଏକ ବଜ୍ର ନନ୍ଦିନି ଦେତ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ମୁକୁତାରେ ଶୋଭିତ ସେଇ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ଛାତିକୁ ଆଘାତ କଲା। ଦେତ୍ୟ ବଜ୍ରପରି କଠିନ ଦେହ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେଇ ଆଘାତରେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରରେ ପାହାଡ଼ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରି ପଡ଼ିଗଲେ। ନନ୍ଦିନିଙ୍କ ହାତରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଦେତ୍ୟପତି ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ବିନାଶ ଦେଖି, ଦାନବମାନେ କ୍ରନ୍ଦନ କରିଉଠିଲେ, ଓ ଗଣମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀଙ୍କ ପତନରେ ଦେବଦୁତମାନେ ବିଷଣ୍ଣ, କ୍ରୋଧାନ୍ବିତ ଓ ଉତ୍କଟ ଦୁଃଖରେ, ମେଘମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଗଛ ଓ ପାହାଡ଼ ବର୍ଷା କରିବା ପରି ପୃଥିବୀ ଉପରେ ବର୍ଷା କଲେ। ଭାରି ପାହାଡ଼ରେ ଦବି, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଅସ୍ମିତ ହୋଇ, କଣ କରିବେ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହି ସମୟରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦାନବ ତାରକା, ବହୁ ପାହାଡ଼ର ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ପ୍ରକାଶିତ ହେଲେ। ଗଣମାନେ ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଓ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପାଦର ଚିହ୍ନ ନେଇ, ମନ୍ତ୍ରରେ ବନ୍ଧା ହୋଇଥିବା ସର୍ପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ମାୟାଙ୍କ ମାୟିକ ଶକ୍ତିରେ ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଖଞ୍ଜ ହୋଇ, ପିଞ୍ଜର ଭିତରେ ବନ୍ଧା ପକ୍ଷୀ ପରି ଚିତ୍କାର କରିଉଠିଲେ। ତାରକା ନାମକ ସେଇ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦାନବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମଗ୍ର ସେନା ଶୁଷ୍କ ଜଳାଣ ପରି ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଗଲା। ତାରକାଙ୍କ ତୀର ବର୍ଷା ଓ ମାୟାଙ୍କ ମାୟା ଘାତରେ ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଅତିଶୟ କ୍ଷୁବ୍ଧ ଓ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ, ଜଡ ମୂଳ ଥିବା ଗଛ ପରି ଶିଥିଳ ହୋଇପଡ଼ିଲେ। ପୁନି ଅଗ୍ନି ଉତ୍କଟ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଗ୍ରହ, ମାଛ, ସର୍ପ, ପାହାଡ଼, ବନର ବାନର, ବାଘ, ଗଛ ଓ ଭୟଙ୍କର ଜନ୍ତୁମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲା। ମାୟା ତାଙ୍କ ମାୟିକ ଶକ୍ତିରେ ଜଳ, ବାୟୁ ଓ ଶରଭଙ୍କ ଅଙ୍ଗସମୂହ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ବର୍ଷା କରିଦେଲେ। ଏହି ତାରକା ନାମକ ମାୟାଙ୍କ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଉଲ୍ଲିଖିତ ହୋଇ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଅସ୍ମିତ ହୋଇ, ମନେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରୁନଥିଲେ, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡ଼ିକୁ ଏକ ମହାତ୍ମା ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଦେଇଥାନ୍ତି। ବଡ଼ ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ହାତୀ, ସର୍ପ, ସିଂହ, ବାଘ, ଭାଲୁ, ରାକ୍ଷସ ଓ ଦେତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସାଗର ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀରତା ଖୋଜୁଥିବା ଲୋକ ପରି ଅସ୍ମିତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏପରି ସମୟରେ ଦେବସେନାପତିମାନେ ଚାପିଯାଉଥିବାବେଳେ, ଦେବତା ଓ ଦେତ୍ୟମାନେ ଗର୍ଜନା କରୁଥିଲେ, ତେବେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ନିଜ ସେନାକୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଶତ୍ରୁ ସେନାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ସେନାରେ ଯମ ତାଙ୍କ ଦଣ୍ଡ ନେଇ, ବରୁଣ, ଭାସ୍କର, ଅନେକ ଅମର ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ କୁମାର, ଏବଂ ସ୍ୱୟଂ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ୱେତ ଏରାବତରେ ଚଢ଼ି, ହାତରେ ବଜ୍ର ଧରି ପ୍ରବେଶ କଲେ। ମାରୁତପତି ତାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କ ପରିବାର ସହିତ, ଏବଂ ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମହାଦେବ—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଶକ୍ତିରେ ମଦମସ୍ତ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁ ସେନାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଯେପରି ଗର୍ବିତ ହାତୀମାନେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଅଭିମୁଖ କରନ୍ତି, କିମ୍ବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘାଚ୍ଛନ୍ନ ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରେ, କିମ୍ବା ସିଂହ ନିର୍ଜନ ମଞ୍ଚରେ ଗାଈ ଦଳ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରେ, ସେପରି ଦେବତାମାନେ ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ଦେବସେବକମାନେ ଦେତ୍ୟସେନାକୁ ଭଙ୍ଗିଦେଲେ; ଦେତ୍ୟମାନେ ଘାତ ଖାଇ କ୍ଷୁବ୍ଧ ଓ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ; ଯେପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସୂର୍ଯ୍ୟ ମର୍ତ୍ୟମାନେ ଅନ୍ଧକାର କୁ ହଟାଏ, କିମ୍ବା ଅଗ୍ନି ଘନ ଅନ୍ଧକାରକୁ ଦହିଦିଏ। ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ରମା ନିଶାର ଅନ୍ଧକାରକୁ ସାନ୍ତ କରେ, ସେପରି ସେ ଶକ୍ତି ଅନ୍ଧକାରକୁ ଶାନ୍ତ କରିଦେଲେ; ଅନ୍ଧକାର କ୍ଷୟ ହେଉଥିବା ସମୟରେ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ଅଧିକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ଏକ ମହାସିଂହ ଦ୍ୱାରା ଦିଗପାଳ ଓ ଗଣନାୟକମାନେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦେତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନା କଲେ; ଅସୁରମାନେ ଭୟଙ୍କର ଆକୃତିରେ, ଅଙ୍ଗହୀନ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଛିନ୍ନ ହୋଇ, ଶର ଘାତରେ ଶରୀର ଭରି ଥିଲେ। ଅଦେବ ଜନ୍ତୁମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ ଘାତ କରି, କୀଚକୁ ଡୁବିଯିବା ହାତୀ ପରି ଅସ୍ଥିର ହୋଇପଡ଼ିଲେ; ବଜ୍ରପାଣି ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ନେଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମୟୂରକେତୁ ତାଙ୍କ ଶୂଳ ନେଇ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଧର୍ମରାଜା ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଦଣ୍ଡ, ବରୁଣ ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ପାଶ, ଯକ୍ଷପତି ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ସୁକେଶ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତି ଓ ପ୍ରଭାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ। ଦେବତା ସଦୃଶ ଏହି ଗଣନାୟକମାନେ, ତାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ହୋମ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିବା ପରି, ଦାନୁପୁତ୍ରମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରପାତ ପରି ଉପରେ ଆଘାତ କରିଲେ।