ଏହି ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ, ଅନେକ ନାୟକ ଏବଂ ଦଳପତିମାନେ ଅସଙ୍ଖ୍ୟ ଅଗ୍ନିବାଣରେ ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ପାହାଡ଼ରୁ ସୁନା ଧାତୁ ଦେଖିବା ପରି, ନିଜ ଶରୀରର ଉତ୍ସ ଛାଡ଼ିଲେ । ଦୈତ୍ୟମାନେ ବୃକ୍ଷ, ପଥର, ବିଜୁଳି, ବଣ୍ଡା, କୁଲାଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଗ୍ଲାସ ଭାଙ୍ଗିବା ପରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲେ । ତ୍ରିପୁରା ସହସ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକୃତ ହୋଇ, ପୂର୍ଣ୍ଣିମା ରାତିରେ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ସାହିତ ହେଉଥିବା ପରି ଚମକି ଉଠିଲା । ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଘୋଷଣା କରିଲେ – “ତାରକା ବିଜୟୀ!” ଦଳପତିମାନେ ମଧ୍ୟ ଘୋଷଣା କରିଲେ – “ଇନ୍ଦ୍ର ଏବଂ ରୁଦ୍ର ବିଜୟୀ!” ଯୁଦ୍ଧର ସମୁଦ୍ରରେ, ବୀରମାନେ ଅଗ୍ନିବାଣରେ ଅଟକି ଚିର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲେ, ମেঘରେ ଆପଣା ଲାଗିଥିବା ପରି ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା । ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ର severed hands, heads, pale banners, umbrellas ଦ୍ୱାରା ପ୍ରାପ୍ତି ହୋଇ, ଭୟାନକ ଦୃଶ୍ୟ ହେଉଥିଲା, ମାଂସ ଏବଂ ରକ୍ତରେ ଭରି ଥିଲା । ଦାନବ ଏବଂ ତାଙ୍କର ସହାୟକମାନେ ଆକାଶକୁ ଉଡ଼ି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ରରେ ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ । ସିଦ୍ଧ, ଅପ୍ସରା ଏବଂ ଚାରଣମାନେ ଆକାଶରେ ଘୁଞ୍ଜି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଘାତରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି ଚିତ୍କାର କରିଲେ – “ଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଶ୍ରେଷ୍ଠ!” ଆକାଶରେ ଦିବ୍ୟ ଢୋଳ ଅପାହତ ହୋଇ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା, ମେଘର ରାଗ ଭରି ଗର୍ଜନ କରିଥିବା ପରି । ତ୍ରିପୁରାରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ନଦୀରେ ଗସ୍ତ କଲେ, ମାନା ଜାଇ ଗୁହାକୁ ଯିବା ପରି, ତାଙ୍କର ମୁହଁ ରାଗରେ ଭରି ଥିଲା, ନଦୀ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିବା ପରି । ତାରକା ନାମକ ଉତ୍ତମ ନଗରରେ, ଦେବମାନେ ଚାରିପଟେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ପାଖି ବିଶାଳ ପାହାଡ଼ ପଡ଼ିଯିବା ପରି ପଡ଼ି ଯାଉଥିଲେ । ତ୍ରିପୁରାରେ, ଦଳପତିମାନେ ତିନି ଦିଗରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି ଏବଂ ମାୟା ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃକ୍ଷ ପରି ଡୁବିଯିବା ପରି ହେଉଥିଲେ । ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମହାପ୍ରଭୁ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି, ପାହାଡ଼ ପରି ଚମକି, ଭୟାନକ ଲୋହା ଗଦା ନେଇ ନନ୍ଦିନକୁ ଆଘାତ କରିଲେ । ଦାନବର ଗଦାରେ ନନ୍ଦିନ ଦୃଢ଼ ଆଘାତ ପାଇ, ମଧୁର ପ୍ରଭାବରେ ନାରାୟଣ ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିବା ପରି ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ । ନନ୍ଦିଶ୍ୱର ଶେଷରୁ ଯାଇଥିବା ପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଶୂର ଗଣମାନେ ରାଗରେ ଭରି, ଦୈତ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ । ତାପରେ ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣ, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ, ମହାକାଳ ଗଣମାନେ ଏବଂ ତାଙ୍କର ନେତାମାନେ ଉପରେ ଅଗ୍ନିବାଣର ଝଡ଼ ପକାଇଲେ । ପୁନିପୁନି ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରୁଥିଲେ, ତାଙ୍କର ରୋର ଆକାଶରେ ମେଘ ବିଦ୍ୟୁତ ହୋଇ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠିଲା । ଏଠାରେ ଯୁଦ୍ଧର ଶବ୍ଦରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକି ଥିବା ନନ୍ଦିନ ସ୍ପୃହା ପାଇ, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ । ତାପରେ ନନ୍ଦିନ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା, ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବିଜୁଳି ପରି ଚମକୁଥିବା ବଜ୍ର ଦୈତ୍ୟ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ । ଏହି ଭୟାନକ ବଜ୍ର, ମୁକୁତ ପରି ମୁକୁରିତ ହୋଇ, ଦୈତ୍ୟର ଛାତିରେ ପଡ଼ିଲା । ବଜ୍ରରେ ଆଘାତ ପାଇ, ବଜ୍ର ପରି ଦୃଢ଼ ଶରୀର ଥିବା ଦୈତ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ରରେ ପାହାଡ଼ ବିଭାଜିତ ହୋଇଯିବା ପରି ପଡ଼ି ଯାଇଲା । ନନ୍ଦିନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟର ମହାପ୍ରଭୁ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳି ହତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଦାନବମାନେ ବିଳାପ କରିଲେ, ଗଣମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇ ଯାଇଲେ । ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳିଙ୍କ ପତନରେ, ମେଘ ଦୁଃଖରେ ମହା ଝଡ଼ ଆଣି, ବୃକ୍ଷ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ତଳେ ତିଆରି କରିଲେ । ଭାରି ଭାରି ପାହାଡ଼ରେ ଅପିଡ଼ିତ ହୋଇ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ କଣ କରିବେ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଅନ୍ୟାୟୀ ମାନେ ପ୍ରଶଂସା ପାଇଲେ ପରି । ଏହି ସମୟରେ, ତାରକା ନାମକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟ, ଅନେକ ପାହାଡ଼ର ଆକାର ନେଇ ଚମକି ଉଠିଲେ । ଗଣମାନେ ଭାଙ୍ଗି ମୁଣ୍ଡ ଏବଂ ଭାଙ୍ଗି ଚାଲିଥିବା ମୁହଁରେ ଚିହ୍ନ ହୋଇ, ମନ୍ତ୍ରରେ ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଥିବା ସାପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ । ମାୟାଙ୍କ ମାୟା ଶକ୍ତିରେ ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଗଣେଶ୍ୱରମାନେ ବହୁ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ, ଖଞ୍ଜ ମାନା ଖଞ୍ଜାରେ ରହିଥିବା ପରି । ତାରକା ନାମକ ଦୈତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସେନା ଅଗ୍ନିରେ ଶୁଖି ଦାଳି ପରି ଜଳିଯାଇଲା । ଏହି ସମୟରେ, ଗଣମାନେ ତାରକାଙ୍କ ଅଗ୍ନିବାଣର ଝଡ଼ରେ ଅଟକି, ମାୟାଙ୍କ ମାୟା ଏବଂ ତାରକାଙ୍କ ଶରରେ ଆଘାତିତ ହୋଇ, ମୂଳ ଅପସ୍ଥିତ ଥିବା ବୃକ୍ଷ ପରି ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯିବା । ପୁନି, ଅଗ୍ନି ଗ୍ରହ, ମଗର, ସାପ, ବଡ଼ ପାହାଡ଼, ବାନର, ବାଘ, ବୃକ୍ଷ ଏବଂ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରାଣୀମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲା । ମାୟା ତାଙ୍କର ମାୟା ଶକ୍ତିରେ ଜଳ, ପବନ ଏବଂ ଶରଭଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଫିଙ୍ଗିଲେ । ମାୟାଙ୍କ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଅପିଡ଼ିତ ଏବଂ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ଦଳପତିମାନେ ଅସହାୟ ହୋଇ, ମନେ ମଧ୍ୟ କିଛି କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ମୁନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟମିତ ହୋଇଥିବା ପରି । ମହା ଜଳ, ଅଗ୍ନି, ହାତୀ, ସାପ, ସିଂହ, ବାଘ, ଭାଲୁ, ରାକ୍ଷସ, ଦୈତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଅନ୍ଧକାରରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ମଧ୍ୟରେ ଗଭୀର ଖୋଜୁଥିବା ପରି ଅସ୍ଥିର ହେଉଥିଲେ । ଯେତେବେଳେ ଦଳପତିମାନେ ଚିର୍ଣ୍ଣ ହେଉଥିଲେ ଏବଂ ଦେବ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ଦେବମାନେ, ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ, ନିଜ ସେନାକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଶତ୍ରୁ ସେନାରେ ନୁହେଁ । ଯମ ତାଙ୍କର ଗଦା ନେଇ, ଭାସ୍କର, କୁମାର ଅନେକ ଅମରମାନଙ୍କ ସହିତ, ଏବଂ ଦେବମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶ୍ୱେତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ି, ବଜ୍ର ଧାରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ମାରୁତମାନଙ୍କ ମହାପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ପୁଅ ସହିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର ନିକଟବର୍ତ୍ତୀମାନେ ସହିତ, ଏବଂ ତ୍ରିନୟନ ଚମକୁଥିବା ପ୍ରଭୁ, ଏହି ସବୁ ଶକ୍ତିରେ ମଦିରା ଭରି, ଶତ୍ରୁ ସେନାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ । ପ୍ରଭୁ ହାତୀ ଉତ୍ସାହରେ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଲୁଟିବା ପରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ମେଘ ଭରି ଆକାଶକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରି, ସିଂହ ଜଙ୍ଗଲରେ ଗାଁ ଦଳକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ପରି, ଦେବମାନେ ଏହି ସେନାକୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ।