ତାରକ ନାମକ ନଗରରୁ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାରକଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଭୟଙ୍କର କ୍ରୋଧରେ ଉପଚ୍ୟାନ୍ତ, ବଡ଼ ସାପମାନେ ତାଙ୍କ ଗୁହାରୁ ବାହାରିବା ପରି ବାହାରିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଯେତେବେଳେ ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗେଇ ଯିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ପ୍ରମଥଗଣଙ୍କ ମୁଖ୍ୟମାନେ ସିଂହମାନଙ୍କ ଦଳପତିମାନେ ହାଥୀମାନଙ୍କୁ ବାନ୍ଧିଦେଇଥିବା ପରି ସେମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ରାସ୍ତା ଅଟକେଇଦେଲେ। ଏହି ଗର୍ବିତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଆଗ ଲାଗିଥିବା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଦେଖାଦେଲେ। ସେମାନେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣି, ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରି, ଚାରିପାଖରେ ଆତଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି କରିଲେ ଏବଂ ପ୍ରାଣ ନେଇଯିବା ତୀରମାନେ ଦ୍ୱାରା ପରସ୍ପରକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ପ୍ରମଥମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କେତେକ ଚିହ୍ନଟ ମୁହଁ, ବିଲେଇ, ହରିଣ ଓ ଭୟଙ୍କର ପଶୁ ମୁହଁ ଥିବା ସେବକମାନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଦାନବମାନେ ନିଜ ସୌନ୍ଦର୍ୟର ଗର୍ବରେ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚ୍ସ୍ୱରେ ହସିଲେ। ଲୋହା ଗଦା ପରି ବାହୁ ଥିବା ସେମାନେ ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣିଲେ ଏବଂ ତୀରମାନେ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର କବଚ ଭିଦ୍ରାଇଦେଲେ, ଏମିତି ଯେପରି ପକ୍ଷୀମାନେ ହ୍ରଦକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି। "ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛ, ଏବେ କେଉଁଠି ଯାଉଛ? ଆମେ ତୁମକୁ ମାରିଦେବୁ, ପଛକୁ ଫେରିଯାଅ!"—ଏମିତି କଠୋର କଥା କହି ଦାନବମାନେ ପ୍ରମଥମୁଖ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଉପାଲୋଚନା କଲେ। ପ୍ରମଥମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରମାନେ ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ମେଘମାନେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେବା ପରି। ସିଂହ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ସିଂହ ଚାଳ ଥିବା ସେମାନେ ପଥର, ପାହାଡ଼ ଓ ବୃକ୍ଷ ଭାଙ୍ଗି ଦାନବମାନେ ଉପରେ ପ୍ରହାର କଲେ। ତିନିଟି ପୁରୀ ମଧ୍ୟରେ ଦାନବମାନେ ସେଉଁଠି ଏମିତି ଭାବେ ଭିଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ଆକାଶ ହଂସମାନେ ଭରିଯାଏ, କିମ୍ବା ସମୁଦ୍ର ମେଘରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଦୈତ୍ୟପତିମାନେ ଧନୁଷ୍ୟ ଟାଣି, ବିଦ୍ୟୁତ ରେଖା ପରି ଚେଷ୍ଟ ଉପରେ ଚିହ୍ନ ତିଆରି କରି, ଝଡ଼ ର ଦିନ ତିଆରି କଲେ। ତୀର ଦ୍ୱାରା ପୁନିପୁନି ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ପ୍ରମଥମୁଖ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କ ଦେହର ରସ ଛାଡ଼ିଲେ, ପାହାଡ଼ ଧାତୁ ଦେଉଥିବା ପରି। ଦୈତ୍ୟମାନେ ବୃକ୍ଷ, ପାହାଡ଼, ବଜ୍ର, ଶୁଳ ଓ କୁଠାର ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, କାଚ ଭଙ୍ଗିଯିବା ପରି ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲେ। ତ୍ରିପୁରା ଏହି ସମୟରେ ବଡ଼ ଭୟଙ୍କର ଓ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୋଇ, ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ସମୟରେ ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତାଳ ହେବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଘୋଷଣା କଲେ, "ତାରକ ଜୟୀ!", ଯେଉଁଠି ପ୍ରମଥମୁଖ୍ୟମାନେ "ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ରୁଦ୍ର ଜୟୀ!" ବୋଲି ଘୋଷଣା କଲେ। ଯୁଦ୍ଧର ଏହି ସମୁଦ୍ରରେ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଅଟକି ଓ ଚିରିଯାଉଥିଲେ, ଝଡ଼ ଋତୁରେ ମେଘ ଗର୍ଜନା ପରି ଧ୍ୱନି ହେଉଥିଲା। ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ଛିନ୍ନ ହସ୍ତ, ମୁଣ୍ଡ, ଫିକା ପତାକା ଓ ଛତାରେ ଭରିଯାଇ, ମାଂସ ଓ ରକ୍ତରେ ବଢ଼ିଯାଇ ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ଦାନବ ଓ ପ୍ରମଥମାନେ ଏକାଏକି ଆକାଶକୁ ଲାଫି ଯିଏଁଠି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଖରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଆକାଶରେ ଚଳିଥିବା ସିଦ୍ଧ, ଅପ୍ସରା ଓ ଚାରଣମାନେ "ଶାବାଶ! ଶାବାଶ!" ବୋଲି ଉଲ୍ଲାସ କରିଲେ। ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ ଦେବଦୁନ୍ଦୁଭି ଆକାଶରେ ଗର୍ଜନା କରି ଆପଣାପେ ରବି ଓ ମୃଗ ପରି ରୋଷ ଦେଖାଇଲା। ତ୍ରିପୁରା ରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ରାଗରେ ବଦଳା ମୁହଁ କରି, ସାପ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ପରି ନଦୀମାନେ ସମୁଦ୍ରକୁ ଯିବା ପରି ନଦୀରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ତାରକ ନାମକ ନଗରରେ, ଚତୁର୍ଦିଗରୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଦେବତାମାନେ ପକ୍ଷୀ ଶିରା ଥିବା ପାହାଡ଼ ପରି ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ତ୍ରିପୁରାରେ ପ୍ରମଥମୁଖ୍ୟମାନେ ତିନି ଦଳରେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ; ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଲି ଓ ମାୟା ମଧ୍ୟ ବଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ବୃକ୍ଷ ପରି ଉପସ୍ନାନ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଲି, ପାହାଡ଼ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଭୟଙ୍କର ଲୋହା ଗଦା ଧରି ନନ୍ଦିନିଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ପ୍ରହାର କଲେ। ଦାନବପତିଙ୍କ ଗଦା ଦ୍ୱାରା ଭଲଭାବେ ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ନନ୍ଦିନି ଅସ୍ଥିର ହେଲେ, ଯେପରି ମଧୁ ଦ୍ୱାରା ନାରାୟଣ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଥିଲେ। ନନ୍ଦିଶ୍ୱର ଏଠାରୁ ଚାଲିଗଲେ, ତେବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରବଳ ଗଣମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଦହିଯାଇ ଦାସୁର ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଲିଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଘଣ୍ଟାକର୍ଣ୍ଣ, ଶଙ୍କୁକର୍ଣ୍ଣ ଓ ମହାକାଳ ନାମକ ପ୍ରମଥମାନେ ସମସ୍ତ ଗଣ ଏବଂ ତାଙ୍କ ନେତାମାନଙ୍କୁ ତୀରବର୍ଷା କଲେ। ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଲି ପୁନିପୁନି ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣପତିମାନେ ଉପରେ ତୀର ଛାଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଆଘାତରେ ସେମାନେ ଆକାଶ ମେଘର ଗର୍ଜନା ପରି ଉଚ୍ଚ୍ସ୍ୱରେ ତାଡ଼ିଲେ। ଏଠି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିବା ଯୁଦ୍ଧର ଧ୍ୱନି ଦ୍ୱାରା, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ନନ୍ଦିନି ଶୁଦ୍ଧି ଲାଗି, ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଲିଙ୍କ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ତାପରେ ନନ୍ଦିନି, ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ବଜ୍ର ତୀର, ଅଗ୍ନି ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ, ଦୈତ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଲିଙ୍କ ଉପରେ ଛାଡ଼ିଲେ। ସେଇ ଭୟଙ୍କର ବଜ୍ର, ମୁକୁତାଦି ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଦୈତ୍ୟର ଛାତିରେ ଲାଗିଲା। ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହୋଇ, ବଜ୍ର ପରି କଠିନ ଦେହ ଥିବା ଦୈତ୍ୟ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଲି ପଡ଼ିଗଲେ, ଯେପରି ପାହାଡ଼ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଚୁର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ। ନନ୍ଦିନିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟପତି ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଲି ନିହତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ଦାନବମାନେ ବିଳାପ କଲେ, ଏବଂ ଗଣପତିମାନଙ୍କ ନେତାମାନେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ। ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଲିଙ୍କ ପତନରେ ଦାନବମାନେ ଶୋକ, କ୍ରୋଧ ଓ ରୋଷରେ ଏମିତି ବିପୁଳ ବୃକ୍ଷ ଓ ପାହାଡ଼ ବର୍ଷା କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ଦୁଃଖରେ ବର୍ଷା କରେ। ଭାରୀ ପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ଦମିତ ହୋଇ, ଗଣେଶ୍ଵରମାନେ କ’ଣ କରିବେ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଅଧର୍ମମାନେ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ ଯେପରି ଅସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତି। ତେବେ, ତାରକ ନାମକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ପ୍ରବଳ ଅସୁର, ବହୁ ପାହାଡ଼ ଆକୃତି ଧାରଣ କରି ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ ଦେଖାଦେଲେ। ଗଣମାନେ ଭଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ମୁଣ୍ଡ ଓ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ପାଦ ଚିହ୍ନ ନେଇ, ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧି ଦିଆଯାଇଥିବା ସାପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।