ତିନିଟି ସହରରେ ନିଜ ନିଜ ନିୟୋଜିତ ସ୍ଥାନରେ ଦାନବମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦଉଡ଼ି ଉଭୟ ଅନ୍ୟ ବାହାରୁ ନ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବା ପାଇଁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଏହି ତିନିଟି ସହର ଭାଙ୍ଗିବା ନ ଦେବାକୁ ମାୟା ଦାନବମାନେକୁ ଅନୁଶାସନ କଲେ। ତାଙ୍କୁ ପରିଚିତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ, ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ଚେଷ୍ଟାରେ ତୀର ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିରୋଧ କରିବା ଦାୟିତ୍ୱ ଦାନବମାନେ ପାଇଲେ। ମାୟା, ଦେବମାନେଙ୍କ ଦଳକୁ ଅଟକାଇବାର ଶକ୍ତି, ଦାନୁଙ୍କ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ଏଭଳି ଉପଦେଶ ଦେଇ, ଯୁବତୀମାନେଙ୍କ ହୃଦୟକୁ ଅଶାନ୍ତ କରି, ଶୀଘ୍ର ତ୍ରିପୁର ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ, ଚାନ୍ଦି ଭଳି ଶୁଦ୍ଧ ମନ ନିଅନ୍ତି, ସେ ଭବା, ଦିଗଂବର ଦେବତାଙ୍କୁ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ପୂଜା କରି, ମଦନ, ଅରି, ଅନ୍ଧକ ଓ ବଳିଦାନ ଶରୀରକୁ ନଶ୍ଟ କରିଥିବା ଦେବଦେବ ଶିବଙ୍କ ଶରଣ ନେଲେ। ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଥିବା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଦେବତା ମାୟାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ସେ ଚାହିଁଥିବା ଭିକ୍ଷା ଦେଇ, ଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନିତ ଦାନବକୁ ଭୟହୀନ କରିଦେଲେ। ଯୁଦ୍ଧ ଅବସରରେ, ନାରଦ ଦେବମାନେଙ୍କ ସେନାପତିଙ୍କୁ ଆଉ ଏକଥର ଆସି, ତ୍ରିପୁରରୁ ଆସି, ସଭାରେ ବସିଲେ। ଏହି ବିଶାଳ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଞ୍ଚଳ ହେଉଛି ଇଲାବୃତ, ଯେଉଁଠାରେ ବଳିଙ୍କ ବଳିଦାନ ହେଇଥିଲା, ଓ ବଳି ନିଜେ ଅଟକାଯାଇଥିଲେ। ଏହିଠାରେ ଦେବମାନେଙ୍କ ଜନ୍ମ, ବିବାହ, ବଳିଦାନ ଓ ଜନ୍ମକ୍ରିୟା ହେଉଥିଲା। ଏଠାରେ ଦେବମାନେ ଜନାନୀମାନେ ଦେଇଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଦିବ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲା; ଏଠାରେ ଭବା ତାଙ୍କ ଗଣମାନେ ସହ ସଦା ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ, ମେରୁ ପାହାଡ଼ ଭଳି, ଲୋକମାନେଙ୍କ ରକ୍ଷକ ସଦା ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ; ମଧୁର ଆଖି ଓ ଚନ୍ଦ୍ର ଶୋଭା ଥିବା ମହେଶ୍ଵର, ବ୍ରହ୍ମାନ୍ଦର ଲୋକପାଳଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ। "ଓ ବାସବ, ତୁମ ବିରୋଧୀଙ୍କ ସହର ତ୍ରିପୁର ଏଠାରେ ଦୃଶ୍ୟମାନ, ଉଡ଼ୁଥିବା ଦୁର୍ଗ, ପତାକା, ଝଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ଘଟଣା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଓ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଦଗ୍ଧ କରୁଛି; ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦାନବମାନେ ଅଳଙ୍କୃତ କଣ୍ଠା ଓ କ୍ରୌନ୍ ଶୋଭା ପାଇଛନ୍ତି। ଦୁର୍ଗ, ଦ୍ୱାର ଓ ନିରୀକ୍ଷଣ ଦୁର୍ଗରେ ଦାନବମାନେ ରହିଛନ୍ତି; ଏମାନେ ମେଘ ଭଳି ଦେହ ଓ ବିକୃତ ମୁହଁ ଥିବା ଦାନବମାନେ ଉପସ୍ଥିତ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ବିଜୟ ଚାହିଁ ଆଗକୁ ଆସୁଛନ୍ତି।" "ତେଣୁ, ତୁମେ ଶତ-ଶତ ଦେବମାନେ ଓ ତୁମ ଚୟିତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ମିତ୍ରମାନେ ସହ ଏହି ଦାନବମାନେ ଓ ମୋର ସେବକମାନେ ସହିତ ନଶ୍ଟ କର। ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥରେ ଦୃଢ଼ ହେଇ, ତ୍ରିପୁର ସହର ପାଖରେ ଅଟୁଟ ଅପରାଜିତ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଦାଉଡ଼ି ତୁମ ବିଜୟ ପାଇଁ ଅବସର ଖୋଜିବି।" "କିନ୍ତୁ, ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ଯୁଗ କାଳରେ ତିନିଟି ସହର ଏକାଠି ହେଲେ, ମୁଁ ଏକ ତୀରରେ ସେମାନେକୁ ଦଗ୍ଧ କରିଦେବି, ବାସବ।" ଏଭଳି ଶ୍ରୀମାନ୍ ରୁଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦେବମାନେଙ୍କ ନାୟକ ତାଙ୍କ ସେନା ସହିତ ତ୍ରିପୁର ଜୟ ପାଇଁ ଯାତ୍ରା କଲେ। ଭୟାନକ ରଥ, ଦେବମାନେ ଓ ଗଣମାନେ ଦେବମାନେଙ୍କ ଦଳ ସହ ଦୀପ୍ତିମାନ ହେଇ, ସିଂହ ଭଳି ଉଚ୍ଚ୍ ଗର୍ଜନ କରି, ମେଘ ଭଳି ଉଠି ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତ୍ରିପୁରର ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଆଶାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ, ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ଆକାଶ ମାନେ ଦେବମାନେଙ୍କ ପ୍ରମୁଖଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ମେଘ ଭଳି ଗର୍ଜନ କରି, ମେଘ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଇ, ସିଂହ ଭଳି ଉଚ୍ଚ୍ ଗର୍ଜନ ସହ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଅସ୍ତ୍ର ଭାସିଲେ। ଦେବମାନେଙ୍କ ସିଂହ ଭଳି ଗର୍ଜନ ଓ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରର ଉଚ୍ଚ୍ ଶବ୍ଦ, ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କ ଚିତ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଆକାଶରେ ମୂନ୍ ମେଘ ଭଳି ଆବୃତ ହେଲା। ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟରେ ସମୁଦ୍ର ଭଳି, ତ୍ରିପୁର ସହର ଦୃଢ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲା। ସେଠାରେ କିଛି ଦାନବ ramparts ଉପରେ, କିଛି ଦ୍ୱାରରେ, କିଛି ନିରୀକ୍ଷଣ ଦୁର୍ଗରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ; ସେମାନେ ଅସ୍ଥିର ଓ ଅଶାନ୍ତ ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲେ। କିଛି ଦାନବ ଶୁର ଓ ସୁନ୍ଦର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି, ସୁନ୍ଦର ଗୋଲ୍ଡ ମାଳା ଧରି, ମେଘ ଭଳି ଉଚ୍ଚ୍ ଚିତ୍କାର କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ଅଜଣା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଘର ଘରେ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିଲେ—"ଏହି କଣ?" କିଏ ଜାଣିବ? ମୋର ଜ୍ଞାନ ଗୁପ୍ତ। ସମୟ ବିଶାଳ ଓ ବିସ୍ତୃତ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଜାଣିବ। ସେଠାରେ ଭୂମିର ନାଥ, ସିଂହ ଭଳି ରଥରେ ବସି, ତ୍ରିପୁର ପାଖକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ, ରୋଗ ଭଳି ଶରୀର ଉପରେ ଚାପି ରହିଲେ। "କିଏ ହେଉ, ଯାହା ହେଉ—ଏହି ଅସ୍ଥିରତାରେ କ'ଣ ଚିନ୍ତା? ତୁମେ ଅସ୍ତ୍ର ଉଠା, ମୋର ପ୍ରଶ୍ନ କେଉଁଠି ରହିବ?" ଏଭଳି ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏକାପରି ଏକାପରି ଶବ୍ଦରେ ପ୍ରତିଉତ୍ତର କରି, ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ। ତାରକ ନାମକ ସହରରୁ, ତାରକ ନେତୃତ୍ୱରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ସାହିତ ହେଇ, ବଡ଼ ସାପ ଭଳି ଗହ୍ବରରୁ ବାହାରି ଆସିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଆଗକୁ ଆସିବା ସମୟରେ, ପ୍ରମଥ ଗଣଙ୍କ ପ୍ରମୁଖମାନେ ସିଂହ ଦଳର ନେତାମାନେ ସାପ ଭଳି ଦୈତ୍ୟମାନେକୁ ଅଟକାଇଲେ। ସେଠାରେ ଗର୍ବିତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅଗ୍ନି ଭଳି ଦେହରେ ଦୀପ୍ତି ଦେଖାଇଲେ, ଜ୍ୱଳିଥିବା ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ଭଳି। ଏବେ ସେମାନେ ମହାଧନୁ ଉଠାଇ, ଚାରିପାଖରେ ଭୟାନକ ଶବ୍ଦ କରି, ଏକାପରି ଏକାପରି ତୀର ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ନେଇଥିବା ଆଘାତ କଲେ। ଦେବଗଣଙ୍କ ସେବକମାନେ ମାଉସ, ମୃଗ ଓ ଭୟାନକ ପଶୁ ଭଳି ମୁହଁ ଓ ବିକୃତ ଚେହେରା ଦେଖି, ଦାନବମାନେ ନିଜ ଶୋଭାରେ ଗର୍ବିତ ହେଇ ପୁନିପୁନି ଅଟାହାସ କଲେ। ଲୋହା ଗଦା ଭଳି ଭୁଜା ଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେ ଧନୁ ଉଠାଇ, ତୀର ଦ୍ୱାରା ଯୋଧାମାନେଙ୍କ ଅର୍ମର ଭିତରେ ପକ୍ଷୀ ଝିଲି ପୋଖରୀ ଭଳି ଲାଗିଲେ। "ତୁମେ ଏଉଁଠି କ'ଉଁଠି ଯାଉଛ, ମୃତ୍ୟୁ ହେବା ପରେ? ମୁଁ ତୁମେକୁ ମାରିଦେବି, ଫେରିଆଉ!" ଏଭଳି କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ଦାନବମାନେ ପ୍ରମୁଖ ସେବକମାନେକୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ। ସେମାନେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଦ୍ୱାରା ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ମେଘକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେବା ଭଳି; ସିଂହ ଭଳି ଆଖି ଓ ଚାଲ ଥିବା ସେବକମାନେ ଶିଳା, ପଥର ଓ ଗଛ ଦ୍ୱାରା ଦେମନମାନେକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ। ସେହି ସହର ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଗଲା, ଆକାଶରେ ହଁସ ଭଳି ଉପସ୍ଥିତ, ବା ସମୁଦ୍ରରେ ମେଘ ଭଳି ଭରି ଥିଲା।