ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି—ଯଦି କେହି ନିଜ ପଥ ଛାଡି ଭ୍ରମିତ ମାର୍ଗକୁ ଯାଏ, କିମ୍ବା ଧର୍ମରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୁଏ, ତାହାର ନିଶ୍ଚିତ ନାଶ ଘଟେ। ଏହି କଥା ମନେ ପକାଇ, ନାରଦ ମହାର୍ଷି ଦାନବମାନଙ୍କୁ ସୂଚନା କଲେ—"ମାନଦ, ତୁମେ ଅଧର୍ମର ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଏହି ମଦାନ୍ଧ ଦାନବମାନଙ୍କ ସହିତ ଦେବତାମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସାହାଯ୍ୟ କରୁଛ। ଏହି ସମସ୍ତ ଅଶୁଭ ସଂକେତ ଦେଖାଯାଉଛି, ଯାହା ଦାନବମାନଙ୍କ ନାଶର ସୂଚନା ଦେଉଛି। ଏହି ସମୟରେ, ମହାଲୋକମାନେ ତିଆରି କରିଥିବା ରଥ ଉପରେ ଅସୀନ ହୋଇ, ରୁଦ୍ର ତ୍ରିପୁର, ମୟା ଏବଂ ତୁମେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ନାଶ କରିବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଶରଣ ନିଅ, ନହେଲେ ତୁମେ, ତୁମ ପୁଅ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେବ।" ଏପରି ଭୟଙ୍କର ସୂଚନା ଦେଇ ଦେବତା, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥଙ୍କ ନିବାସକୁ ପୁନଃ ଫେରିଗଲେ। ତା’ପରେ, ମହାର୍ଷି ନାରଦ ଯିବା ପରେ, ଦାନବମାନଙ୍କ ନେତା ମୟା ତାଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦାନବମାନଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି କହିଲେ, "ହେ ଦାନବମାନେ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ବୀର, ପୁଅ ଅଛ, ତୁମେ ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ ପୂରଣ କରିଛ। ଏବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର, ଆମ ପାଇଁ କିଛି ଭୟ ନାହିଁ। ଯଦି ଜିତିବା, ତେଁବେ ଅମରମଣ୍ଡଳର ସଭ୍ୟ ହେବା, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମାରି, ଏହି ତିନି ଜଗତର ଉପଭୋଗ କରିବା।" "ତେଣୁ, ତମେ ସମସ୍ତେ ଦୁର୍ଗର ଉପରେ ଦଢ଼ିଆ ହେଇ, ଅସ୍ତ୍ର ନେଇ, ସଚେତନ ରୁହ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ରୁହ। ଏହି ତିନିଟି ସହରରେ ନିଜ ନିଜ ନିୟୋଜିତ ସ୍ଥାନରେ ଦଢ଼ିଆ ହେଇ ରୁହ; ସହର ଭେଦ ହେବା ଦେଅନାହିଁ। ଦେବତାମାନେ କିଏ ଆସିଛନ୍ତି, ତୁମେ ଜାଣ, ସେମାନେ ଉପରେ ପ୍ରୟାସ କରି ତୀର ମାରି ପଛୁଆ।" ଏପରି କହି, ଦାନବମାନଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର କରିଦେଲେ ଏବଂ ମୟା ତ୍ରିପୁର ସହରକୁ ଦ୍ରୁତ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ, ଚିତ୍ତ ଚାନ୍ଦି ପରି ପବିତ୍ର କରି, ଭବ, ଦିଗମ୍ବର, ମଦନ, ଅରି, ଅନ୍ଧକ, ଏବଂ ବଳିଦାନ ଶରୀର ନାଶକ ଦେବଦେବ ମହେଶ୍ବରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ ଏବଂ ଶରଣ ନେଲେ। ତଥାପି, ତିନି ଚକ୍ଷୁ ଅଗ୍ନିସ୍ନାନୀ ଭଗବାନ ମୟାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦେଇଦେଲେ, ଏହିପରି ଚନ୍ଦ୍ରଚିହ୍ନିତ ଦାନବ ନିର୍ଭୟ ହେଇଗଲେ। ଏହିପରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଞ୍ଚରେ ନାରଦ ପୁନଃ ଦେବସେନା ପାଖକୁ ଆସି, ତ୍ରିପୁରରୁ ଯାଇ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭାରେ ବସିଲେ। ସେଠାରେ, ଏଲାବୃତ ନାମକ ଏକ ବିଶାଳ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଅଞ୍ଚଳ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ବଳିଙ୍କ ବଳିଦାନ ହୋଇଥିଲା ଏବଂ ବଳି ସେଠାରେ ବିଧିବଦ୍ଧ ଭାବେ ବନ୍ଧାଯାଇଥିଲେ। ଏହା ତିନି ଲୋକରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଜନ୍ମସ୍ଥଳ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯେଉଁଠାରେ ବିବାହ, ବଳିଦାନ ଓ ଜନ୍ମାଦି କ୍ରିୟା ହୁଏ। ଏଠି ଦେବମାନେ କନ୍ୟା ଦାନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଏଠି ଭବ ନିଜ ସଚିବ ଓ ସେନାମାନେ ସହିତ ସଦା ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ସେଠି, ମେରୁ ପର୍ବତର ନିକଟରେ ଯେପରି, ଲୋକପାଳମାନେ ନିତ୍ୟ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ରହୁଥିଲେ। ଏଠି ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ସ୍ନିଗ୍ଧ ଦୃଷ୍ଟି ଧାରଣ କରିଥିବା ଭଗବାନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ, ମହେଶ୍ବରଙ୍କୁ ସମ୍ବୋଧନ କଲେ—"ହେ ବାସବ, ତୁମ ଶତ୍ରୁ ତ୍ରିପୁର ସହର ଦୃଶ୍ୟମାନ, ଯାହା ଉଡ଼ୁଥିବା ମହଲ, ପତାକା, ଧ୍ୱଜା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ଘଟଣା ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ପରି ଜଣାପଡ଼ୁଛି; ଏହି ଦାନବମାନେ ପର୍ବତ ପରି ଦେହୀ, କଣ୍ଠାଭୂଷଣ ଓ ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।" "ସେଠି ଦୁର୍ଗ, ଦ୍ୱାର, ଓ ଦଢ଼ିଆ ଦେଖିଲେ, ଦାନବମାନେ ଉଠିଥିବା ମେଘ ପରି ଦେହ ଓ ବିକୃତ ମୁହଁ ସହିତ ରହିଛନ୍ତି। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ହୋଇ ବିଜୟ ଅଭିଲାଷୀ ହୋଇ ସାମ୍ନାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି। ତେଣୁ, ତୁମେ ଶତଶଃ ଦେବମାନେ ଓ ନିଜ ଚୟିତ୍ର ଅସ୍ତ୍ର ସହିତ, ଏହି ଦାନବମାନେ ଓ ମୋର ସାଥିମାନେ ସହିତ ନାଶ କର।" "ମୁଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଉପରେ ଅଚଳ ପର୍ବତ ପରି ଦଢ଼ିଆ ରହି, ସହର ମୁହଁରେ ତୁମ ଜୟ ପାଇଁ ସନ୍ଧି ସନ୍ଧାନ କରିବି। କିନ୍ତୁ, ପୁଷ୍ୟ ନକ୍ଷତ୍ର ସଂଯୋଗରେ ତିନି ସହର ଏକାତ୍ମ ହେଲେ, ମୁଁ ଏକ ତୀରରେ ସେମାନେ ଦହି ଦେବି, ହେ ଇନ୍ଦ୍ର।" ଏପରି ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ସେନା ସହିତ ତ୍ରିପୁର ଜୟ ପାଇଁ ଚାଲିଗଲେ। ଭୟଙ୍କର ରଥମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ, ଦେବତାମାନେ ଓ ସେନାପତିମାନେ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ପରି ଅଗ୍ରସର ହେଲେ, ମେଘ ଉଠିବା ପରି ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଚାଲିଗଲେ। ଏହି ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ତ୍ରିପୁର ଦୈତ୍ୟମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ ଉଠିଲେ, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି ଦୂତିଆ ହୋଇ ଆକାଶ ମାର୍ଗରେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ଗଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ମେଘ ଦହାଡ଼ ପରି ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରି, ସିଂହ ଦହାଡ଼ ପରି ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଚାଳାଇଲେ। ଦେବତାମାନଙ୍କ ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଓ ସମସ୍ତ ଶସ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଦହାଡ଼ରେ ଏପରି ଲୁଚିଗଲା, ଯେପରି ଚନ୍ଦ୍ର ମେଘରେ ଲୁଚିଯାଏ। ଚନ୍ଦ୍ର ଉଦୟ ହେଲେ ଯେପରି ସମୁଦ୍ର ବଢ଼ିଯାଏ, ତେଣୁ ତ୍ରିପୁର ମଧ୍ୟ ଭୟଙ୍କର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦାନବମାନେ ଭରିଯାଇ ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ। କେହି ଦୁର୍ଗ ଉପରେ, କେହି ଦ୍ୱାରରେ, କେହି ଦଢ଼ିଆ ଉପରେ ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଅସ୍ଥିର ଭାବରେ କଥା କହିଲେ। କେତେକ ଦାନବ ସୁନା ମାଳା ଧାରଣ କରି, ଅଳଙ୍କୃତ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ମେଘ ପରି ଦହାଡ଼ିଲେ। ଅନ୍ୟମାନେ ବିଚିତ୍ର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ଘର ଭିତରେ ଚାଲିଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଥିଲେ—"ଏହା କ’ଣ?" କେହି କହିଲେ, "ମୁଁ ଜାଣିନାହିଁ; ମୋ ଜ୍ଞାନ ଭିତରେ ଲୁଚିଛି। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଜାଣିପାରିବ, କାଳ ବିପୁଳ ଏବଂ ଅନନ୍ତ।" ସେଠି ମହୀପତି ରଥ ଉପରେ ସିଂହ ପରି ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ତ୍ରିପୁର ଉପରେ ଚାପ ଦେଉଛନ୍ତି, ଯେପରି ଦେହ ଉପରେ ରୋଗ ଚାପ ଦେଉଛି। କେହି କହିଲେ, "ସେ କିଏ ହେଉ, ଯାହା ହେଉ, ଅସ୍ପଷ୍ଟତାରେ ଆମେ କାହିଁକି ଭୟ କରିବା? ଚଳ, ଅସ୍ତ୍ର ଉଠା—ମୋ ପ୍ରଶ୍ନ କେଉଁଠି ରହିବ?" ଏପରି କଥା କହି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରି, ତ୍ରିପୁର ଦୈତ୍ୟମାନେ ସାମ୍ନାକୁ ବଢ଼ିଲେ।