ସେହି ସମୟରେ, ସର୍ପମାନେ ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଶ୍ୱାସ ନିଷ୍ପତ୍ତି କରୁଥିଲେ, ଯେପରି ଆକାଶକୁ ଉପସ୍ୱାଦ କରୁଛନ୍ତି, ପୃଥିବୀକୁ ଲୁଟି ନେଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ମୁଁହରୁ ବିକଟ ଶ୍ୱାସ ବାହାରୁଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ବ୍ରହ୍ମା ଓ କପର୍ଦ୍ଦିନୀ ଶିବଙ୍କ ଚେତନାରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇ, ଦୃତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ବିନାଶ ସମୟର ପବନ ଭଳି ଅଗ୍ରସର ହେଉଥିଲେ। ଉଚ୍ଚ ଧ୍ୱଜା ତିଆରି ହେବା ପରେ, ନନ୍ଦି ବୃଷଭ ଶିବଙ୍କ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ସେହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧ୍ୱଜାଦଣ୍ଡ ଉପରେ ବସିଲେ। ଦିବ୍ୟ ଭାର୍ଗବ ଓ ଅଙ୍ଗିରାସ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ସମ ଉଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଦଣ୍ଡଧାରୀ, ରୁଦ୍ରଙ୍କ କୃପା ପ୍ରାପ୍ତି ପାଇଁ ରଥର ଚକ୍ରକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଶେଷନାଗ, ଶତ୍ରୁ ନାଶକ ଏବଂ ଅନନ୍ତ, ଏକ ଶୁଳ ଧାରଣ କରି, ଏହି ସମୟରେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ରଥ ଓ ଶୟ୍ୟାକୁ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ। ଯମ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ମହିଷ ଉପରେ ଚଢ଼ିଲେ, କୁବେର ତାଙ୍କର ସର୍ପ ଉପରେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଅଧିପତି ତାଙ୍କର ହସ୍ତୀ ଉପରେ ଆସିଥିଲେ। ଦାନଦାତା ଗୁହା ଶତଚନ୍ଦ୍ର ସମ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ କିନ୍ନର ଭଳି ଗୀତିମୟ ମୟୂର ଉପରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ରଥର ଯୋକ୍ତି ସମାନ ଅଂଶରେ ବସିଥିଲେ। ଭଗ୍ୟଶାଳୀ ନନ୍ଦୀଶ୍ୱର ତ୍ରିଶୂଳ ଧାରଣ କରି, ପଛେ ଓ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦଢ଼ିଥିଲେ, ସେ ମାନେ ଜଣେ ସଂହାରକ ସମ। ପ୍ରମଥମାନେ ଅଗ୍ନି ସମ ରଙ୍ଗରେ ଜ୍ୱଳମାନ ଏବଂ ଅଚଳ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଶର୍ବଙ୍କ ରଥ ପଛେ, ବଡ଼ ସାଗରର ମଗର ଭଳି ଚାଲିଥିଲେ। ଏହି ମହାଯାତ୍ରାରେ ଭୃଗୁ, ଭରଦ୍ୱାଜ, ବଶିଷ୍ଠ, ଗୌତମ, କ୍ରତୁ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ, ପୁଲହ, ତପୋଧନ, ମରୀଚି, ଅତ୍ରି, ଭାଗ୍ୟଶାଳୀ ଅଙ୍ଗିରାସ, ପରାଶର, ଅଗସ୍ତ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ମହାର୍ଷିମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଅଜୟ, ଅଜନ୍ମା ହରଙ୍କୁ ବିଶେଷ ଶବ୍ଦ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ମାଳାରେ ସ୍ତୁତି କରୁଥିଲେ। ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ତ୍ରିପୁରା ରଥ ଏକ ପର୍ବତ ଭଳି ଆକାଶରେ ପଖିରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା। ମକର, ତିମି, ବଡ଼ ମାଛମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଘିରିଥିଲେ, ଏହି ରଥ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ, ପ୍ରଳୟ ସମୟର ସାଗର ଭଳି ଗର୍ଜନ କରୁଥିଲା। ଏହି ରଥ ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଉଥିଲା ଏବଂ ଦେବତା ଉପରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ଥିଲେ, ପ୍ରମଥମାନେ ଭୟଙ୍କର ଗର୍ଜନ କଲେ, ଲୋକମାନେ 'ଶାବାଶ' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ପ୍ରଭୁଙ୍କ ଧ୍ୱନି, ବୃଷଭର ଗର୍ଜନ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ବିଜୟ ଘୋଷ, ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କ ହିହିଲିଲି ଶବ୍ଦ ଆକାଶକୁ ପ୍ରତିଧ୍ୱନିତ କଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ଦିବ୍ୟ ମୁନି ନାରଦ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ସମ ଉଜ୍ୱଳ ଅବଧିରେ ତ୍ରିପୁରା ନଗରକୁ ଶୀଘ୍ର ପହଞ୍ଚିଲେ। ତ୍ରିପୁରାର ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଏଠାରେ ତପସ୍ୱୀ ନାରଦ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଦାନବ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ମେଘ ସମ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ନାରଦଙ୍କୁ ଦେଖି ବନ୍ଧୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଶବ୍ଦରେ ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ। ଦାନବପତିମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ଯେପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସେପରି ନାରଦଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ, ପାଦ୍ୟ ଓ ମଧୁପାର୍କ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ପୂଜ୍ୟ ନାରଦ ସେହି ସମ୍ମାନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଏକ ଶୁଭ୍ର ସୁନା ଆସନରେ ବସିଲେ। ନାରଦ ବସିଥିବାବେଳେ, ଦାନବମହାପୁରୁଷ ମୟା ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନବମାନେ ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ବସିଥିଲେ। ମୟା, ମହାସୁର, ନାରଦଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଦେଖି, ଖୁସିରେ ଅନ୍ତଃକରଣ ଉଦ୍ବିଗ୍ନ କରି ଏହିପରି କହିଲେ: "ହେ ନାରଦ, ଆମ ନଗରରେ ଏପରି ଅଶୁଭ ଲକ୍ଷଣ କାହିଁକି ଦେଖାଯାଉଛି? ଅନ୍ୟ କେଉଁଠି ଏହିପରି ଘଟେନା ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ ନାହିଁ। ତୁମେ ସବୁ ଜାଣିଛ, ଆମକୁ କହ।" "ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖାଯାଉଛି, ଧ୍ୱଜା ଭାଙ୍ଗିଯାଉଛି, କୌଣସି ପବନ ନଥିବା ସତ୍ୱେ ଧ୍ୱଜା ଭୂମିକୁ ପଡ଼ିଯାଉଛି। ଦ୍ୱାର ଓ ଦୁର୍ଗମାନେ ନୃତ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଶବ୍ଦ ଉଠୁଛି—‘ହିଂସା, ହିଂସା’—ଏପରି ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯାଉଛି।" "ନାରଦ, ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବମାନେକୁ ଭୟ କରେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ କେବଳ ଏକ ଦାତା, ସ୍ଥାଣୁ, ହର, ଯିଏ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ସେଠି ଭୟ ଅଛି। ହେ ଭଗ୍ୟଶାଳୀ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଅପଶକୁନ ଅର୍ଥ ଜାଣ, ତୁମେ ପୂର୍ବାପର ତତ୍ତ୍ୱ ସତ୍ୟ ସହିତ ଜାଣ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଅପଶକୁନର କାରଣ କ’ଣ, ଆମକୁ କହ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଛି।" ମୟାଙ୍କ ଏପରି କଥା ପରେ, ନାରଦ ମୁଁହରେ କୌଣସି ଚଳାକି ନ ରଖି, ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ହେ ଦାନବ, ଅପଶକୁନ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣ। 'ଧୃ' ଧାତୁର ଅର୍ଥ ହେଉଛି 'ଧାରଣ କରିବା', ଏହାର ମହାନତା ରେ ଏହାକୁ 'ଧର୍ମ' କୁହାଯାଏ। ଏହାର ମହାନତାରୁ ଧର୍ମ ନିର୍ବଚିତ ହୁଏ।" "ଯେ ଧର୍ମ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ତାହା ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଶିଖାନ୍ତି; ଅନ୍ୟ ଯେଉଁଠି ଅନିଚ୍ଛିତ ଫଳ ମିଳେ, ସେଉଁଠି ଶିଖାଯାଏ ନାହିଁ। ଯଦି କେହି ପଥ ଛାଡ଼ି ଅପଥେ ଯାଏ, ବେଦବିଦ୍ ଲୋକ କହନ୍ତି, ସେଠାରେ ବିନାଶ ନିଶ୍ଚିତ।" "ତୁମେ ଏହି ଅଧର୍ମ ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ଏହି ମଦମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଦେବତାମାନେଙ୍କ ବିପକ୍ଷରେ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛ। ଏହିପରି ଅପଶକୁନ ଦେଖାଯାଉଛି, ଦାନବମାନେ ପାଇଁ ବିନାଶ ଘଟିବାକୁ ଯାଉଛି।" "ରୁଦ୍ର, ମହାବିଶ୍ୱର ରଥ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ତ୍ରିପୁରା, ମୟା ଓ ତୁମେ ଅସୁରମାନେକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଆସୁଛନ୍ତି। ଏହିଠାରେ, ସେ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସଦା ଆଶ୍ରୟ ନିଅ। ତୁମେ ତୁମ ସନ୍ତାନ ଓ ଦାନବମାନେ ସହିତ ଏଠାରୁ ବିଦାୟ ନେବା।" "ଏପରି ଦାନବମାନେ ପାଇଁ ଆସୁଥିବା ଭୟଙ୍କର ଦୁର୍ଗତି ସୂଚନା କରି, ଦେବତା ନାରଦ ପୁଣି ଦେବତାମାନଙ୍କ ନିବାସକୁ ଫେରିଗଲେ।" ନାରଦ ଚାଲିଯିବା ପରେ, ଦାନବମହାପତି ମୟା ତାଙ୍କ ଶୂର ବନ୍ଧୁମାନେକୁ କହିଲେ: "ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଶୂର, ପୁତ୍ରବାନ୍, କର୍ତ୍ତବ୍ୟନିଷ୍ଠ। ଦେବତାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୁଅ, ଆମ ପାଇଁ କୌଣସି ଭୟ ନାହିଁ।" "ଯଦି ଜୟ ଲାଭ କରିବା, ଆମେ ଅମୃତମଣ୍ଡଳର ସଭ୍ୟ ହେବୁ; ଦେବତାମାନେ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରି, ଆମେ ଅସୁରମାନେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଉପଭୋଗ କରିବୁ। ଏହିପରି, ତୁମେ ପ୍ରହର ଦୁର୍ଗରେ ଦଢ଼ିଥିବା, ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରି, ସତର୍କ ଓ ସଜାଗ ରୁହ।" ଏପରି ଭାବରେ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟ, ପ୍ରସ୍ତୁତି ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ଯୁଦ୍ଧର ଚିତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।