ତାହାଁଠାରେ, ଏକ ରାତିରେ ଚାରିଜଣ ମହିଳା ଓ ତିନିଜଣ ମାନବ, ଯେଉଁମାନେ ଭୟଙ୍କର ଓ କ୍ରୋଧାଗ୍ନି ପରି ତୀବ୍ର ମୁହଁରେ ଜ୍ୱଳିଉଥିଲେ, ତେମାନେ ତ୍ରିପୁରା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ଅତି ବିକ୍ରମଶାଳୀ ଓ କ୍ରୋଧିତ ଅବସ୍ଥାରେ ନିଜ ଶକ୍ତି ଦେଖାଇ ନଗର ଭିତରକୁ ଯାଇ, ବହୁ ଦେହ ଧାରଣ କରି, ଆମର ଅନ୍ତର୍ଗତ ରୂପରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏହି ତ୍ରିପୁରା ନଗର ଓ ତୁମ ଘରଦେଉଳ ସମେତ ଏମିତି ଅନ୍ଧକାରରେ ଢଙ୍କିଯାଇଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଏହା ସମୁଦ୍ର ଜଳରେ ଡୁବିଯାଇଥିବା ପରି ଲାଗୁଛି। ସେଠାରେ ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ମହିଳା ଗହୁରି ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଆଉ ଗୋଟିଏ ନଗ୍ନା ମହିଳା ଗଧା ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, କିଛି ମହିଳା ହସୁଥିଲେ, ଗୋଟିଏ ମହିଳା ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଗୋଟିଏ ଚନ୍ଦ୍ରଚିହ୍ନ, ଚାରିଟି ପାଦ ଓ ତିନୋଟି ଆଖି ଥିଲେ। ଯେଉଁ ମହିଳା ଦ୍ୱାରା ଏହି ସବୁ ଉତ୍ପ୍ରେରିତ ହେଲା, ଯାହାକୁ ମୁଁ ଦେଖିଛି, ସେଉଁଠି ସେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ। ଏହି ପ୍ରକାର ଏକ ଦୁର୍ଦ୍ଦର୍ଶନୀୟ ସ୍ୱପ୍ନ ମୁଁ ଦେଖିଛି, ହେ ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ, ଏହି ଦୃଷ୍ୟ କେମିତି ଦେଖାଗଲା, ଏବଂ ଏହା ଆସୁରମାନେ ପାଇଁ କେଉଁ ପ୍ରକାର କଷ୍ଟ ଆଣିବ? ଯଦି ମୁଁ ତୁମର ରାଜା ହେବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ତୁମେ ଯଦି ଉପକାରୀ କଥା ଜାଣ, ତେବେ ମୋ କଥା ଧ୍ୟାନପୂର୍ବକ ଶୁଣ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ରଖିବା ନାହିଁ। ଚେଷ୍ଟା, ଇର୍ଷ୍ୟା, କ୍ରୋଧ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ିଦିଅ; ସତ୍ୟ, ଦମ, ଧର୍ମ ଓ ଋଷିମାନଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ଅଟୁଟ ରୁହ। ଶାନ୍ତି ସ୍ଥାପିତ ହେଉ, ଏବଂ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦିଅ, ଯଦି ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ ଏଭଳି ଶେଷ ହୁଏ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦେବତା ତିନି ଆଖି ଥିବା ରୁଦ୍ର କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇନାହାନ୍ତି; କାରଣ ତ୍ରିପୁରାରେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଭବିଷ୍ୟତର ଅଶୁଭ ସଙ୍କେତ ଦେଖାଯାଉଛି। ବିବାଦ ଏଡ଼ି ଦୟାଳୁ ଓ ସତ୍ୟବାଦୀ ହୁଅ; ଏହି ସ୍ୱପ୍ନର ଫଳ ଓ ସମୟର ଅନ୍ତ ଅପେକ୍ଷା କର। ମୋର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ହେ ଦକ୍ଷକନ୍ୟାଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ସେମାନେ ନଶ୍ୱରତା ଦିଗକୁ ଯାଉଛନ୍ତି। ନିଜ ନାଶ ଅନୁଭବ କରି, ଅପମଙ୍ଗଳରେ ଢଙ୍କାଯାଇ, ସେଠାରେ ଆସୁରମାନେ ଏକାଉଁ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧ ଭରା ଚକ୍ଷୁରେ ଏକାଉଁକୁ ଦେଖୁଛନ୍ତି। ଏହିପରି, ଭାଗ୍ୟରେ ବଶୀଭୂତ ହୋଇ, ତ୍ରିପୁରାରେ ବସୁଥିବା ଦାନବମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ି ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ସେମାନେ ସଜ୍ଜନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି, ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରନ୍ତିନାହାନ୍ତି, ଗୁରୁଙ୍କୁ ମାନ୍ୟ କରନ୍ତିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଏକାଉଁ ଉପରେ କ୍ରୋଧିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ବିବାଦ କରନ୍ତି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଉପହାସ କରନ୍ତି, ଏକାଉଁକୁ ଅପମାନ କରନ୍ତି ଓ ସେମାନେ କେବଳ ନିଜ କଥା କହନ୍ତି। ସେମାନେ ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହନ୍ତି, ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ ଉତ୍ତର ଦିଅନ୍ତିନାହାନ୍ତି, ହଠାତ୍ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଆକାଂକ୍ଷାରେ ଭରିଯାନ୍ତି। ରାତିରେ ସେମାନେ ଦହି, ଚିଡ଼ା, ଦୁଧ ଓ ବେଲ ଫଳ ଖାନ୍ତି, ଏବଂ ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ରଖି ଶୋଇଯାନ୍ତି। ପିଶାବ କରି ପରେ ପାଦ ଧୋଇ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତିନାହାନ୍ତି, ଏବଂ ଶଯ୍ୟା ଉପରେ ଶୋଇଯାନ୍ତି, ପବିତ୍ରତା ଅନୁଷ୍ଠାନ ଅବହେଳା କରନ୍ତି। ଭୟରେ ବିଲେଇ ଦେଖି ଉଠିଯିବା ମୂଷା ପରି ସେମାନେ ସଂକୁଚିତ ହୁଅନ୍ତି; ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀ ସାଙ୍ଗ ମିଳିଲେ ପରେ ଶୁଦ୍ଧ ହୁଅନ୍ତିନାହାନ୍ତି, ଗୁପ୍ତ କ୍ରିୟାରେ ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ। ଏମିତି ଭଲ ଆଚରଣ ଥିବା ଲୋକମାନେ ବେଆଇନ ଆଚରଣରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ; ତ୍ରିପୁରାବାସୀ ଦେବତା ଓ ତପସ୍ୱୀମାନେକୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ମାୟା ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯିବା ସତ୍ୱେ, ସେମାନେ ବିନାଶ ଦିଗକୁ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ବିବାଦ ଖୋଜିବା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିବାରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ବୈଭ୍ରଜ, ନନ୍ଦନ, ଚୈତ୍ରରଥ ଅରଣ୍ୟ, ଅଶୋକ, ବରାଶୋକ ଓ ସବୁ ବେଳେ ଫୁଲୁଥିବା ଅରଣ୍ୟ—ଏହି ସବୁ ଅଞ୍ଚଳରେ ଧ୍ୱଂସ ହେଲା। ସ୍ୱର୍ଗ ନିଜେ, ଦେବତାଙ୍କ ନିବାସସ୍ଥାନ ଓ ତପସ୍ୱୀଙ୍କ ଅରଣ୍ୟ, ଯାହା ପୂର୍ବରୁ ଦେବତାଙ୍କ ଥିଲା, କ୍ରୋଧିତ ଦାନବମାନେ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଓ ଆଶ୍ରମ ଉଜାଡ଼ିଯିବା ସହିତ, ଦେବପୂଜକ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚର୍ମରିଯିବାରେ, ଏହି ଜଗତ ଦୁଷ୍ଟ ଅମର ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଚାଷକୁ ପୋକା ଖାଇଦେବା ପରି ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲା। ଏହିପରି, ଅଧର୍ମୀ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ନିଚ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବା ସହିତ, ସମସ୍ତ ଲୋକ ଓ ତପସ୍ୟାର ଅରଣ୍ୟ ଧ୍ୱଂସ ହେଉଥିଲା। ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ଦେବମାନେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଦହାଡ଼ୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟରେ କାପୁଥିଲେ, ଏବଂ ତିନି ଲୋକ ଭୟ ଓ ଅନ୍ଧକାରରେ ଡୁବିଯାଇଥିଲା। ଏହି ଦୁର୍ଦ୍ଦଶା ଦେଖି, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ପିତୃ ଓ ମାରୁତମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଗଲେ। ସେମାନେ ସୁନାର କମଳ ଉପରେ ବସିଥିବା, ପଞ୍ଚମୁଖ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ଏହିପରି କହିଲେ: “ତୁମ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିପୁରାରେ ବସୁଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେ ଆମକୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରୁଛନ୍ତି; ଏହିଠାରେ, ହେ ନିଷ୍ପାପ, ତୁମେ ତୁମର ଚାକରମାନେକୁ ଆଦେଶ ଦିଅ। ଏମିତି, ମେଘ ଆସିଲେ ହଂସମାନେ ଯେପରି ଚିତ୍କାର କରି ଉଡ଼ିଯାନ୍ତି, କିମ୍ବା ସିଂହ ଦେଖି ହରିଣମାନେ ଭୟରେ ଭଗିଯାନ୍ତି, ସେପରି ହେ ପ୍ରପିତାମହ, ଆମେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଭୟରେ ଏକାଉଁଠାରୁ ଅନ୍ୟଠାରେ ଘୂରୁଛୁ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଆମକୁ ତାଡ଼ି ଦେଉଥିବାରୁ, ଆମ ପୁଅ ଓ ଜଣାଣୀଙ୍କ ନାମ ମଧ୍ୟ ଭୁଲିଗଲୁ, ହେ ନିଷ୍ପାପ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅଭିମାନର ମୂଢ଼ତାରେ ଦେବସ୍ଥାନ ଓ ତପୋବନ ଧ୍ୱଂସ କରୁଛନ୍ତି। ଯଦି ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଏହି ଜଗତକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଦେବ, ମଣିଷ ଓ ତପୋବନ ବିହୀନ ହୋଇଯିବ। ଏଭଳି ଦେବତାମାନେ କହିବା ପରେ, କମଳରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ପିତାମହ ବ୍ରହ୍ମା, ଚନ୍ଦ୍ରପରି ମୁହଁ ଥିବା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଦେବମାନେ ସହିତ ଏହିପରି ଉତ୍ତର ଦେଲେ: “ମୁଁ ଯେଉଁ ନିର୍ଭୟତାର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇଥିଲି, ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଜ୍ଞାନୀ, ତାହାର ସମୟ ଏବେ ଶେଷ ହେଲା, ଯାହାକି ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ କହିଥିଲି।