ତିନିପୁରାରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରତି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପୂଜା ଦେଇ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ବ୍ୟତିତ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଏକ ଦିନ, ଦୁଃଖ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ତୃଷ୍ଣା, ଭୋକ, ବିବାଦ ଓ ଝଗଡା ଏକସাথে ତିନିପୁରାକୁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଇ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ତିନିପୁରାରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟ ଦେଇ ମିଶିଗଲେ, ଯେପରି ରୋଗ ଶରୀରକୁ ଭିତରେ ଲୁଚିଯାଏ। ମାୟାର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ତିନିପୁରାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ସହରକୁ ଭିତରେ ପସି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ସ୍ବପ୍ନରେ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ଶରୀରରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ହଜାର କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ସେ ଶୁଭ ଆଲୋକର ଉତ୍ସ। ତାହାପରେ, ମାୟା ଦ୍ୱିତୀୟ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରେ ଏକ ମେଘ ପରି ସଭାଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏକ ସୁନାରେ ମଣ୍ଡିତ ଆସନରେ, ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି, ଜଳ ଝରିବା ସୁନା ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ବସିଥିଲେ। ମାୟାଙ୍କ ପାଖରେ ଦୈତ୍ୟ ତାରକ ଓ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ବସିଥିଲେ, ଯେପରି ଯୁବ ହାତୀମାନେ ହାତୀର ରାଜା ପାଖରେ ବସିଥାନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ ଦୈତ୍ୟମାନେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆହତ ଓ ଅତିକ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ସଭାରେ ବସିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ, ମାୟା, ଯେଉଁଥି ମୋହର ଉତ୍ପାଦକ, ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଏଭଳି କହିଲେ— “ଓ ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ଦକ୍ଷର କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ, ଶୁଣ! ମୁଁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିଛି। ସେଠାରେ ଚାରିଟି ନାରୀ ଓ ତିନିଟି ମାନବ, କ୍ରୋଧାଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ମୁହଁ ନେଇ, ରାତିରେ ତିନିପୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ନେଇ, ଅନେକ ରୂପ ଧାରଣ କରି ସହରକୁ ଭିତରେ ପସି, ଆମ ଶରୀରରେ ଭିତରେ ଲୁଚିଗଲେ। ଏହି ତିନିପୁରା ସହ ତୁମର ଘରବାଡି ଅନ୍ଧାରରେ ଆବୃତ; ଏକ ନାରୀ ଉଲ୍ଲୁ ଉପରେ ଚଢିଥିଲେ, ଅନ୍ୟେ ନାଙ୍ଗା ଗଧା ଉପରେ, ନାରୀମାନେ ହସୁଥିଲେ, ଏକ ନାରୀ ପୁରୁଷକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିଥିଲେ; ଏକ ଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନ, ଚାରିଟି ପାଦ ଓ ତିନିଟି ଆଖି ଥିବା ନାରୀ ଦେଖିଲି। ଯେଉଁ ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ତେଜିତ ହେଲି, ମୁଁ ନିଜେ ଜାଗିଯାଇଥିଲି— ଏହି ଭୟଙ୍କର ନାରୀକୁ ଦେଖିଛି। ଏ ଭୟଙ୍କର ସ୍ବପ୍ନ ଦେଖିଛି, ଦିତିର ପୁଅମାନେ; ଏହି ଦୃଶ୍ୟ କିପରି ଆସିଲା, ଏବଂ ଏହା ଦୈତ୍ୟମାନେ ପାଇଁ କେଉଁ ବିପଦ ଆଣିବ?” “ମୁଁ ଯଦି ତୁମର ରାଜା ହେବା ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ତୁମେ ଯଦି ଉପକୃତି ଜାଣ, ତେବେ ଏହି କଥା ମନୋଯୋଗରେ ଶୁଣିବା ଦରକାର, ଇର୍ଷ୍ୟା ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଅଭିଲାଷା, ଇର୍ଷ୍ୟା, କ୍ରୋଧ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼; ସତ୍ୟ, ନିଗ୍ରହ, ଧର୍ମ ଓ ଋଷିମାନେଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ଦୃଢ଼ ହୁଅ। ଶାନ୍ତି ସ୍ଥାପିତ କର, ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ପୂଜା କର; ଯଦି ଏହି ସ୍ବପ୍ନ ଏଭଳି ଶେଷ ହେଉ। ନିଶ୍ଚୟ, ତିନି ଆଖି ଥିବା ଦେବତା ରୁଦ୍ର କ୍ରୋଧିତ ନୁହେଁ; କାରଣ ଆମ ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଭବିଷ୍ୟତର ଭୟଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଦେଖାଯାଉଛି। ଝଗଡା ଛାଡ଼ି, ସତ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କର; ଏହି ସ୍ବପ୍ନର ଫଳ ଓ ଏହାର ରୂପାନ୍ତର ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କର। ମୋ କଥା ଶୁଣି, ଦକ୍ଷର କନ୍ୟାମାନଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଯେଉଁମାନେ କ୍ରୋଧ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଭରିଥିବେ, ସେମାନେ ନିଶ୍ଚୟ ନଶ୍ଟ ପାଇଁ ଯାଉଛନ୍ତି। ନିଜ ନଶ୍ଟ ଦେଖି, ଦୁଃଖରେ ବେପରୁଆ ହେଇ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏଠାରେ ଏକାପର ଦେଖି ରୋଷ ଭରି ଆଖି ଦେଇ ଚାହିଲେ। ତାହା ପରେ, ଭାଗ୍ୟର ପ୍ରଭାବରେ, ତିନିପୁରାର ଦାନବମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ି ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଘୃଣା କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ, ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରିଲେ ନାହିଁ, ଗୁରୁମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏକାପରେ ରୋଷ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ଝଗଡା କରି, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଉପହାସ କରି, ଏକାପରେ ଅପମାନ କରି, ସେମାନେ ନିଜର ଗୁଣ ଦେଖିବା ଶୁଅ। ବଡ଼ମାନେଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ବରରେ କଥା କରି, ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ ଉତ୍ତର ଦେଇ ନାହିଁ, ହଠାତ୍ ଅଶ୍ରୁଭିନ୍ନ ହେଇ, ଅଭିଲାଷାରେ ଭରିଯାଉଛନ୍ତି। ରାତିରେ ସେମାନେ ଦହି, ଚିଡ଼ା, ଦୁଧ ଓ କଉ ଫଳ ଖାଇ, ଶେଇବା ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଅବଶେଷ ଛାଡ଼ି ଚାଦର ମୁଡ଼ି ଶେଇଯାଉଛନ୍ତି। ପେଶାବ କରି ପରେ, ପାଦ ଧୋଇ ନାହିଁ, ଶୁଅନା ପାଇଁ ଖଟିଆରେ ଶେଇଯାଉଛନ୍ତି, ଶୁଚିତାର ଅଭ୍ୟାସ ଅବହେଳା କରି। ଭୟରେ ଏକାପରେ ମୁଷା ପରି ମାଉଁସ ଠାରୁ ଦୂର ହେଇଯାଉଛନ୍ତି; ଜନାନୀଙ୍କୁ ସମ୍ପର୍କ କରି ପରେ ଶୁଚିତା କରି ନାହିଁ, ଗୁପ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଜ୍ଜା ନାହିଁ। ଏମିତି ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଥିଲେ, ବର୍ତ୍ତମାନ ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ରରେ ପରିଣତ ହେଲେ; ତିନିପୁରାର ବାସିନ୍ଦାମାନେ ଦେବତା ଓ ତପସ୍ବୀମାନେଙ୍କୁ ଉତ୍ପୀଡ଼ନ କରୁଛନ୍ତି। ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ନଶ୍ଟ ପାଇଁ ଆଗେଇ ଝଗଡା ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରୁଛନ୍ତି। ବୈଭ୍ରଜ, ନନ୍ଦନ, ଚୈତ୍ରରଥ ଜଙ୍ଗଲ, ଅଶୋକ, ବରାଶୋକ ଓ ସମସ୍ତ ଋତୁରେ ଫଳିଥିବା ଜଙ୍ଗଲ— ଏହି ସବୁ ଦେବତାଙ୍କର ଅବସ୍ଥାନ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେଙ୍କ ଜଙ୍ଗଲ, ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ବରୁ ରହୁଥିଲେ, କ୍ରୋଧିତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ନଶ୍ଟ କରିଦେଲେ। ଦେବତାଙ୍କ ମନ୍ଦିର ଓ ଆଶ୍ରମ ଭଙ୍ଗ ହେଲା, ଦେବପୂଜକ ଓ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଚିଉଁ ହେଲେ, ଦୁଷ୍ଟ ଅମର ରାଜାମାନେ ଦୁନିଆକୁ ଲୋକସ୍ତର ପରି ଗୋଟେ ଫସଲ ପରି ଉପଦ୍ରବ କରିଦେଲେ। ଏପରି ଅଧର୍ମିକ, ଦୁଷ୍ଟ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ, ତିନିପୁରାରେ ଦେବତାମାନେ ଓ ତପସ୍ବୀମାନେଙ୍କ ଜଙ୍ଗଲ ନଶ୍ଟ ହେଉଥିଲା। ଆକାଶରେ ଉଡୁଥିବା ଦୈତ୍ୟମାନେ ଗର୍ଜନ କରିବାରେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଭୟରେ କମ୍ପି ଉଠିଲେ, ତିନି ଜଗତ ଭୟରେ ଅନ୍ଧାରରେ ଲୁଚିଗଲା। ତେଣୁ, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ପିତୃ, ମାରୁତ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦେବଗଣ, ଭୟରେ ଭରି, ସମସ୍ତେ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଲେ।