ତ୍ରିପୁରାରେ ଯେଉଁଯେଉଁ ଆସୁର ଯାହାକୁ ଇଚ୍ଛା କରିଥିଲେ, ସେହି ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ତାଙ୍କର ଶରଣ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ ମାୟାଙ୍କର ମାୟାବୀ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ପୂରଣ ହେଉଥିଲା। ଚନ୍ଦ୍ରାଲୋକ ରାତିରେ, ପଦ୍ମରେ ଭରିଥିବା ହ୍ରଦରେ, ଆମ୍ବ ତଳର ବାଗିଚାରେ, ଏବଂ ତାପସମାନଙ୍କର ଅରଣ୍ୟରେ ସେମାନେ ବିହାର କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ସ୍ୱୟଂ ଦେହକୁ ଚନ୍ଦନ ଲେପନ କରି ରଖୁଥିଲେ, ମଦୋନ୍ମତ ହସ୍ତୀମାନେ ଚମତ୍କାର ଭୂଷଣ ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସୁନ୍ଦର ମାଳା ଓ ଉଙ୍ଗୁଂତ ଲଗାଇ ଶୋଭିଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହ କ୍ଳାନ୍ତି ଓ ହର୍ଷରେ ମଗ୍ନ ହୋଇ, ନିତ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ବ୍ୟସ୍ତ ଥିଲେ। ମାୟାଙ୍କ ନିର୍ମିତ ତ୍ରିପୁରାରେ ଏହି ମହାସୁରମାନେ ନିଜ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଧନ, ଧର୍ମ ଓ କାମରେ ମନ ଲଗାଇ ରହୁଥିଲେ। ତ୍ରିପୁରାରେ ତ୍ରିପୁରାଧୀନ ଦେବଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କର ଶୁଭ ସମୟ ହେବା ପରି ଆନନ୍ଦରେ ଦିନ କଟାଉଥିଲେ। ସେଠାରେ ପୁଅମାନେ ବାପାଙ୍କୁ, ଜଣେ ଜଣେ ଜିଅମାନେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ; କୌଣସି କଳହ ନଥିଲା, ଅଧିକ ପ୍ରେମ ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତ୍ରିପୁରାରେ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ନଥିଲା; ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ତ୍ରିପୁରା ମନ୍ଦିରରେ ହରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ମଙ୍ଗଳ ଦିନ ଘୋଷଣା, ଆଶୀର୍ବାଦ ଓ ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ, ଚୁଡ଼ି ଝଙ୍କାର ଓ ବାଂଶୀ-ବୀଣା ଧ୍ୱନି ମିଶି ଗଞ୍ଜିଉଥିଲା। ତ୍ରିପୁରାରେ ସୁନ୍ଦର ନାରୀମାନଙ୍କର ହସ୍ୟ ନିତ୍ୟ ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ଯାହା ଦେଖି ଦୈତ୍ୟମାନେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦୀର୍ଘ ସମୟ କଟାଉଥିଲେ। ଏହିପରି ଶୁଭ ସମୟ ଚାଲିଥିବା ବେଳେ, ଅପସନ୍ନ ଭାଗ୍ୟ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ତୃଷ୍ଣା, ଭୋକ, ଦ୍ୱେଷ ଓ କଳହ ଏକାସাথে ତ୍ରିପୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ସେମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଭୟ ନେଇ ତ୍ରିପୁରାକୁ ଆସିଲେ, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିମାନେ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଗଲେ, ଯେପରି ବ୍ୟାଧି ଦେହକୁ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କରେ। ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିଗୁଡ଼ିକ ମାୟାଙ୍କ ତ୍ରିପୁରା ନଗର ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦେଖାଦେଲେ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କୁ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ହଜାର କିରଣ ଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲା, ଶୁଭ ଆଲୋକ ଦେଇ। ଏହି ସମୟରେ ମାୟା ଏକ ଚମତ୍କାର ଶୋଭାମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଲେ, ଯାହା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ମେରୁଶୃଙ୍ଗ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ତାରକ ଓ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ନାମକ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବସିଥିଲେ, ଯେପରି ଦ୍ୱିପଦ ହସ୍ତୀମାନେ ଗଜପତିଙ୍କ ପାଖରେ ରହନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଦେବଶତ୍ରୁ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଆହତ ଦୈତ୍ୟମାନେ, ଅତ୍ୟଧିକ କ୍ରୋଧରେ ଏକାଠି ହୋଇ ବସିଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ବସିବା ପରେ, ମାୟା ଦୈତ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ— "ହେ ଆକାଶଚାରୀ ଦକ୍ଷକନ୍ୟାପୁତ୍ରମାନେ! ମୁଁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛି। ସେଠାରେ ଚାରିଜଣ ନାରୀ ଓ ତିନିଜଣ ମାନବ, ଯାହାଙ୍କ ମୁହଁ କ୍ରୋଧାଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ରାତିରେ ତ୍ରିପୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ।" "ସେମାନେ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୋଇ ନଗର ମଧ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନ ଶରୀର ଧାରଣ କରି ଆମ ଶରୀରକୁ ଭିତରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହି ତ୍ରିପୁରା ଏବଂ ତୁମମାନଙ୍କର ଘର ଅନ୍ଧକାରରେ ଢେଙ୍କା ହୋଇଯାଇଛି, ମାନେ ସମୁଦ୍ର ଜଳ ମଧ୍ୟରେ ବୁଡ଼ିଯାଇଛି।" "ଏକ ସୁନ୍ଦରୀ ଉଲୁକ ଉପରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ନଗ୍ନା ଗଧା ଉପରେ, କିଛି ନାରୀ ହସୁଥିଲେ, ଏକ ନାରୀ ଜଣେ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରୁଥିଲେ; ଏକ ଚନ୍ଦ୍ରଚିହ୍ନ, ଚାରିଟି ଉପାଦି, ତିନିଟି ଚକ୍ଷୁ ଥିଲେ।" "ଯେଉଁ ନାରୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଉତ୍ପ୍ରେରିତ, ଏବଂ ମୁଁ ସ୍ୱପ୍ନରୁ ଜାଗିଯାଇଛି— ସେ ନାରୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୟଙ୍କର। ଏପରି ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛି, ହେ ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ, ଏହି ଦୃଶ୍ୟ କେମିତି ଆସିଲା, ଏବଂ ଏହା ଆମ ଅସୁରଙ୍କୁ କେଉଁ ପ୍ରକାର କଷ୍ଟ ଦେବ?" "ମୁଁ ତୁମର ରାଜା ହେବାଯୋଗ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ତୁମେ ଯଦି ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ଜାଣ, ତେବେ ମୋ କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଖ। ଇର୍ଷ୍ୟା, କାମ, କ୍ରୋଧ, ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼; ସତ୍ୟ, ଦମ, ଧର୍ମ, ଋଷିଙ୍କ ଉପଦେଶରେ ଅଟୁଟ ରୁହ।" "ଶାନ୍ତି ସ୍ଥାପିତ ହେଉ, ମହାଦେବଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର; ଯଦି ଏହି ସ୍ୱପ୍ନ ଏପରି ଭାବେ ଶେଷ ହୁଏ। ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ, ତ୍ରିନେତ୍ର ଦେବ ରୁଦ୍ର କ୍ରୋଧିତ ନୁହଁନ୍ତି; କାରଣ ଆସନ୍ତା ଭବିଷ୍ୟତ୍ର ଲକ୍ଷଣ ଆମ ତ୍ରିପୁରାରେ ଦେଖାଯାଉଛି।" "କଳହ ତ୍ୟାଗ କର, ସତ୍ୟନିଷ୍ଠ ହୁଅ; ଏହି ସ୍ୱପ୍ନର ଫଳ ଓ କାଳର ଅପେକ୍ଷା କର। ମୋ କଥା ଶୁଣ, ହେ ଦକ୍ଷକନ୍ୟାପୁତ୍ରମାନେ, କ୍ରୋଧ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟାରେ ଭରିଥିବାମାନେ ନଶ୍ୱରତାର ଦିଗରେ ଯାଉଛନ୍ତି।" "ନିଜ ନଶ୍ୱରତା ଅନୁଭବ କରି, ଅପସନ୍ନ ଭାଗ୍ୟରେ ଢାକିଯାଇ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏକ ଅପରେକୁ କ୍ରୋଧଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଚାଲିଦେଖିଲେ।" ଏହିପରି ଭାବେ ଭାଗ୍ୟରେ ପରାସ୍ତ ହୋଇ, ତ୍ରିପୁରାର ଦାନବମାନେ ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ି ଅଧର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ହେଇଗଲେ। ସେମାନେ ଧର୍ମିକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁନଥିଲେ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉନଥିଲେ, ଏକାଉପରେ କ୍ରୋଧ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଅନ୍ୟୋନ୍ୟରେ କଳହ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟକୁ ଉପହାସ, ଅନ୍ୟଙ୍କୁ ଅପମାନ ଓ ସେମାନେ ମାତ୍ର ନିଜ ଗୁଣ ଉପରେ କଥା କରୁଥିଲେ। ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ କହି, ସମ୍ମାନ ମିଳିଲେ ଉତ୍ତର ଦେଉନଥିଲେ, ହଠାତ୍ ଅଶ୍ରୁପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଉଥିଲେ, ଏବଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଭିଲାଷାରେ ଭରିଯାଉଥିଲେ। ରାତିରେ ସେମାନେ ଦହି, ଚିଡ଼ା, ଦୁଧ, ବେଲଫଳ ଭୁଞ୍ଜି, ଚାଦର ଢାକି ସୁଇଁଥିଲେ, ଅବଶିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ ରଖି ଦେଉଥିଲେ। ପିଶାବ ପରେ ପାଦ ଧୁଇ ଶୁଦ୍ଧି କରୁନଥିଲେ, ବେଡ଼ରେ ଶୁଇଁଥିଲେ, ଶୌଚାଚାର ଅନୁସରଣ କରୁନଥିଲେ। ଭୟରେ ବିଳୀନ ହୋଇ, ବିଲାଇଁ ଦେଖି ଉଠି ଲୁଚିଯାଉଥିବା ଉଠୁର ପରି ହୋଇଯାଉଥିଲେ; ନିଜ ଜିଅଙ୍କୁ ସମ୍ମିଳନ ପରେ ଶୁଦ୍ଧି କରୁନଥିଲେ, ଗୁପ୍ତ କ୍ରିୟାରେ ଲଜ୍ଜା ନଥିଲା। ଏପରି ଭାବେ ତ୍ରିପୁରାର ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅଧର୍ମରେ ବ୍ୟସ୍ତ ହୋଇ, ଶୁଭ ସମୟ ଛାଡ଼ି ଅନର୍ଥ ଓ ଦୁଃଖରେ ଆବୃତ ହେଇଯାଇଥିଲେ।