ତ୍ରିପୁରା ରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ସହରଗୁଡିକ ଅତି ଆନନ୍ଦମୟ ଥିଲା, ତାହାରେ ଗୁଞ୍ଜି ଉଠୁଥିଲା ପାଦଘୁଂଟିର ସ୍ୱର, ଏବଂ ଏହି ସହରଗୁଡିକର ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ସ୍ୱର୍ଗକୁ ମଧ୍ୟ ଅତିକ୍ରମ କରିଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ ଜନନୀମାନଙ୍କର ସହର ମଧ୍ୟ ଥିଲା। ସହରଗୁଡିକ ଉଦ୍ୟାନ, ଆନନ୍ଦ କ୍ଷେତ୍ର, ପୋଖରୀ, ବଟମୁଣ୍ଡା ଗଛର ତଳ, ହ୍ରଦ, ନଦୀ, ଜଙ୍ଗଲ ଏବଂ ପ୍ରକୃତିର ଶୋଭାରେ ଭରିଯାଇଥିଲା। ଏଠାରେ ଦିବ୍ୟ ସୁଖ ଏବଂ ଆନନ୍ଦ ଥିଲା, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ, ଫୁଲର ଅନେକ ଗୁଛ ରହିଥିଲା। ତ୍ରିପୁରାର ବାହାର ପଥ ଏକ ଶତ ଗଭୀର ଖାଳରେ ରହିଥିଲା, ଯାହା ମାୟା ଦ୍ୱାରା ମାୟାବୀ ରକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଭାବରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା। ମାୟାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ କୌଶଳରେ ନିର୍ମିତ ଏହି ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁର୍ଗ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଶୁଣି, ଦିତିଙ୍କର ପୁଅମାନେ—ଯେଉଁମାନେ ଦେବତା ଏବଂ ରାଜାଙ୍କର ଶତ୍ରୁ—ହଜାର ହଜାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏଠାକୁ ଆସିଗଲେ। ତାଙ୍କର ଗର୍ବିତ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ଅସୁରମାନେ, ପାହାଡ଼ ହାତୀମାନେ ପରି ତ୍ରିପୁରାକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ; ଏହା ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ମେଘରେ ଆକାଶ ଜଳରେ ଭରିଯାଏ। ମାୟା ଅସୁର ଶିଳ୍ପୀ ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦୁର୍ଗ ନିର୍ମିତ ହେବା ପରେ, ଏହି ଦୁର୍ଗ ଦେବତା ଏବଂ ଅସୁରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ଏକାପରି ଶତ୍ରୁତାରେ ବନ୍ଧା, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଶ୍ରୟସ୍ଥଳ ହେଇଗଲା। ଅସୁରମାନେ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ, ପୁଅ ଏବଂ ଅସୁରମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ପରି ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଶସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ମାୟାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶରେ ଘରଗୁଡିକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଆନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ଏଠାରେ ଜଙ୍ଗଲରେ ସିଂହ, ସାଗରରେ ମଗର, ଏବଂ ଏମିତି ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହ ଏକଠା କରି ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟତାରେ ରହୁଥିଲେ। ସହର ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଧିକୃତ ହୋଇଗଲା; ତ୍ରିପୁରା ଦଶ ମିଳିଅନ୍ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ଭିଡ଼ିଯାଇଥିଲା। ସୁତଳାରୁ, ତଳସ୍ଥ ଦାନବମାନଙ୍କ ନିବାସସ୍ଥଳରୁ, ପାହାଡ଼କୁ ନିବାସ କରୁଥିବା ଅନେକ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଏଠାରେ ମେଘ ପରି ଏକଠା ହୋଇଥିଲେ। ଯେଉଁ ଆଶା କିଏ ରଖିଥିଲେ, ତ୍ରିପୁରାରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ପାଇଲେ, ମାୟା ତାଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ମାୟାରେ ଦେଇଥିଲେ। ଚାନ୍ଦ ରାତିରେ, ହ୍ରଦର ଚାପୁଅ ମଧ୍ୟରେ, ଆମ୍ବ ଗଛର ଉଦ୍ୟାନରେ, ତପସ୍ୱୀ ଜଙ୍ଗଲରେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ଦେହରେ ଚନ୍ଦନ ଲଗାଇ, ମଦୋନ୍ମତ ହାତୀମାନେ ଅତି ଶୋଭିତ ଅଲଙ୍କାର ଏବଂ ଜପା ଧରିଥିଲେ, ଦୈତ୍ୟମାନେ ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟାଙ୍କ ସହ ଅନନ୍ଦ କରୁଥିଲେ। ମାୟା ତିଆରି କରିଥିବା ସ୍ଥାନରେ, ମହା ଅସୁରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ମନକୁ ଧନ, ଧର୍ମ ଏବଂ କାମରେ ଲଗାଇଥିଲେ। ତ୍ରିପୁରାରେ ଦେବତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନେ ଏକତାରେ ଅନନ୍ଦରେ ଦିନ କଟାଇଥିଲେ, ଯେପରି ସ୍ୱର୍ଗରେ ନିବାସ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଅନନ୍ଦରେ ରହନ୍ତି। ପୁଅମାନେ ବାପାଙ୍କୁ, ପତ୍ନୀମାନେ ପତିଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିଲେ; କୌଣସି ଝଂଜାଟ ନଥିଲା, ଅନେକ ଆସକ୍ତି ରହିଥିଲା। ତ୍ରିପୁରାବାସୀଙ୍କୁ କୌଣସି ଅଧର୍ମ ଭୋଗାଇ ନଥିଲା, ଦିତିଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତ୍ରିପୁରାର ମନ୍ଦିରରେ ହରଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ। ଉତ୍ତମ ଦିନର ଘୋଷଣା ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରେ ହେଉଥିଲା, ଶୁଭ ଶୁଭାଶୀର୍ବାଦ ଏବଂ ବେଦ ମନ୍ତ୍ରର ଧ୍ୱନି ଚାପୁଅ ଏବଂ ବାଂଶୀ, ବୀଣାର ସ୍ୱର ସହ ମିଶିଯାଏ। ଉତ୍ତମ ଜନନୀମାନେ ହସୁଥିଲେ, ତାହା ଦୈତ୍ୟପତିମାନେ ମନକୁ ହଲାଇ ଦେଇଥିଲା। ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମ୍ମାନ କରି, ମହା ଅସୁରମାନେ ଦୀଘା ଦିନ କାମ, ଧର୍ମ ଏବଂ ଧନ ପାଇଁ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି କଟାଇଥିଲେ। ଏହା ପରେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ, ଇର୍ଷ୍ୟା, ତୃଷ୍ଣା, ଭୋକ, ଝଂଜାଟ ଏବଂ ବିବାଦ ଏକସାଥି ତ୍ରିପୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେମାନେ ସନ୍ଧ୍ୟାବେଳେ ଏଠାକୁ ଆସି, ତ୍ରିପୁରାକୁ ଭୟ ଦେଲେ; ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୈତ୍ୟମାନେ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏମିତି ମିଶିଗଲେ, ଯେପରି ରୋଗ ଦେହକୁ ଲଗିଯାଏ। ଏମାନେ ମାୟା ଦ୍ୱାରା ତ୍ରିପୁରାର ଅନ୍ତର୍ଗତ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଦୈତ୍ୟମାନେ ଦ୍ୱାରା ସ୍ୱପ୍ନରେ ଭୟଙ୍କର ରୂପରେ ଦେଖାଗଲେ, ଏବଂ ପରେ ସେମାନେ ଦୈତ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହିପରି, ହଜାର କିରଣର ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶୁଭ ଆଲୋକର ଉତ୍ସ, ଉଦୟ ହେବା ପରେ, ମାୟା ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସଭାଗୃହରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ମେଘ ପରି ଦୁଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୂର୍ବରୁ। ସେ ଏକ ଶୋଭାମୟ ସିଂହାସନରେ ବସିଲେ, ଯାହା ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ମେରୁ ପର୍ବତର ଶିଖର ପରି ଦେଖାଯାଏ; ଏହି ସିଂହାସନ ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଜଳ ଝରିଯାଉଥିବା ସୁନା ପର୍ବତର ଶିଖରରେ ବସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ପାଖରେ ତାରକ ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁନ୍ମାଳୀ ନାମକ ଦୈତ୍ୟମାନେ ବସିଥିଲେ, ମାୟାଙ୍କ ପାଖରେ, ଯେପରି ଯୁବ ହାତୀମାନେ ହାତୀମାନଙ୍କ ପ୍ରଭୁ ପାଖରେ ରହନ୍ତି। ଏହା ପରେ, ଦେବତାଙ୍କର ଶତ୍ରୁମାନେ, ଅପରିମିତ କ୍ରୋଧରେ ଭରିଯାଇ, ସଭାରେ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ବସିଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆହତ ହୋଇଥିଲେ। ସମସ୍ତେ ସୁବିଧାଜନକ ଭାବେ ବସିଥିଲେ, ମାୟା, ମାୟାର ଉତ୍ପାଦକ, ଦୈତ୍ୟମାନେ କୁ ଏପରି କହିଲେ— “ହେ ଆକାଶ ଚାରିଥିବାମାନେ, ହେ ଦକ୍ଷର କନ୍ୟାଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ଶୁଣ! ମୁଁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱପ୍ନ ଦେଖିଛି। ଏଠାରେ ଚାରି ଜନନୀ ଏବଂ ତିନି ମାନବ, ଭୟଙ୍କର, ତାଙ୍କର ମୁହଁ କ୍ରୋଧର ଅଗ୍ନି ପରି ଜ୍ୱଳିଥିଲା, ରାତିରେ ତ୍ରିପୁରାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ପ୍ରବେଶ କରି, ସେମାନେ ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧରେ, ଅପରିମିତ ଶକ୍ତିରେ, ଅନେକ ଦେହ ଧରି ସହରଗୁଡିକୁ ପ୍ରବେଶ କରି ଆମ ଦେହରେ ଲଗିଗଲେ। ଏହି ତ୍ରିପୁରା ସହର, ତୁମ ଘରମାନେ ସହିତ, ଏକ ଅନ୍ଧକାରରେ ଆବୃତ, ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ସାଗର ଜଳରେ ଡୁବିଯାଏ। ଏକ ଶୋଭାମୟ ଜନନୀ ଉଲାରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ନଗ୍ନା ଗଧାରେ ଚଢ଼ିଥିଲେ, ଜନନୀମାନେ ହସୁଥିଲେ, ଏକ ଜନନୀ ପୁରୁଷକୁ ଜନନୀ ପରି ଆଲିଂଗନ କରିଥିଲେ; ଏବଂ ଏକ ଚନ୍ଦ୍ର ଚିହ୍ନ, ଚାରି ପା, ତିନି ଆଖି ଥିବା ଜନନୀ ଦେଖିଲି। ଯାହା ଦ୍ୱାରା ସେ ଜନନୀ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ମୁଁ ଜାଗିଯାଇଥିଲି—ଏମିତି ଏକ ଅତି ଭୟଙ୍କର ଜନନୀ ମୁଁ ଦେଖିଛି।