ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଶ୍ରୋତାଙ୍କୁ ଏହି ଦିବ୍ୟ କଥା ଆମେ ଶ୍ରଦ୍ଧାଭାବରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରୁଛୁ। ଗ୍ରହମାନଙ୍କର ଯାନ ଓ ତାଙ୍କର ରଥଗୁଡିକୁ ଯେପରି ବିବରଣା ଦିଆଯାଇଛି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବାୟୁର ଦୱାରା ଶିର୍ଷଦଣ୍ଡକୁ ବାନ୍ଧି ରଖାଯାଇଛନ୍ତି। ଏହି ଯାନଗୁଡିକୁ ବାୟୁର ଅଦୃଶ୍ୟ ଦୱାରା ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ କରାଯାଇ ଗ୍ରହମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର କ୍ରମ ଅନୁଯାୟୀ ଉଡ଼ାଇ ନେଉଛନ୍ତି। ଏହିପରି ବାନ୍ଧାଯାଇ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଗ୍ରହମାନେ ଆକାଶରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରିଏ ତାରାମାନେ ଶିର୍ଷଦଣ୍ଡକୁ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆବାସଗୁଡିକୁ ବାୟୁର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଚଳିତ କରାଯାଇଥାଏ, ଯେପରି ବାହା ଭିତରେ ଦାଉଁ ଗଛ ଜଳର ଶକ୍ତିରେ ଭାସି ଯାଏ। ଏହି ଆକାଶରେ ଚଳିତ ଆବାସଗୁଡିକୁ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଆବାସ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଯେତେ ତାରା ଅଛି, ସେତେ ତାରାର କିରଣ ଅଛି; ସମସ୍ତେ ଶିର୍ଷଦଣ୍ଡକୁ ବାନ୍ଧି ରଖାଯାଇଛନ୍ତି, ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଅନ୍ତି ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ କରନ୍ତି। ଯେପରି ତେଲ ଲଗାଯାଇଥିବା ଚକ୍ର ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇ ଅନ୍ୟ ଚକ୍ରକୁ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ କରିଥାଏ, ସେପରି ତାରାମାନେ ବାୟୁରେ ବାନ୍ଧି ଏକାଧିକ ଭାଗରେ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଅନ୍ତି। ସେମାନେ ବାୟୁର ଶକ୍ତିରେ ହାତରେ ଫେରାଯାଉଥିବା ଜ୍ୱାଳା ଚକ୍ର ଭଳି ଚଳିତ ହୁଅନ୍ତି; ବାୟୁ ଏହାକୁ ଚଳାଇଥିବାରୁ, ଏହାକୁ 'ପ୍ରବାହ' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଏପରି, ଶିର୍ଷଦଣ୍ଡରେ ନିୟୁକ୍ତ ହୋଇ, ତାରାମାନଙ୍କର ଦଳ ଘୂର୍ଣ୍ଣିତ ହୁଅନ୍ତି; ଏହାକୁ ତାରା ଦଣ୍ଡ, ଶିଶୁମାରା ମଣ୍ଡଳର ଧ୍ରୁବ ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଦିନରେ ଯେ କୌଣସି ପାପ କରାଯାଏ, ରାତିରେ ଶିଶୁମାରା ଶରୀରରେ ବସିଥିବା ତାରାମାନେ ଦୃଷ୍ଟି କରି ଏହାକୁ ମୁକ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ଶିଶୁମାରାର ଅନ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଭାଗ ଜାଣି, ବର୍ଷଗୁଡିକୁ ଦେଖି କେତେ ଦିନ ବଞ୍ଚିବା ଯୋଗ୍ୟ ଅଟୁଅଛି। ଏହି ଶିଶୁମାରାର ଉପର ଜବ ଉତ୍ତାନପାଦ, ତଳ ଯଜ୍ଞ, ମୁଣ୍ଡରେ ଧର୍ମ ଅଛି। ହୃଦୟରେ ନାରାୟଣ, ପାଦଦ୍ୱୟରେ ସାଧ୍ୟ ଓ ଅଶ୍ୱିନୀ, ପଛର ଉରୁ ଭାଗରେ ବରୁଣା ଓ ଆର୍ୟମାନ୍ ଅଛନ୍ତି। ଜନନେ ଅବସ୍ଥିତ ବର୍ଷ, ମୂଦ୍ରା ଭାଗରେ ମିତ୍ର, ପୁଛରେ ଅଗ୍ନି, ମହେନ୍ଦ୍ର, ମାରୀଚି, କଶ୍ୟପ ଓ ଧ୍ରୁବ ଅଛନ୍ତି। ଏହା ହେଉଛି ତାରା ଦଣ୍ଡ, ଯାହା ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ହୁଏ ନାହିଁ; ଏହା ସହିତ ତାରାମାନେ, ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଗ୍ରହମାନେ ଓ ତାରାମାନଙ୍କର ଦଳ ଅଛି। ସମସ୍ତେ ଏହାକୁ ଦେଖି, ଆକାଶରେ ଚକ୍ର ସ୍ୱରୂପ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇ ଧ୍ରୁବକୁ ପରିକ୍ରମା କରନ୍ତି। ସମସ୍ତେ ଧ୍ରୁବଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରନ୍ତି, ଯିଏ ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଶୂନ୍ୟ ଆକାଶରେ ଦଣ୍ଡ ସ୍ୱରୂପ ନିଶ୍ଚଳ ଅଛନ୍ତି; ଅଗ୍ନୀଧ୍ର ଓ କଶ୍ୟପ ମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହି ଉତ୍ତମ ଧ୍ରୁବ। ଏହି ଧ୍ରୁବ ତାରା ଚକ୍ରକୁ ମେରୁ ପର୍ବତର ଦୁଇ ଶିରାର ଶିଖର ମଧ୍ୟରେ ଉପରେ ଚଳାଇ ନିଏ, ତାହାକୁ ତଳକୁ ଟାଣି, ମେରୁକୁ ଦେଖି, ଚକ୍ରରେ ଚଳିତ ହୁଏ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଆବାସ ଓ ତାରାମାନଙ୍କର ବିବରଣା ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଶୁଣିବା ପରେ, ପ୍ରଶ୍ନ ହୁଏ—ଦେବମାନଙ୍କର ଆବାସ କିପରି ଅଛି? ତାରାମାନଙ୍କର ବିବରଣା କରିବାକୁ ଅନୁରୋଧ ହୁଏ। ଏହି ଦିବ୍ୟ ଆବାସ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରର ଗତି, ଦେବମାନଙ୍କର ଆବାସ କିପରି ଅଛି, ଏହା ଖୋଲାସା କରାଯିବ। ରାତିରେ ଅଗ୍ନିର ଉଦୟ ସମୟରେ, ଅପରିଚିତ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ ବ୍ୟକ୍ତ ହେବା ପୂର୍ବରୁ, ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏକ ଅନ୍ଧାରରେ ଆବୃତ ଥିଲା। ଚାରି ତତ୍ତ୍ୱ ଅଛି, ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମାନ୍ ସେମାନେ ଉପରେ ଅଧିଷ୍ଠିତ ହୋଇ, ସ୍ୱୟଂଭୂ ଭଗବାନ୍ ଜଗତ ଓ ତତ୍ତ୍ୱଗୁଡିକର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ସାଧନ କରିଥିଲେ। ତିନିଜଣି ଅଗ୍ନି ତାରା ଆକାଶରେ ଦେଖାଯାଇଥାଏ—ଏଠାରେ ଏକ ତୀବ୍ର ଅଗ୍ନି ରୂପ ଧରି, ସୃଷ୍ଟି ଚିନ୍ତନ କରିଥିଲେ; ଆଦି ଚକ୍ରରୁ ଅଗ୍ନି ଜାଣି, ଜଳ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥିଲେ। ଏହାକୁ ଆଲୋକ ପାଇଁ ସଂଗ୍ରହ କରି, ତିନି ଭାଗରେ ପୁନଃ ଭାଗି ଯାଇଛନ୍ତି—ଏହି ଭୂମିରେ ଯିଏ ଖାଦ୍ୟ ପାକ କରନ୍ତି, ସେ ଅଗ୍ନି ବୋଲି ଚିହ୍ନିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଯିଏ ଚମକନ୍ତି, ସେ ଶୁଦ୍ଧ ଅଗ୍ନି; ବିଦ୍ୟୁତ, ଜୀରଣାଗ୍ନି, ଚନ୍ଦ୍ରାଗ୍ନି ଓ ନିର୍ଦ୍ଧୂମ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ଅଗ୍ନି ଅଟୁଅଛି। କିଛି ଅଗ୍ନି ତେଜରେ ଦୀପ୍ତ, କିଛି ଅଗ୍ନି ନିର୍ଦ୍ଧୂମ; କାଠ ଘସି ଉତ୍ପନ୍ନ ଅଗ୍ନିକୁ ଜଳ ନିଶ୍ଚୟ କରିଥାଏ। ଯିଏ ତେଜ ଓ ଖାଦ୍ୟ ପାକ କରନ୍ତି, ସେ ଅଗ୍ନି; ତେଜ ନଥିବା, ଚନ୍ଦ୍ର ଗୁଣ ଥିବା ଅଗ୍ନି; ଧଳା ଗୋଳକରେ ଥିବା ଅଗ୍ନି, ତାପ ନଥିବା, ଚମକେ ନାହିଁ। ସୂର୍ଯ୍ୟର ତେଜ ତାଙ୍କର ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ଅସ୍ତ ହୁଏ; ରାତିରେ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ତେଣୁ ଅଗ୍ନି ଚମକେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ଅଗ୍ନିର ତାପ ତାଙ୍କର ପାଦ ଦ୍ୱାରା ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରବେଶ କରେ, ଏହିପରି ଅଗ୍ନିର ତେଜ ଦିନରେ ଜଳିଥାଏ। ତେଜ ଓ ତାପ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିର, ଦିନ ଓ ରାତିରେ ଏକାପେକ୍ଷା ଅନ୍ୟରେ ମିଶି ନିତି ନିତି ପୂରଣ ହୁଏ। ପୃଥିବୀର ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଭାଗରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଲେ, ରାତି ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ତେଣୁ ଜଳ ଦିନ ଓ ରାତିର ବଦଳରେ ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଏ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଲେ, ଜଳ ଦିନରେ ପ୍ରବେଶ କରେ। ଏହିପରି ରାତିରେ ଜଳ ଧଳା ଓ ଚମକଦାର ଦେଖାଯାଏ; ଉତ୍ତର ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଭାଗରେ ଏହି କ୍ରମ ଚାଲିଥାଏ। ଏଠାରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ଓ ଅସ୍ତ ସମୟରେ, ଦିନ ଓ ରାତି ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରେ; ଏହି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଜଳକୁ ପିଇଯାଏ। ଏହି ତୀବ୍ର ଏବଂ ହଜାର ପାଦର ଅଗ୍ନି, ଲାଲ ଘଡ଼ା ଭଳି, ହଜାର ଚ୍ୟାନେଲ ଦ୍ୱାରା ଚାରିପାଖରୁ ଜଳକୁ ଆକର୍ଷଣ କରେ। ନଦୀ, ସାଗର, ହ୍ରଦ, ଓ କୂଆର ଜଳ—ତାଙ୍କର ହଜାର କିରଣ ଦ୍ୱାରା ଶୀତ, ବୃଷ୍ଟି ଓ ତାପ ପ୍ରଭାବିତ ହୁଏ। ଏମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚାରି ଶତ ଚ୍ୟାନେଲ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ରୂପରେ ପ୍ରବାହିତ ହୁଏ—କିଛି ଚନ୍ଦନ ଭଳି ସୁଗନ୍ଧିତ, କିଛି ଶୁଦ୍ଧ, କିଛି ଚିହ୍ନ ଥିବା, କିଛି ସଚେତନ। ଏହି କିରଣ ଯେଉଁ ବୃଷ୍ଟି ଉତ୍ପନ୍ନ କରେ, ସମସ୍ତେ ଅମର ଓ ଜୀବନଦାୟି; ଏହି ଶୀତରୁ ଉଦ୍ଭୂତ, ଏମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତିରିଶ କିରଣ ଏକାପେକ୍ଷା ଅନ୍ୟ ସହିତ ଜଡିତ, ସୂର୍ଯ୍ୟର ସମସ୍ତ କିରଣ ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା, ଗ୍ରହମାନେ ପିଇଯାନ୍ତି।