ସେଇ ଦିନ, ରାଜା ଦେଖିଲେ ଏକ ଦେବତାଙ୍କୁ, ଯାହାଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ ପଦ୍ମାକାର ମୁକୁଟ ଜଳମଲ କରୁଥିଲା, ତାଙ୍କର ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱ ଅତି ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି, ଗଭୀର ଭକ୍ତିରେ ଶିର ନମାଇଲେ। ନିୟମାନୁସାରେ ରାଜା ଯାଇ, ଜମିନକୁ ଘୁଞ୍ଚି, କୋଳ ଓ ମୁଣ୍ଡ ମାଟିକୁ ଛୁଇଁ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ହଜାର ନାମରେ ସ୍ତୁତି କରିଲେ। ପୁନି ପୁନି ଉଠି, ସେ ଶୁଭ୍ର ଦେବାଳୟକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି, ପୁଣି ସେଇ ଆଶ୍ରମରେ ରହିଲେ। ତା’ପରେ ଗୁହା ଛାଡ଼ି, ରାଜା ଅନ୍ୟ ଏକ ମନୋହର ଗୁହାକୁ ଯାଇ, ଏଠି ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ବିଭିନ୍ନ ପୁଷ୍ପ, ଫଳ, ମୂଳ ଓ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରୁଥିଲେ; ଦିନେ ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରି, ଅଗ୍ନି ପୂଜାରେ ନିରତ ରହୁଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ପୋଖରୀର ଜଳ ନେଇ, ସେ ସଦା ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଅପରିଚିତ ଗୁହାରେ ରାଜା ଅପରିଷ୍କୃତ ସ୍ଥାନରେ ଶୁଇଥିଲେ, ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି, କେବଳ ଜଳରେ ଜୀବନ ଧାରଣ କରୁଥିଲେ। ତଥାପି ତାଙ୍କ ଶରୀର କେବେ କ୍ଳାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରିଲାନି—ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା। ଏଭଳି ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ରହି, ସେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଦେବଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରି, ଆଶ୍ରମରେ ଅନେକ ସମୟ ବ୍ୟତୀତ କଲେ, ସେଠାରେ କେବେ ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିଲେନି, ଯେପରି ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି। ସେ ମନୋହର ଆଶ୍ରମରେ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରି, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସଙ୍ଗେ ଖେଳୁଥିବା, ବିହାର କରୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ। ରାଜା ବହୁତ ପୁଷ୍ପ ଚୟନ କରି, ମାଳା ଗଠି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପ୍ରଥମେ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦେଲେ, ପରେ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେଠାରେ ବଣ୍ଟିଲେ। ଯଦିଓ ସେ ତାଙ୍କ ଖେଳ, ପୁଷ୍ପ ଚୟନ ଆଦି କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖୁଥିଲେ, ତଥାପି ଭିତରେ ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବେ ଅନୁଭବ କରିଲେନି। ଏଠି ଅନେକ ଅପ୍ସରାମାନେ ପୁଷ୍ପ ଚୟନରେ ଲୀନ ଥିଲେ। କେହି ଲତାର ଜାଳରେ ଆବୃତ, ସହଚରୀମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଇଥିବା, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ହରାଇ ଗଲେ। ଅନ୍ୟେ, ମୁଁହ ଉପରେ ପଦ୍ମ ଗନ୍ଧ ଲାଗିଥିବା, ନିଶ୍ୱାସରେ ମଧୁମକ୍ଷୀକୁ ଆକର୍ଷିତ କରି, ପ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଧାର ହେଲେ। କେହି ଅପ୍ସରାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ମଧୁସିକ୍ତ ମଖୁମାନେ ଢାକିଦେଇଥିଲେ, ପ୍ରିୟଙ୍କ ଶ୍ୱାସ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଆବୃତ କରିଥିଲା। ଅନ୍ୟ ଜ୍ୟୋତ୍ସ୍ନାମୟୀ ଅପ୍ସରା ପୁଷ୍ପ ଚୟନ କରି, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଲେ; ପ୍ରିୟଙ୍କ ହାତରେ ଗଠିଥିବା ପୁଷ୍ପମାଳା ପିନ୍ଧି, ସେ ପଦ୍ମମୁକୁଟରେ ଚମକୁଥିଲେ। କେହି ନିଜେ ପୁଷ୍ପ ଚୟନ କରି, ପ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକୁଟ ପିନ୍ଧି, ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅନୁଭବ କରି, ରତିରେ ଅଧିକ ଲୀନ ହେଲେ। ବନ୍ଦ ଉଦ୍ୟାନରେ, ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁଷ୍ପ ଥିବା ଲତାକୁ ଏକ ପ୍ରେମିକ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ ନେଇଗଲେ। କେହି ଲତାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୁଷ୍ପ ଖୋଜି, ନିଜକୁ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବିଲେ। କିଛି ଅପ୍ସରା ରାଜାଙ୍କୁ ପଦ୍ମମଧ୍ୟରେ ଦେଖିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦେବାଙ୍କ ସହ ଖେଳ କରୁଥିବା। କେହି ହସି, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଜଳ ଛିଟିଲେ; ପ୍ରତିଦାନରେ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଠାରୁ ଜଳ ମାଡ଼ିଯିବାରେ ଉଲ୍ଲାସ ଅନୁଭବ କଲେ। ଅନ୍ୟ ଏକ ଅପ୍ସରା, ଦେହ କ୍ଳାନ୍ତ, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଛୁଆଇଲେ; ନୃତ୍ୟରେ ଶ୍ୱାସ ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ତଃସ୍ଥଳ ଉପରେ ଉତ୍ସାହ ଦେଖାଗଲା। ଜଳ ଖେଳରେ ପ୍ରିୟଙ୍କ ହାତରେ କେଶ ଅସ୍ତବ୍ୟସ୍ତ, ମୁଁହ ଚଂଚଳ କେଶରେ ଶୋଭିତ, ପଦ୍ମ ପାଖରେ ମଧୁମକ୍ଷୀ ଭଳି ଦେଖାଗଲେ। ପଦ୍ମ ଉଦ୍ୟାନରେ ନିଜ ଦୃଷ୍ଟି ସମାନ ପୁଷ୍ପରେ ଢାକା ଏକ ଅପ୍ସରା, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଲୁଚି ରହି, ପ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ଖୋଜା ପରେ ମିଳିଲେ। ସ୍ନାନ କରି, ଶିତଳତା ଅନୁଭବ କରି, କେହି ଉତ୍ସୁକତାରେ କଥା କହି, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ବାହୁଦେଇ, ଦୀର୍ଘ ଅଭିଲାଷା ପୂରଣ କଲେ। ନମ୍ର, ଭିଜା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି, ହସୁଥିବା ଅପ୍ସରା ଉପସ୍ଥିତମାନେ ମଧ୍ୟରେ କାମନା ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଗଳାରେ ମାଳା ପିନ୍ଧି, ପ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଜଳରେ ଆକୃଷ୍ଟ, ମାଳା ଛିଡ଼ିଯିବାରେ ଲମ୍ବା ସମୟ ହସିଲେ। କେହି ବନ୍ଧୁ ଦ୍ୱାରା ଘୁଞ୍ଚି ହାତରେ ଚୋଟ ପାଇ, ଭୟଭିତ ହୋଇ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ଚୁଲିରେ ଜଳ ଢାଳି, ପିଠି ଭିଜାଇ, ପାଖରେ ପଥର ଉପରେ ବସି, ପତିଙ୍କ ଆକାଙ୍କ୍ଷାପୂର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖାଗଲେ। କେହି ମାଳା ଛିଡ଼ି, ଅଂଶୁକ ରଙ୍ଗ ଛଡ଼ି, ପ୍ରିୟଙ୍କ ସହ ରତିଳୀଳା ପରେ, ସେଇ ହ୍ରଦ ଜଳ ଅତି ଶୋଭାମୟ ହେଲା। ଏମିତି ଦୃଶ୍ୟରେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଦେଖାଗଲା, ଦେବଗଣ ଓ ମନୋହରୀ ଅପ୍ସରାମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ସେ ଭଲ ଭାବରେ ସ୍ନାନ କରିଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନରେ, ରାଜା ଦେଖିଲେ ଅପ୍ସରାମାନେ ଲତାଗୃହରେ ନିଜ ଦେହ ଶୃଙ୍ଗାର କରୁଛନ୍ତି, ମନ ମଧ୍ୟେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଭାବି ଲୀନ। କେହି ଅପ୍ସରା ହାତରେ ଆଇନା ଧରି, ଦୂତୀ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରିୟଙ୍କ ବାଣୀ ଶୁଣି, ଅଧିକ ଶୋଭାମୟ ହେଲେ। ଅନ୍ୟେ, ଦୂତୀ ଦ୍ୱାରା ତଡ଼ିଯାଇ, ପ୍ରେମରେ ଏମିତି ଲୀନ ଥିଲେ ଯେ ଆଭୂଷଣ ବିନ୍ୟାସ କରୁଥିବା ବେଳେ କ’ଣ କରୁଛନ୍ତି ଟିକେ ଧ୍ୟାନ ରଖିଲେନି। ନୀଳ କୁଶ ମେଘେ, ଗନ୍ଧର ପୁଷ୍ପମାଳାରେ, କେହି ମଦିରା ପାନ କରୁଥିଲେ। ଅନ୍ୟ ଅପ୍ସରା ନିଜେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପାନ ପାନ କରାଇଲେ; ଅନ୍ୟେ, ପ୍ରିୟଙ୍କ ହାତରେ ପାନ କରି, ସେ ମଧୁର ମୁହଁ ହସିଲେ। କେହି ଅପ୍ସରା ନୀଳ ପଦ୍ମରେ ଶୋଭିତ ଦୁଧ ପିଇ, ଚଞ୍ଚଳ ଦୃଷ୍ଟିରେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ମୋ ପଦ୍ମ, କେଉଁଠି ଗଲା?” ପ୍ରିୟଙ୍କ କହିଲେ, “ତୁମେ ଦୁଇଟି ନିଜେ ଖାଇଦେଲା।” ଏହା ଶୁଣି ସେ ନିର୍ମଳତାରେ ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କଲେ। କିଛି ଅପ୍ସରା ଚମତ୍କାର ଭୃକୁଟି ସହିତ, ପ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ଶେଷ ପାନ ପିଇ, ଏହାର ବିଶେଷ ସ୍ୱାଦ ତାଙ୍କର ରତିକୁ ବଢ଼ାଇଲା। ସେଇ ପାନ ସଭାରେ, ଏହି ମହାନ ରାଜା ତାଙ୍କ ଠାରୁ ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଗୀତ ଶୁଣିଲେ, ତାନ୍ତ୍ରିକ ବାଦ୍ୟର ସଙ୍ଗେ ମିଶିଥିଲା। ସଂଧ୍ୟା ବେଳେ, ହେ ରାଜନ୍, ସେଠାରେ ଅନେକ ବାଦ୍ୟ ସହିତ ଅପ୍ସରାମାନେ ଦେବଦେବ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିଲେ।