ଏହି ଅତି ମନୋହର ରାଜପ୍ରାସାଦରେ, ଦେବଦେବତାଙ୍କର ଦେବ, ଶ୍ରୀମାନ୍ ଜନାର୍ଦନ, ନାଗରାଜ ଶେଷଙ୍କର ଗୋଟିଏ ଗୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଶୈଳୀ ଭାବରେ ଶୟନ କରୁଛନ୍ତି । ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାରରେ ସଜିତ, ସେ ଦେବତା ଏକ ଘୁଡ଼ିଆ ମୁଣ୍ଡ ଭାଙ୍ଗି ରଖିଥିବା ଭାବରେ ଏକ ପା ନାଗରାଜ ଶେଷଙ୍କର ଫଣ ଉପରେ ରଖିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ପା ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କର ଅଂକ ଉପରେ ଅଛି । ଲକ୍ଷ୍ମୀ ନାଗରାଜ ଶେଷଙ୍କର ଗୁଣ୍ଡକୁ ମୃଦୁ କରୁଛନ୍ତି । ଶ୍ରୀମାନ୍ ଜନାର୍ଦନଙ୍କର ଏକ ହାତ ଶେଷଙ୍କର ଗୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଅଛି, ଏକ ହାତ ମୁଣ୍ଡ ପଛେ ରଖିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟ ହାତ ଏକ ଚିତ୍ରାଙ୍ଗ ରୂପରେ ନାଭି ନିକଟେ ଅଛି । ଏକ ହାତରେ ପାରିଜାତ ଫୁଲର ମାଳା ଧରିଛନ୍ତି, ଯାହା ନାକର ଲାଇନ୍ ଅନୁସରି ଯାଉଛି । ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କ ପାକୁ ହାତରେ ଫୁଲ ପତ୍ର ସଦୃଶ ମସାଜ କରୁଛନ୍ତି । ଦେବ ମାଳା, ମୁକୁଟ, ହାର, ଅଳଙ୍କାର ଓ ବ୍ରାସଲେଟ, ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଶୋଭିତ । ତାଙ୍କର ମନୋହର ମୁଣ୍ଡ ନାଗରାଜ ଶେଷଙ୍କର ରତ୍ନ ଫଣ ଉପରେ ଶୟନ କରୁଛି । ଏହି ସ୍ଥଳୀ, ଯାହାର ତତ୍ତ୍ୱ ଅଜଣା ଥିଲା, ଅତ୍ରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ସଦା ବିଦ୍ୱତ୍ତ ଋଷିମାନେ ଆଦର କରୁଥିଲେ । ଏଠାରେ ଦେବଙ୍କ ଶରୀର ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଓ ଦୂର୍ଗନ୍ଧ ଧୂପରେ ଅଭିଞ୍ଜିତ ହୋଇଥିଲା, ଶିଳ୍ପୀ ମାନେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଫଳ ଦେଇ ଉପଚାର କରୁଥିଲେ । ଦେବତା ମନୋହର ପଦ୍ମାକାର ମୁକୁଟ ଧରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ରୂପରେ ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲେ । ରାଜା ତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି ବନ୍ଦନା କରିଥିଲେ । ନିୟମାନୁସାରେ ଆଗକୁ ଆସି, ଘୁଡ଼ିଆ ଓ ମୁଣ୍ଡ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ହଜାର ନାମରେ ସ୍ତୁତି କରିଥିଲେ । ପୁନଃପୁନଃ ଉଠି ଏହି ମନୋହର ପଠର ଚତୁର୍ଦ୍ଧା ପରିକ୍ରମା କରି, ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ରହିଥିଲେ । ଗୁହା ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ ଏକ ମନୋହର ଗୁହାରେ ଶରଣ ନେଇ, ଏଠାରେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି ତପସ୍ୟା କରିଥିଲେ । ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ, ଫଳ, କନ୍ଦମୂଳ ଓ ଦୁଧରେ ଉପଚାର କରି, ଦିନକୁ ତିନିବାର ସ୍ନାନ କରି, ଅଗ୍ନିପୂଜାରେ ଲିନ ଥିଲେ । ଦିବ୍ୟ ପୋଖରୀର ଜଳ ଦେଇ ପ୍ରାଣାୟାମ କରି, ରାଜା ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ । ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ଗୁହାରେ ଶୁଇ, ଖାଦ୍ୟ ନିୟମ ତ୍ୟାଗ କରି, କେବଳ ଜଳ ଉପରେ ଜୀବନ ଯାପନ କରିଥିଲେ । ତାଙ୍କର ଶରୀର କିଛି ଲାଗିଲା ନାହିଁ, ଏହା ଅଦ୍ଭୁତ ଥିଲା । ଏଭଳି ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ରାଜା, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବଙ୍କୁ ସଦା ପୂଜା କରି, ଏହି ଆଶ୍ରମରେ କିଛି ସମୟ ରହିଲେ, କିଛି ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କରିଲେ ନାହିଁ, ସେ ମନେ ଥିଲେ ଯେନା ସ୍ୱର୍ଗରେ । ଏହି ମନୋହର ଆଶ୍ରମରେ, ଖାଦ୍ୟ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରି, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନେ ମିଶି ଖେଳ କରୁଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଥିଲେ । ଅନେକ ଫୁଲ ଏକତ୍ର କରି ମାଳା ଗଠି, ଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଥମ ଉପହାର ଦେଇ, ଗନ୍ଧର୍ବମାନେକୁ ଦେଇଥିଲେ । ଚମତ୍କାର ଫୁଲ ତୋଳା, ଖେଳ କରିଥିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସତ୍ୟରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପାରିଲେ ନାହିଁ । ଗୋଟିଏ ଅପ୍ସରା ଫୁଲ ଏକତ୍ର କରିବାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ଲତାରେ ଆଠୁ ଆଠି ହୋଇଥିଲେ, ସାଙ୍ଗମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ଦେଇଥିଲେ । ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ପଦ୍ମ ଗନ୍ଧରେ ମଧୁମାକୁଡ଼ି ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରଖିଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହେଲେ । ଏକ ଅପ୍ସରାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ମଧୁପୁରୀ ମାକୁଡ଼ି ଦ୍ୱାରା ଢାକି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ପ୍ରିୟଙ୍କର ଶ୍ୱାସରେ ଦୃଷ୍ଟି ଅସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଥିଲା । ଏକ ଚମତ୍କାର ଅପ୍ସରା ଫୁଲ ଏକତ୍ର କରି, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଲେ, ପ୍ରିୟଙ୍କ ତାଙ୍କୁ ଫୁଲ ମାଳା ଦେଇ ମୁକୁଟ ଶୋଭା ଦେଲେ । ନିଜେ ଫୁଲ ଏକତ୍ର କରି, ମାଳା ଗଠି, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଦେଇ, ସେ ନିଜକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବିଲେ, ଦାହ ଉତ୍ସାହ ବଢ଼ିଗଲା । ଏହି ନିର୍ଜନ କୁଞ୍ଜରେ, ଅସାଧାରଣ ଫୁଲ ଥିବା ଲତାକୁ ଏକ ଉତ୍ସୁକ ପ୍ରିୟ ଗୁପ୍ତ ଭାବରେ ନେଇଗଲେ । ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଲତା ମଧ୍ୟରେ ଫୁଲ ଖୋଜିବା ସମୟରେ, ଏକ ଅପ୍ସରା ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ନିଜକୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଭାବିଲେ । କିଛି ଅପ୍ସରା ରାଜାକୁ ପଦ୍ମ କୁଞ୍ଜରେ ଦେଖିଲେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଦିବ୍ୟ ମନୋହର ନାରୀମାନେ ସହିତ ଖେଳ କରୁଥିଲେ । ଏକ ଅପ୍ସରା ହସି ନିଜ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଜଳ ଦେଇ ଅଘାତ କଲେ, ପ୍ରିୟଙ୍କ ତାଙ୍କୁ ଅଘାତ କଲେ, ସେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ । ଏକ ସୁନ୍ଦର ଅପ୍ସରା, କ୍ଳାନ୍ତ, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଅଘାତ କଲେ, ତାଙ୍କର ଅଙ୍ଗ ନୃତ୍ୟରେ ଶ୍ୱାସ ଉପରେ ମାନ୍ୟ ହେଉଥିଲା । ଜଳ ଖେଳରେ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୁଲ ଟାଣି ଦିଆଯାଇଥିଲା, ମୁହଁ ଚୁଲରେ ଶୋଭିତ, ପଦ୍ମ ମଧ୍ୟରେ ମଧୁମାକୁଡ଼ି ଘେରିଥିବା ପଦ୍ମ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା । ଲୋଟସ କୁଞ୍ଜରେ ନିଜ ଚକ୍ଷୁ ସଦୃଶ ଫୁଲରେ ଢାକି ରହିଥିବା ଜଣେ ଅପ୍ସରା, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଲୁଚି ରହିଲେ, ପ୍ରିୟ ଅନେକ ଖୋଜିବା ପରେ ତାଙ୍କୁ ପାଇଲେ । ସ୍ନାନ କରି ଶୀତଳତା ଅନୁଭବ କରି, ଜଣେ ଅପ୍ସରା ଉତ୍ସୁକ ଭାବରେ କଥା କଲେ, ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି ଦୀର୍ଘ ଆଶା ପୂରଣ କଲେ । ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭିଜା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧି ହସି ଦେଖି, ଅନ୍ୟ ଅପ୍ସରା ଉପସ୍ଥିତ ମାନେର ଦାହ ଉତ୍ସାହ କଲେ । ଜଳରେ ପ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗଳାରେ ମାଳା ଧରି, ମାଳା ଭାଙ୍ଗି ଖସି ଯାଉଥିବାରେ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ହସିଲେ । ଏକ ଅପ୍ସରା ଦେଖିଲେ, ହାତି ଦ୍ୱାରା ଘୁଡ଼ିଆରେ ଖରେଚି ଦେଇ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରିୟଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ରହିଲେ । ଅନ୍ୟ ଜଣେ, ପ୍ରିୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଚୁଲ ଉପରେ ଜଳ ଦେଇ ପିଠି ଭିଜାଇ, ଶିଳା ଉପରେ ବସି, ସ୍ନେହ ଭରା ଦୃଷ୍ଟିରେ ପତିଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ । ମାଳା ଭାଙ୍ଗି, ମଣିବନ୍ଧ ଦୁଗ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଲାଲ ହୋଇ, ପ୍ରିୟଙ୍କ ସହ ରମଣ କରିଥିବା ପରି ଜଳ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଉଥିଲା । ଦେବ ଜନାର୍ଦନ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧର୍ବ ଏବଂ ଦିବ୍ୟ ମନୋହର ନାରୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ, ଚମତ୍କାର ସ୍ନାନ କରିବା ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।