ସେହି ଦିବ୍ୟ ସରୋବର ମଧ୍ୟରେ ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟର ଫୁଲ ଖିଲିଥିଲା, ଚମକୁଥିବା ଅଳଙ୍କାର ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହେଉଥିଲା, ଏଉଁ ସରୋବରରେ ପଦ୍ମରାଗ ମଣିର ପାତଳି ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ପଦ୍ମ ରହିଥିଲା। ଏଠାରେ ହୀରା ରେଶମ ଗୁଛ, ସୁଗନ୍ଧିତ ବାସ୍ନା, ଏବଂ ପନ୍ନା ଓ ନୀଳମଣିର ପାତା ସହିତ ଏହି ସରୋବର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକର୍ଷକ ଥିଲା, ରାଜନ୍। ଏହାର ମଧ୍ୟଭାଗ ସୁନାର ଥିଲା, ଏଠିର ଜମି ହୀରା ଦ୍ୱାରା ଭରି ନଥିଲା। ବିଭିନ୍ନ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଏହା ଢାକାଯାଇଥିଲା, ଏଠି ଜଳଚର ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ନିବାସ, ଶଙ୍ଖ, ଚିପି, ଏବଂ ଶଂଖ ରହିଥିଲା, ରାଜନ୍। ଏଠି କୁମ୍ଭୀର, ମାଛ, ଭୟଙ୍କର କଛୁଆ, ଏବଂ ପନ୍ନା ଖଣ୍ଡ, ହଜାର ହୀରା ଥିଲା। ପଦ୍ମରାଗ, ଇନ୍ଦ୍ରନୀଳ, ମହାନୀଳମଣି, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାରର ଲାଲ ମଣି ଏବଂ କର୍କଟକ ମଣି ଥିଲା। ତାର ଖଣ୍ଡ, ଶେଷ ମଣି ଏବଂ ମୁଖ୍ୟ ରାଜାବର୍ତ୍ତ ମଣି, ଚମତ୍କାର ଦୃଷ୍ଟିର ମଣି ଅଛି। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଚନ୍ଦ୍ରମଣି, ଗଢ଼ ନୀଳ ରଙ୍ଗର ମଣି, ଦୀପ୍ତିମାନ ଓ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣିର ଖଣ୍ଡ ଥିଲା। ଦେବତା ଓ ସର୍ପମାନଙ୍କର ମଣି, ସ୍ଫଟିକ, ଲାଲ ମଣି, ପୀତପୁଷ୍ପ ଓ ପନ୍ନା ଧୂଳି ଥିଲା। ନୀଳମଣି, ସୁଗନ୍ଧିକା ଓ ରାଜମଣି, ମୁଖ୍ୟ ହୀରା ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମମଣି ଥିଲା। ତାରା ଆକୃତି ଧାରଣ କରିଥିବା ଯେଉଁମାନେ, ସେମାନେ ମୁକ୍ତା ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ ହୋଇଥିଲେ। ଏହି ସରୋବରର ଜଳ ମଧୁର ଉଷ୍ଣ ଥିଲା, ସ୍ନାନର ଶୀତଳତା କୁ ଦୂର କରୁଥିଲା; ବୈଦୂର୍ୟ ମଣିର ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସରୋବର ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ ଥିଲା। ଏହା ୨୦୦ ଧନୁଷ ଲମ୍ବା, ବର୍ଗାକାର, ଚିତ୍ତାକର୍ଷକ ଏବଂ ତିନିଜଣଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି। ସେଠାରେ ଏକ ମନୋହର ଦ୍ୱୀପ ମଧ୍ୟରେ, ଗୁହା ପ୍ରବେଶ ଭଳି ଏକ ସ୍ଥାନ ଅଛି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୁନାର ତିଆରି, ରାଜାନ୍। ଏହିପରି ଏଠାରେ ଏକ ଶିଳା ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଦ୍ୱିତୀୟ ଏକ ମନୋହର ପଦ୍ମପୁଷ୍କରିଣୀ ଅଛି, ଶୁଧ୍ଧ, ଶୀତଳ ପାନୀୟ ଜଳ ଏବଂ ଜଳପୁଷ୍ପ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ। ଏହି ପୁଷ୍କରିଣୀ ଆକାଶ ସମାନ, ବର୍ଗାକାର ଏବଂ ଆକର୍ଷକ; ଏହାର ଜଳ ମଧୁର, ହଲୁକା, ଶୀତଳ ଏବଂ ସୁଗନ୍ଧିତ। ଏହି ଜଳ ଗଳା ଶୁଖାଏ ନାହିଁ, ପେଟ ଭରେ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଶରୀରକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସନ୍ତୋଷ ଓ ବିଶେଷ ସ୍ଵସ୍ଥତା ଦେଇଥାଏ। ଏହି ସରୋବର ମଧ୍ୟରେ ତିନିଜଣଙ୍କର ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା ଏକ ମହଲ ଥିଲା, ଯାହାର ପ୍ରବେଶପଥରେ ସୁନା ର ସେତୁ ଏବଂ ସମସ୍ତ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ। ଏହି ମହଲ ଚନ୍ଦ୍ରକିରଣ ଭଳି ଚମକୁଥିଲା, ଚାନ୍ଦିର ତିଆରି, ବୈଦୂର୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ସିଢ଼ି ଏବଂ ଶୁଧ୍ଧ ପଗଡ଼ି ରହିଥିଲା। ଏଠି ନୀଳମଣିର ମହାସ୍ତମ୍ଭ, ପନ୍ନା ର ଚଉକଠା, ହୀରା ରେ ଝଲମଲା ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦ ଦାୟକ ଦେଖାଯାଉଥିଲା। ସେଠାରେ, ଏହି ଦିବ୍ୟ ମହଲ ମଧ୍ୟରେ, ଭଗବାନଙ୍କ ଭିତରେ ଶ୍ରୀମାନ୍ ଜନାର୍ଦନ, ଦେବତାଙ୍କର ଦେବତା, ସମସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରି, ସର୍ପ ଶେଷଙ୍କ ଚକ୍ର ଉପରେ ଶୟାନ ହୋଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଗୋଡ଼ ଅଳ୍ପ ଭଙ୍ଗିରେ ରହିଛି, ଏବଂ ଚକ୍ରଧାରୀ ଭଗବାନଙ୍କ ଗୋଡ଼ ସର୍ପରାଜ ଶିର ଉପରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଅନ୍ୟ ଗୋଡ଼ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି। ଏକ ପାଦ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ଅଂକରେ ଅବସ୍ଥିତ, ଯିଏ ଶେଷଙ୍କ ଚକ୍ରକୁ ଶାନ୍ତ କରୁଛନ୍ତି; ତାଙ୍କର ଏକ ହସ୍ତ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧି ଶେଷ ଚକ୍ର ଉପରେ ଅଛି। ଏକ ହସ୍ତ ମୁଣ୍ଡର ପଛରେ, ଅନ୍ୟ ହସ୍ତ ଏଗିଯାଇଛି। ଭଙ୍ଗି ହୋଇଥିବା ଆଉ ଏକ ହସ୍ତ ନାଭି ନିକଟରେ ଅବସ୍ଥିତ। ତୃତୀୟ ଓ ଚତୁର୍ଥ ହସ୍ତର କଥା ଶୁଣ, ଏକ ହସ୍ତରେ ପାରିଜାତ ମାଳା ଧରିଛନ୍ତି, ଯାହା ତାଙ୍କର ନାକ ରେଖା ଅନୁସରେ ଅଛି। ଲକ୍ଷ୍ମୀ ତାଙ୍କର ଚରଣକୁ ପଦ୍ମପତ୍ର ସମ ହାତରେ ମାଲିଶ କରୁଛନ୍ତି; ଭଗବାନ ମାଳା, ମୁକୁଟ, ହାର ଓ ବାହୁବଳୟ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ କଙ୍କଣ ଓ ଅଙ୍ଗୁଠି ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ କରାଯାଇଛି, ତାଙ୍କର ଶୋଭାମୟ ମୁଣ୍ଡ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ଶେଷ ଶିର ଉପରେ ବିଶ୍ରାମ କରୁଛି। ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ସ୍ଥାନ, ଯାହାର ସତ୍ୟ ସ୍ୱରୂପ ଅଜଣା, ଅତ୍ରିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ସିଦ୍ଧ ଋଷିମାନେ ସେଠି ସଦା ସମ୍ମାନ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ବଂଶମାଳାର ମାଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ହୋଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ଦେହ ଦିବ୍ୟ ଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ଅନୁଲିପ୍ତ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଧୂପ ଦ୍ୱାରା ସୁଗନ୍ଧିତ, ସିଦ୍ଧମାନେ ସଦା ଉତ୍ତମ ଫଳ ଅର୍ପଣ କରୁଥିଲେ। ପଦ୍ମାକାର ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରି, ଭଗବାନ ଦୁଇ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ ଚମକୁଥିଲେ; ରାଜା ତାଙ୍କୁ ସାକ୍ଷାତ୍ ଦେଖି ଶିର ନମାଇଲେ। ଯଥାବିଧି ଆଗକୁ ବଢ଼ି, ଘୁଞ୍ଚି ଏବଂ ମୁଣ୍ଡ ମାଟିରେ ଲଗେଇ, ସେ ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ହଜାର ନାମ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କଲେ। ପୁନିପୁନି ଉଠି, ସେ ଶୋଭାମୟ ମନ୍ଦିରକୁ ପରିକ୍ରମା କଲେ, ଏବଂ ପୁନି ସେଠି ଅଶ୍ରମରେ ବସିଲେ। ଗୁହା ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ ମନୋହର ଗୁହାକୁ ଯାଇ, ସେଠି ତପସ୍ୟା କଲେ, ମଧୁସୂଦନଙ୍କୁ ଉପାସନା କଲେ। ବିଭିନ୍ନ ଫୁଲ, ଫଳ, ମୂଳ ଓ ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା, ସେ ଦିନକୁ ତିନିଥର ସ୍ନାନ କରୁଥିଲେ, ଅଗ୍ନି ଉପାସନାରେ ନିରତ ଥିଲେ। ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍କରିଣୀର ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସେ ସଦା ପ୍ରାଣାୟାମ କରୁଥିଲେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। ଅପ୍ରସ୍ତୁତ ଗୁହାରେ ଶୁଇ, ରାଜା ଖାଦ୍ୟ ଆଚରଣ ତ୍ୟାଗ କରି, କେବଳ ଜଳ ଉପରେ ରହିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ଦେହ କେବେ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଉନଥିଲା, ଯାହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର କଥା। ଏପରି ଭାବେ ରାଜା ତପସ୍ୟାରେ ଲୀନ ହୋଇ, ସଦା ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଉପାସନା କରି, ସେଠି କିଛି ସମୟ ଅଶ୍ରମରେ ରହିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ କୌଣସି ଦୁଃଖ ଅନୁଭବ କଲେ ନାହିଁ, ମନେ ହେଉଥିଲା ସେ ଶ୍ୱର୍ଗରେ ଅଛନ୍ତି। ସେହି ମନୋହର ଅଶ୍ରମରେ ରହି, ଖାଦ୍ୟ ଓ ସମ୍ପତ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରି, ସେ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେ ଏବଂ ଅପ୍ସରାମାନଙ୍କ ଖେଳ ଦେଖୁଥିଲେ। ବହୁ ଫୁଲ ଚୟନ କରି ମାଳା ଗଠନ କରି, ସେ ପ୍ରଥମେ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କଲେ, ଏବଂ ପରେ ଗାନ୍ଧର୍ବମାନେଁକୁ ଦେଇଥିଲେ।