ରାଜା ତାଙ୍କର ରାଣୀ ସହିତ ଏହି ଶୁଭ ଧ୍ୱନି ଯେଉଁଠି ଶୁଣାଯାଉଥିଲା, ସେଠିକୁ ଯାଇଲେ। ମଣ୍ଡପର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ସେମାନେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ଏକ ବିଶିଷ୍ଟ ବେଶ୍ୟା ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଅନଙ୍ଗବତୀ। ସେ ମାଘ ମାସର ଶେଷରେ, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଲବଣ ପର୍ବତରେ ଥିବା ବିଭୂତି ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ଉପରେ ନିଷ୍ଠା ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ। ଅନଙ୍ଗବତୀ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଇ, ଏକ ଶୋଯ୍ୟକୁ ସଜାଇଥିଲେ ଏବଂ ହୃଷୀକେଶ (ବିଷ୍ଣୁ)ଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କାମନାବୃକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଅଳଙ୍କୃତ କରିଥିଲେ। ସେଠାରେ ରାଜା ଓ ରାଣୀ ଅନଙ୍ଗବତୀଙ୍କୁ ଦେଖି, ଚିନ୍ତା କରିଲେ—"ଏହି ପଦ୍ମଗୁଡ଼ିକ ଦେଇ କ'ଣ ଉପକାର? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଅଳଙ୍କାର କରାଯିବା ଉତ୍ତମ।" ଏପରି ଭାବନା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଦୁହିଁଜଣଙ୍କ ମନରେ ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେଠିଏ, ଲବଣ ପର୍ବତରେ କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଶୋଯ୍ୟ ଓ ଭୂମିକୁ ପୁଷ୍ପର ଢେର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ। ଏହାପରେ ଅନଙ୍ଗବତୀ ଖୁସି ହୋଇ, ତାଙ୍କୁ ତିନିଶେ ମୁଦ୍ରା ଓ ତିନିଶେ ଶୁଧିତ ବସ୍ତ୍ର ଦେବା ଆଜ୍ଞା ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ରାଜା ଓ ରାଣୀ ଏହା ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ ଧର୍ମରେ ଦୃଢ଼ ଆସ୍ଥା ରଖିଥିଲେ। ପୁନି ଅନଙ୍ଗବତୀ ଚାରିପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ନେଇ ଆସି, "ମହାରାଜ, ଦୟାକରି ଏହା ଭୋଜନ କରନ୍ତୁ," ବୋଲି କହିଲେ। ରାଜା ଓ ରାଣୀ ସେଉଁଥିରେ ମଧ୍ୟ ନକହିଲେ, "ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ଏହି ବ୍ରତ ଓ ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆଜି ସଫଳତା ଅନୁଭବ କରୁଛୁ।" "ଆମେ ଜନ୍ମଠାରୁ ଅଧମ କର୍ମ କରିଛୁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଅଳ୍ପ ଧର୍ମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି," ବୋଲି ତାଙ୍କୁ ଜଣାଇଲେ। ଏହିପରି ଉପବାସ ଓ ଜାଗରଣ କରି, ପ୍ରଭାତରେ ଶୋଯ୍ୟ ସହିତ ଲବଣ ପର୍ବତ ଦାନ କରିଦେଲେ। ଦ୍ୱାଦଶ ଗ୍ରାମ ଓ ଗୋ-ବଛା, ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର ସହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରାଗଲା। ମିତ୍ର, ସଙ୍ଗୀ, ଗରିବ, ଅନ୍ଧ, ଦୁଃଖୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସମାନ ଭାଗରେ ଭୋଜନ ଦିଆଗଲା। ପରେ ସେ ଲୋଭୀ ଦମ୍ପତି କୁ ପୂଜା ସମ୍ପନ୍ନ କରି ବିଦାୟ ଦିଆଯାଇଲା। "ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ସେ ଶିକାରୀ ତୁମେ ଏବଂ ତୁମେ ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ। କେଶବଙ୍କୁ ପଦ୍ମର ଢେର ଦେଇ ପୂଜା କରାଯାଇନଥିଲା, କିନ୍ତୁ ତୁମର ଏହି ପଦ୍ମ ମଣ୍ଡପ ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରିଦେଇଛି। ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ଫଳ ମିଳିଛି। ତୁମେ ଯେପରି ଚାହାଁଥିଲ, ସେହିପରି ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ଆକାରରେ ଜଗତ୍ପତି ପ୍ରକଟ ହେଲେ, ଏବଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ବ୍ରହ୍ମା ଆକାରରେ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ଏହି ଅନଙ୍ଗବତୀ ବର୍ତ୍ତମାନ କାମଦେବଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସହଧର୍ମିଣୀ ହୋଇଛନ୍ତି। ସେ ରତିଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଦେବତାମାନେ ଯାହାଙ୍କୁ ପୂଜନ୍ତି, ଏହି ଦୁନିଆରେ ଏହି ଗଳ୍ପ ପ୍ରଚଳିତ। ତେଣୁ, ହେ ରାଜା, ଏହି ପଦ୍ମ ମଣ୍ଡପକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ଯାଇ ବିଭୂତି ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ କର; ନିଶ୍ଚୟ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରିବୁ। ଏପରି କହି, ଋଷି ସେଠିଏ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ରାଜା ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ପୁଣିଥରେ ପୁଷ୍ପବାହନଙ୍କ ପୂଜା କଲେ। ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଏହି ବ୍ରତକୁ ଅଖଣ୍ଡ ଭାବେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ; ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ ଦ୍ୱାଦଶି ଦିନ ପଦ୍ମ ଅର୍ପଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ, ଧନ ବିଷୟରେ କୌଶଳ କିମ୍ବା ଚତୁରାଇ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କେଶବ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଷଷ୍ଠୀ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ଦିବ୍ୟ ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରକାଶିତ, ଏହି ବ୍ରତ ମହାପାପକୁ ନଶ୍ୱ କରେ। ଏକ ବର୍ଷ ରାତିରେ ଉପବାସ କରି, ଗାଈ ଓ ପରିବାର ସହିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ର, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବସ୍ତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହାପରେ ସେ ଶିବ ଆକାର ଧାରଣ କରି, ଶିବ ଲୋକରେ ଆନନ୍ଦ କରନ୍ତି; ଏହାକୁ ଦିବ୍ୟ ବ୍ରତ କୁହାଯାଏ, ମହାପାପ ନାଶକ। ଯିଏ ଏକାଗ୍ର ଭାବେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗାଈ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବୃଷଭ ଓ ତିଳ ଗାଈ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ଶିବ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଏହାକୁ ରୁଦ୍ର ବ୍ରତ କୁହାଯାଏ, ଯାହା ପାପ ଓ ଦୁଃଖ ନାଶ କରେ। ଯିଏ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ନୀଳପଦ୍ମ ଓ ଚିନିର ପାତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେଇ, ଏକ ବର୍ଷ ବ୍ୟତୀତ ରାତିରେ ଉପବାସ କରି ବୃଷଭ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଏହି ବ୍ରତକୁ ଲୀଳା ବ୍ରତ କୁହାଯାଏ। ଆଷାଢ଼ରୁ ଚାରିମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦେହରେ ତେଲ ଲଗାଇବା ନିଷେଧ କରି, ଭୋଜନ ପାତ୍ର ଦାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା ହରି ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରାଯାଏ; ଏହାକୁ ପ୍ରୀତି ବ୍ରତ କୁହାଯାଏ। ଯିଏ ବସନ୍ତ ଋତୁରେ ଦହି, ଦୁଧ, ଘିଁ, ଓ ଇଖୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଓ ପାନୀୟ ପାତ୍ର ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, "ଗୌରୀ ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ," ବୋଲି କହି, ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ, ସେ ଭବାନୀ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଏହି ବ୍ରତକୁ ଗୌରୀ ବ୍ରତ କୁହାଯାଏ। ଯିଏ ପୁଷ୍ୟ ମାସ ଆରମ୍ଭରେ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ଉପବାସ କରି, ପୁନି ବସନ୍ତରେ ଦଶ ଅଂଗୁଳ ଲମ୍ବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଅଶୋକ ଗଛ ଓ ଇଖୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର ସହିତ ଦେଇ, "ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ," ବୋଲି ପୂଜା କରେ, ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଚରଣରେ ଦଢ଼ି ଦୁଃଖ ହୀନ ହୁଅନ୍ତି; ଏହାକୁ କାମ ବ୍ରତ କୁହାଯାଏ। ଯିଏ ଆଷାଢ଼ରୁ ଚାରିମାସ ନଖ କଟିବା, ବେଗୁନ, ମଧୁ ଓ ଘିଁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତି, କାର୍ତ୍ତିକୀରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦାନ କରନ୍ତି, ସେ ରୁଦ୍ର ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଏହି ବ୍ରତକୁ ଶିବ ବ୍ରତ କୁହାଯାଏ। ଯିଏ ହେମନ୍ତ ଓ ଶିଶିର ଋତୁରେ ଫୁଲ ତ୍ୟାଗ କରି, ଫାଲ୍ଗୁନୀରେ ତିନିପ୍ରକାର ଫୁଲ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କରନ୍ତି, ଦିନ ଓ ରାତି ସନ୍ଧି ସମୟରେ ଦେଇ, ଶିବ ଓ କେଶବଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରନ୍ତି, ସେ ପରମ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି; ଏହି ବ୍ରତକୁ ଶାନ୍ତି ବ୍ରତ କୁହାଯାଏ। ଯିଏ ଫାଲ୍ଗୁନୀରୁ ତୃତୀୟ ଦିନ ଲୁଣ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶେଷରେ ଶୋଯ୍ୟ ଓ ଘର ଉପକରଣ ସହିତ ଦାନ କରନ୍ତି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, "ଭବାନୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ," ବୋଲି କହି, ସେ ଗୌରୀ ଲୋକେ ଏକ ଯୁଗ ରହନ୍ତି; ଏହି ବ୍ରତକୁ ଶୁଭ ବ୍ରତ କୁହାଯାଏ।