ସେ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ଦଶ ହଜାର ଧର୍ମନିଷ୍ଠ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର ପୁଅ ଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ପୁନିପୁନି ଆଶ୍ଚର୍ୟରେ ପଡ଼ିଯାଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁଅ, ଏକ ମହାନ ଋଷି, ସେଠାକୁ ଆସିଥିବାକୁ ଦେଖି ରାଜା କହିଲେ: "ଏହି ଶୁଭ ଯଶ କିପରି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା, ଯାହା ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରିଛି? ମୁଁ ଅତି କମ୍ ତପସ୍ୟା କରିଛି, ତଥାପି ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦରୀ ନାରୀଙ୍କୁ ମୋ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଭାବେ ପାଇଛି, ଏହି ପଦ୍ମମୟ ମହଲ ମଧ୍ୟ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଛି, ଏହା କିପରି ସମ୍ଭବ ହେଲା, ମୁଁ ବୁଝିପାରୁନାହିଁ।" "ଏହି ପଦ୍ମ ମହଲ ଏତେ ବଡ଼, ଯେ ଏଠାରେ ଦଶ କୋଟି ରାଜା ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀ, ହାତୀ, ରଥ ଓ ପ୍ରଜା ସହିତ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ ମଧ୍ୟ, କେହି ଜାଣିପାରେନି ସେମାନେ କେଉଁଠି ଗଲେ—ଏଠାରେ ଚନ୍ଦ୍ରମା ଯେପରି ତାରାମଣ୍ଡଳରେ ଲୁଚିଯାଏ, ସେପରି। ଏହି ସବୁ ଦୟାଳୁ ଫଳର କାରଣ କ’ଣ? ମୋର କିଛି କର୍ମ ଫଳ, କିମ୍ବା ପୁଅମାନଙ୍କ କିମ୍ବା ଏହି ମହିଳାର କିଛି ସୁଫଳ କାରଣ? ଏହାର ଶୁଭ କାରଣ କ’ଣ, ପ୍ରଚେତସ, ମୋତେ କହ।" ତାପରେ ଋଷି, ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଘଟିଥିବା ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, କହିଲେ: "ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ତୁମେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠୋର ଶିକାରୀ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲ, ଦିନେ ଦିନେ ପାପ କରୁଥିଲ। ସେଠାରେ ତୁମର ଦେହ ମନୁଷ୍ୟ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପଶୁଙ୍କ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଯୋଗ ହୋଇଥିଲା, ଚାରିପାଖରେ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ମାରୁଥିବା ସର୍ପ ଘେରି ରହିଥିଲେ। କେହି ବନ୍ଧୁ, ପୁଅ, ପରିବାର, ବାପା, ଭଉଣୀ, କିମ୍ବା ମା ନଥିଲେ—ଏହିପରି ଅଭିଶାପ ଥିଲା।" "ତୁମେ ଯାହାକୁ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ଭଲପାଉଥିଲେ, ସେ ନାରୀ ତୁମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ତିବ୍ର ଶତ୍ରୁତା ଧାରଣ କଲେ, ଯେପରି ଭୟଙ୍କର ଖରା। କେବେ କେବେ ଭୟଙ୍କର ଭୁଖରେ ତୁମେ କିଛି ମିଳୁନଥିଲ—ଚାଉଳ, ଫଳ, କିମ୍ବା ମାଂସ କିଛି ମିଳୁନଥିଲ।" "ଏମିତି ସମୟରେ ତୁମେ ଏକ ବଡ଼ ପଦ୍ମ ସରୋବର ଦେଖିଲ, ଯାହାର କୂଳ କିଛି କିଚ୍ଚିତ ମାଟି ଥିଲା। ତୁମେ ବହୁ ପଦ୍ମ ତଳ ନେଇ, ବୈଦିଶା ନାମକ ସହରକୁ ଗଲ। ସେଠାରେ ସେମାନେ ବିକ୍ରି କରିବା ପାଇଁ ସମଗ୍ର ସହର ଘୂଞ୍ଚିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଦିନ କେହି କିଣିଲେ ନାହିଁ। ଭୟଙ୍କର ଭୁଖ ଏବଂ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ତୁମେ ବସିଗଲ।" "ପତ୍ନୀ ସହିତ ଏକ ଘରର ଅଙ୍ଗଣରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ରାତିରେ ଏକ ଶୁଭ ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲ। ସେ ଶବ୍ଦକୁ ଅନୁସରଣ କରି, ଦମ୍ପତି ମଞ୍ଚ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଶ୍ରୀବିଗ୍ରହ ଦେଖିଲେ—ଏହି ବିଗ୍ରହ ଥିଲେ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କ।" "ସେଠାରେ ଅନଙ୍ଗବତୀ ନାମକ ଏକ ନାୟିକା, ମାଘ ମାସର ଶେଷ ଦିନ, ଲବଣ ପର୍ବତରେ ବିଭୂତି ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ସମାପ୍ତ କରି ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ସୂଚନା ଦେଇ, ଶୟ୍ୟାକୁ ସଜାଇ, ଶ୍ରୀହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କଳ୍ପବୃକ୍ଷରେ ଭୂଷିତ କଲେ।" "ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ତୁମେ ଓ ତୁମର ପତ୍ନୀ ଚିନ୍ତା କଲେ—ଏହି ପଦ୍ମ ତଳ ଦେଇ କ’ଣ ଲାଭ? ଏହି ତଳ ଦ୍ଵାରା ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଭୂଷିତ କରିବା ଉତ୍ତମ।" "ଏପରି ଭାବନାରେ ଦମ୍ପତିଙ୍କ ମନରେ ଭକ୍ତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ସେଠାରେ ଲବଣ ପର୍ବତରେ କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ମଞ୍ଚ ଓ ଭୂମିକୁ ପଦ୍ମ ତଳର ମାଳାରେ ସଜାଇଲେ।" "ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅନଙ୍ଗବତୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ତୁମେମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ତିନି ଶତ ମୁଦ୍ରା ଓ ତିନି ଶତ ଚେରା ଧୋଇଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଦେବାକୁ ଆଦେଶ କଲେ।" "କିନ୍ତୁ ତୁମେ ଏହି ସମ୍ପତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କଲେ ନାହିଁ, ଧର୍ମରେ ନିଶ୍ଚିତ ରହିଲେ। ପୁନି ଅନଙ୍ଗବତୀ ଚାରିପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଆଣି ଦେଲେ ଓ କହିଲେ, ‘ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କର, ରାଜନ।’" "ତୁମେ ତାହା ମଧ୍ୟ ନେଲେ ନାହିଁ, କହିଲେ, ‘ଏହି ଉପବାସ ଓ ନିୟମର ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆଜି ଖୁସି।’" "‘ଜନ୍ମଠାରୁ ଆମେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପାପୀ, ଦୃଢ଼ ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଛୁ; ତଥାପି ଏହି ଉପବାସ ଦ୍ୱାରା ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଅଳ୍ପ ଧର୍ମ ଉପଜିଛି, ଓ ପାପମୁକ୍ତ ହେବାର ଆଶା ଆସିଛି।’" "ଏପରି ଭାବେ ସେମାନେ ରାତି ପାଳନ କଲେ, ଏବଂ ପ୍ରଭାତରେ ଲବଣ ପର୍ବତ ସହିତ ମଞ୍ଚ ଦାନ କଲେ।" "ଦ୍ୱାଦଶ ଗ୍ରାମ ଗୁରୁପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ସହିତ, ଗୋବତ୍ସା ଗାଈ, ଅଳଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର ସହିତ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦାନ କଲେ।" "ମିତ୍ର, ସହଚର, ଦରିଦ୍ର, ଅନ୍ଧ, ଦୁଃଖୀମାନେ ସହିତ ଖାଦ୍ୟ ସମାନଭାଗରେ ବାଣ୍ଟିଦେଲେ, ଏବଂ ଏହି ଲୋଭୀ ଦମ୍ପତି ପୂଜା ସମ୍ପାଦନ କରି ବିଦାୟ ହେଲେ।" "ହେ ରାଜାଧିରାଜ, ସେଇ ଶିକାରୀ ଓ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ତୁମେ ଓ ତୁମର ଜୀବନସଂଗିନୀ। କେଶବଙ୍କୁ ପଦ୍ମ ତଳର ଶୂଭ ପୂଜା ହେବାର ଫଳରେ ଏହି ପଦ୍ମମୟ ମହଲ ତୁମର ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଛି।" "ସ୍ୱଲ୍ପ ତପସ୍ୟାରେ ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ଫଳ ମିଳିଛି। ତୁମେ ଯେପରି ଚାହିଲ, ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ତୁମର ସାମ୍ନାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ଜଗନ୍ନାଥ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ବ୍ରହ୍ମା ରୂପେ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ।" "ଅନଙ୍ଗବତୀ ଏବେ କାମଦେବଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ସହଧର୍ମିଣୀ ହୋଇଛି; ସେ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ରତିଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ଦେବମାନ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ।" "ଏହିପରି, ରାଜନ, ଏହି ପଦ୍ମମୟ ମହଲ ତ୍ୟାଗ କର, ଗଙ୍ଗା ତୀରକୁ ଯାଅ, ଏବଂ ବିଭୂତି ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ କର; ନିଶ୍ଚୟ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରିବ।" ଏହିପରି କହି, ଋଷି ସେଠିଏ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଲେ। ରାଜା ତାଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ ପୁନି ପୁଷ୍ପବାହନଙ୍କ ପୂଜା କଲେ। ଏହି ଅଟୁଟ ବ୍ରତ ପାଳନ କରିବା ଉଚିତ, ଯେଉଁଠି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ସମର୍ଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ ଦ୍ୱାଦଶୀ ଦିନ ଧରି ପଦ୍ମ ତଳ ଦାନ କରି ପୂଜା କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ, ଧନରେ କୌଶଳ କିମ୍ବା ଚତୁର୍ୟ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; କେଶବ ଭକ୍ତିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଏବେ ମୁଁ ଦେବଘୋଷିତ ଓ ରୁଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କଥିତ ଦିବ୍ୟ ଷଷ୍ଠୀ ବ୍ରତ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରିବି, ଯାହା ମହାପାପ ନାଶ କରେ। ଏହି ବ୍ରତରେ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରାତିରେ ଉପବାସ କରି, ଏକ ଗାଈ ଓ ପରିବାର ସହିତ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଚକ୍ର, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ବସ୍ତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବାକୁ କହାଯାଇଛି। ଏପରି କଲେ ଶିବ ରୂପେ ଶିବଲୋକରେ ବିହାର କରେ—ଏହିଏ ଦିବ୍ୟ ବ୍ରତ, ପାପ ନାଶ କରେ।