ଯେଉଁମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦରିଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ମାଧବଙ୍କୁ ଅତି ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଦୁଇ ବର୍ଷ ଧରି ଫୁଲରେ ପୂଜା କରି ଏହି ବ୍ରତ ପାଳନ କରିପାରନ୍ତି। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଯେଉଁମାନେ ବିଭୂତି ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଆନ୍ତି ଏବଂ ଏହା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶତ ପୂର୍ବଜଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରନ୍ତି। ଏହି ବ୍ରତର ଫଳରେ, ଏକ ଲକ୍ଷ ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କେହି ଦୁଃଖର ଫଳ ଭୋଗ କରିବେ ନାହିଁ, ରୋଗ, ଦାରିଦ୍ର୍ୟ କିମ୍ବା ବନ୍ଧନ ତାଙ୍କୁ ସ୍ପର୍ଶ କରିବେ ନାହିଁ—ସେ ବିଷ୍ଣୁ ଭକ୍ତ ହେଉନ୍ କି ଶିବ ଭକ୍ତ, ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ ଏହି ଫଳ ମିଳିଥାଏ। ଏହିପରି ଏକ ଲକ୍ଷ ଆଠ ହଜାର ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରନ୍ତି, ପୁଣି ପୃଥିବୀରେ ରାଜା ହୁଅନ୍ତି। ପୁରାତନ ରାଥନ୍ତର କଳ୍ପରେ ପୁଷ୍ପବାହନ ନାମକ ଏକ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ୱଳ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ସୁନାର ଏକ ପଦ୍ମ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରେ ସମସ୍ତଠାରେ ଯାଇପାରୁଥିଲା। ସେ ରାଜା ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଓ ନଗରବାସୀଙ୍କୁ ସହିତ ଏହି ପଦ୍ମରେ ବସି ଦେବଦ୍ୱୀପ ଓ ଦେବତାମାନଙ୍କର ଲୋକରେ ଇଚ୍ଛାମତେ ଭ୍ରମଣ କରୁଥିଲେ। କଳ୍ପର ଆରମ୍ଭରେ ସେ ସପ୍ତମ ଦ୍ୱୀପରେ ବସୁଥିଲେ, ଏହି ଦ୍ୱୀପ ପୃଥିବୀରେ ପୂଜିତ ହୋଇ ‘ପୁଷ୍କର ଦ୍ୱୀପ’ ଭାବରେ ପରିଚିତ ହେଲା। ଦେବତା ବ୍ରହ୍ମା ତାଙ୍କୁ ପଦ୍ମ ରୂପ ଯାନ ଦେଇଥିଲେ ବୋଲି ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ‘ପୁଷ୍ପବାହନ’ ଭାବରେ ଡାକୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ତପସ୍ୟାର ଶକ୍ତିରେ ତିନି ଲୋକରେ କିଛି ଅପ୍ରାପ୍ୟ ନଥିଲା। ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଲାବଣ୍ୟବତୀ ନାମକ, ଭବଙ୍କ ପ୍ରିୟା ପାର୍ବତୀ ପରି ଅପୂର୍ବ ଶୋଭାଶାଳି ଏବଂ ହଜାର ହଜାର ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହୁଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଦଶ ହଜାର ପୁଅ ଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ଧର୍ମିକ ଏବଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର। ଏପରି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ରାଜା ପୁନିପୁନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଉଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ ପ୍ରଚେତସଙ୍କ ପୁଅ ଏକ ମହାମୁନି ଆସିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ରାଜା ପଚାରିଲେ—"ଦେବତା ଓ ମାନବମାନେ ପୂଜିତ ଏହି ପବିତ୍ର ମହିମା କାହିଁକି ଆସିଛି? ମୁଁ ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟା କଲି ମଧ୍ୟ ଏପରି ଅପୂର୍ବା ରମଣୀ ଓ ପଦ୍ମମୟ ମହଲ କିପରି ପାଇଲି? ଏହି ମହଲରେ କୋଟି କୋଟି ରାଜା, ମନ୍ତ୍ରୀ, ହାତୀ, ରଥ, ଏବଂ ପ୍ରଜା ପ୍ରବେଶ କଲେ ମଧ୍ୟ, କେହି ଜାଣିପାରେନି ସେମାନେ କେଉଁଠି ଗଲେ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଚନ୍ଦ୍ର ତାରାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଲୁଚିଯାଏ। ଏହି ସମସ୍ତର କାରଣ କ’ଣ—ମୋ ନିଜ କର୍ମ, ପୁଅମାନଙ୍କ କିମ୍ବା ଏହି ମହିଳାର କିଛି କାରଣ ଅଛି କି? ଏହି ସମସ୍ତ ଫଳର ଶୁଭ କାରଣ କ’ଣ, ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ।" ତେବେ ମୁନି ରାଜାଙ୍କ ଉପରେ ଘଟିଥିବା ଅସାଧାରଣ ଘଟଣା ଦେଖି କହିଲେ—"ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ତୁମେ ଏକ ଅତି କଠୋର ଶିକାରି ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ଏବଂ ପ୍ରତିଦିନ ପାପ କରୁଥିଲେ। ସେଠାରେ ତୁମର ଦେହ ମଣିଷ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପଶୁ ଅଙ୍ଗ ସହିତ ଥିଲା, ଚାରିପାଖରେ ଦୁର୍ଗନ୍ଧ ମାରୁଥିବା ସାପ ଘେରି ରହୁଥିଲେ। କେହି ବନ୍ଧୁ, ପୁଅ, ଆତ୍ମୀୟ, ବାପା, ବୋନ, ମା ନଥିଲେ—ତୁମେ ଶାପିତ ଥିଲ। ତୁମେ ଯାହାକୁ ଅଧିକ ଭଲପାଉଥିଲ, ସେ ମହିଳା ତୁମଠାରୁ ଦୂରେଇଯାଇଥିଲେ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ପରି ତୁମଠାରେ ଶତ୍ରୁତା ନେଇଥିଲେ। କେବେ କେବେ ଭୟଙ୍କର ଭୁଖରେ ତୁମେ ଦାନା, ଫଳ କିମ୍ବା ମାଂସ କିଛି ମିଳୁଥିଲ ନାହିଁ। ଏଭଳି ଏକ ଦିନ ତୁମେ ଏକ ବଡ଼ ପଦ୍ମ ହ୍ରଦ ଦେଖିଲ, ଯାହାର କୂଳ ମାଟିଆ ଥିଲା। ସେଠାରୁ ଅନେକ ପଦ୍ମ ନେଇ ତୁମେ ବୈଦିଶା ନାମକ ନଗରକୁ ଗଲ। ଏହି ପଦ୍ମଗୁଡିକ ବେଚିବା ପାଇଁ ସମସ୍ତ ନଗର ଘୁରିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଦିନ କେହି କିଣିଲେ ନାହିଁ। ଅତ୍ୟନ୍ତ ଭୁଖରେ କ୍ଲାନ୍ତ ହୋଇ ତୁମେ ବସିଗଲ। ତୁମେ ତୁମ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଏକ ଘରର ଅଙ୍ଗନାରେ ବସିଥିଲ, ସେଠାରେ ରାତିରେ ଏକ ମହାଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଶୁଣିଲ। ସେଇ ଶବ୍ଦ ଯେଉଁଠାରେ ଆସୁଥିଲା, ସେଠାକୁ ତୁମେ ତୁମ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଗଲ। ମଣ୍ଡପର ମଧ୍ୟରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଦେଖିଲ। ଏଠାରେ ଏକ ବେଶ୍ୟା ଅନଙ୍ଗବତୀ ମାଘ ମାସର ଶେଷରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲବଣ ପାହାଡ଼ରେ ବିଭୂତି ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଜଣାଇ ଏକ ବିଛାନା ଶୋଭିତ କରି, ହୃଷୀକେଶ (ବିଷ୍ଣୁ)ଙ୍କୁ ସୁନାର କାମନାବୃକ୍ଷରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ କଲେ। ଏହା ଦେଖି ସେ ଦମ୍ପତି ଭାବିଲେ—"ଏହି ପଦ୍ମଗୁଡିକର କ’ଣ କାମ? ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶ୍ରଙ୍ଗାରିତ କରିବା ଉଚିତ।" ଏପରି ଭାବନା ଦେଖି ଏହି ଦମ୍ପତିଙ୍କ ମନରେ ଭକ୍ତି ଜନ୍ମ ନେଲା। ସେ ଅବସରରେ ଲବଣ ପାହାଡ଼ରେ କେଶବଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ବିଛାନା ଓ ଭୂମି ସମସ୍ତଠାରେ ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଢେର ଲଗାଇଲେ। ତା’ପରେ ଅନଙ୍ଗବତୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ତିନି ଶତ ମୁଦ୍ରା ଓ ତିନି ଶତ ଶୁଧା ପୋଶାକ ଦେବାକୁ ଆଦେଶ କଲେ। କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଏହି ଦାନ ନେଲେ ନାହିଁ, ମହାପୁଣ୍ୟ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କଲେ। ତା’ପରେ ଅନଙ୍ଗବତୀ ଚାରି ପ୍ରକାର ଖାଦ୍ୟ ଆଣିଲେ ଏବଂ କହିଲେ, "ଏହା ଖାଅନ୍ତୁ, ରାଜା।" କିନ୍ତୁ ସେମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ଉପବାସ ଓ ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଆମେ ଆଜି ସଂତୋଷ ପାଇଛୁ।" "ଜନ୍ମଠାରୁ ଆମେ ଅତି ପାପୀ, ଦୁଷ୍କର୍ମରେ ଲିପ୍ତ ରହୁଥିଲୁ; କିନ୍ତୁ ଏହି ବ୍ରତ ଦ୍ୱାରା ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଧର୍ମର ଅଂଶ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଛି।" ଏଭଳି ଉପବାସ ଓ ଜାଗରଣ କରି ସକାଳେ ଲବଣ ପାହାଡ଼ ସହିତ ବିଛାନା ଦାନ କରିଥିଲେ। ଦ୍ୱାଦଶ ଗ୍ରାମ, ଗୁରୁପାଦପଦ୍ମରେ ଭକ୍ତି ସହିତ, ଗୋ-ବଛା, ଅଲଙ୍କାର ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ କରାଗଲା। ମିତ୍ର, ସାଥୀ, ଗରିବ, ଅନ୍ଧ, ଦୁଃଖୀମାନେ ସହିତ ଖାଦ୍ୟ ସମଭାଗ କରାଗଲା। ଏହି ଲୋଭୀ ଦମ୍ପତି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ପୂଜି ଶେଷେ ବିଦାୟ ନେଲେ। "ହେ ରାଜା, ସେଠି ଶିକାରି ତୁମେ ଏବଂ ତୁମ ପତ୍ନୀ ଥିଲ; ତୁମେ କେଶବଙ୍କୁ ପଦ୍ମ ଫୁଲର ଢେର ଦେଇ ପୂଜା କରିନଥିଲେ। ତୁମର ଏହି ପଦ୍ମ ମହଲ ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିଛି; ଅଳ୍ପ ତପସ୍ୟାରେ ଏହି ମହାପୁଣ୍ୟ ଲାଭ ହୋଇଛି। ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଚତୁର୍ମୁଖ ବ୍ରହ୍ମା ପ୍ରକଟ ହୋଇଥିଲେ; ଜଗତ୍ନାଥ ଜନାର୍ଦନ ବ୍ରହ୍ମା ରୂପେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇଥିଲେ।