ଏଠାରେ, ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ କୌଣସି ପ୍ରତିଷ୍ଠା କିମ୍ବା କଳଶାଭିଷେକର ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ। ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଔଷଧି ଦ୍ରବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରି, ଧଳା ଫୁଲ ଓ ଧଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କୁ ସୁନା ତାନ୍ତିର ମାଳା, ଉତ୍ତମ ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ଓ ସୁନାର ଅଳଙ୍କୃତ ଧଳା ଗାଈ ଦାନ କରି ସମ୍ମାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଦ୍ୱାରା, ସାଧକ ସବୁ ବିପକ୍ଷୀ ଶକ୍ତିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବେ; ଶତ୍ରୁ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏହା ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ କରେ। ଏହି ବଳି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ ହୁଏ। ଯଦି କୌଣସି ଶତ୍ରୁତା କିମ୍ବା ଅଭିଚାର କାମନା ରହିଥାଏ, ତେବେ ଏଠାରେ ତ୍ରିକୋଣାଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କରାଯାଏ, ଯାହା ଦୁଇଟି ସୀମା ଓ କୌଣସି ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଏକ ହସ୍ତ ପରିମାଣରେ ଥାଏ। ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଲାଲ ମାଳା, ଲାଲ ଚନ୍ଦନ, ଲାଲ ମୁଣ୍ଡାସା ଓ ଲାଲ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ଅନ୍ନଦାନ କରିବେ। ସେମାନେ ତିନିଟି ନୂତନ ପାତ୍ରରେ ଲାଲ ଦ୍ରବ୍ୟ ଭରି, ବାମ ହାତରେ ଶ୍ୟେନ ଅସ୍ଥିର ଶକ୍ତି ମିଶାଇ ପାଳି ଧରି, ଖୁଲା କେଶରେ ବସି ଶତ୍ରୁ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କରି ବଳି ଦେବେ। ଏଠି, ଦୁଷ୍ଟମନ୍ତିଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଇ, “ହୁଁଫଟ୍” ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶ୍ୟେନ ଅଭିଚାର ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକ କଞ୍ଚିକୁ ଅଭିଷେକ କରି, ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଏକ ପୁତୁଳି ତିଆରି କରି, ସେହି କଞ୍ଚିରେ କାଟି, ଏହି ଟୁକୁଡ଼ାଗୁଡ଼ିକୁ ଅଗ୍ନିରେ ଭସ୍ମ କରିବା ଉଚିତ। ଗ୍ରହବଳି ଉପଚାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ, ପୁନର୍ବାର ଏପରି ଶତ୍ରୁତା କିମ୍ବା ଅଭିଚାର କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଏହି କ୍ରିୟା କେବଳ ଏହି ଲୋକରେ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ପରଲୋକର ମଙ୍ଗଳ ଦେଇ ନଥାଏ। ଏହିକାରଣରୁ ଯେଉଁମାନେ କଳ୍ୟାଣ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ଶାନ୍ତିକାରକ କ୍ରିୟା ମାତ୍ର କରିବା ଉଚିତ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି ତିନିଟି ଗ୍ରହବଳି କାମନାସହ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଅପରାପ୍ରାପ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଧାମକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହି ବଳି ଯିଏ ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଗ୍ରହଦୋଷ କିମ୍ବା ବନ୍ଧୁ-ନାତି ହାରାଇବା ଦୁଃଖ ଭୋଗିବେ ନାହିଁ। ଯେଉଁଘରେ ଏହି ତିନିଟି ଗ୍ରହବଳି ଲିଖି ରଖାଯାଏ, ସେଠାରେ ଶିଶୁମାନେ ଦୁଃଖ, ରୋଗ କିମ୍ବା ବନ୍ଧନକୁ ଭୋଗିବେ ନାହିଁ। ଏହି ବଳି ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ସମସ୍ତ ପାପକୁ ନାଶ କରେ। ଏହି ବିଧି ଦ୍ୱାରା ଲକ୍ଷ ବଳି ଦେଲେ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁହିଁ ମିଳେ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେବତାମାନେ କହନ୍ତି, ଏକ ଶତ ହଜାର ବଳି ଦେଲେ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ମିଳେ; ଦ୍ୱାଦଶାହ ବଳି କିମ୍ବା ନବଗ୍ରହ ବଳି ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏପରି ଉତ୍ସବ ଓ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଦେବଯଜ୍ଞ ପ୍ରତିଷ୍ଠା ବିବରଣ କରାଯାଇଛି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୋଷକୁ ଦୂର କରେ। ଏହି ବିଧିକୁ ଯିଏ ଶୁଣନ୍ତି କିମ୍ବା ପାଠ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜୟ କରନ୍ତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଆରୋଗ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି। ଏବେ ଗ୍ରହମାନେ କିପରି ଚିତ୍ରିତ ହେବା ଉଚିତ, ତାହା କୁହାଯାଉଛି— ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ସଦା ପଦ୍ମାସନରେ ବସିଥିବା, ପଦ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା, ପଦ୍ମ ଗର୍ଭ ସମ ଧୂଳିର ତେଜ ଥିବା, ସାତଟି ଘୋଡ଼ା ଓ ସାତଟି ରାଶି, ଦୁଇଟି ହାତ ଥିବା ଭାବରେ ଅଙ୍କିତ କରିବା ଉଚିତ। ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଧଳା, ଧଳା ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ଧଳା ଘୋଡ଼ା ଓ ଧଳା ଯାନରେ ବସିଥିବା, ଦୁଇଟି ହାତରେ ଗଦା ଧରିଥିବା, ଓ ଦାନ କରୁଥିବା ଭାବରେ ଦେଖାଯିବେ। ଭୂପୁତ୍ର ମଙ୍ଗଳଙ୍କୁ ଲାଲ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, ବାଣ, ତ୍ରିଶୂଳ ଓ ଗଦା ଧରିଥିବା, ଚାରି ହାତ, ଧଳା କେଶ, ଓ ଦାନ କରୁଥିବା ଭାବରେ ଅଙ୍କିତ କରିବା ଉଚିତ। ବୁଧଙ୍କୁ ହଳଦିଆ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧିଥିବା, କର୍ଣିକାର ଫୁଲ ଭଳି ତେଜସ୍ୱୀ, ତଳୱାର, ଢାଲ ଓ ଗଦା ଧରିଥିବା, ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଓ ଦାନ କରୁଥିବା ଭାବରେ ଦେଖାଯିବେ। ଦେବତା ଓ ଦାନବଙ୍କ ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ହଳଦିଆ ଓ ଧଳା, ଚାରି ହାତ, ଦଣ୍ଡ, ଜପମାଳା, କମଣ୍ଡଳୁ ଧରିଥିବା, ଓ ଦାନ କରୁଥିବା ଭାବରେ ଅଙ୍କିତ ହେବେ। ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ଶନିଙ୍କୁ ନୀଳମଣି ସମ ତେଜ, ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଥିବା, ଦାନ କରୁଥିବା, ଗୃଧ୍ର ଉପରେ ବସିଥିବା, ବାଣ ଓ ଧନୁଷ୍ ଧରିଥିବା ଭାବରେ ଚିତ୍ରିତ କରିବା ଉଚିତ। ରାହୁଙ୍କୁ ଭୟଙ୍କର ମୁହଁ, ତଳୱାର, ଢାଲ ଓ ତ୍ରିଶୂଳ ଧରିଥିବା, ଦାନ କରୁଥିବା, ନୀଳ ସିଂହାସନରେ ବସିଥିବା ଭାବରେ ଅଙ୍କିତ କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ କେତୁଙ୍କୁ ଧୂମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଇ ହାତ, ଗଦାଧାରୀ, ବିକୃତ ମୁହଁ, ସଦା ଗୃଧ୍ରାସନରେ ବସିଥିବା, ଓ ଦାନ କରୁଥିବା ଭାବରେ ଚିତ୍ରିତ କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଗ୍ରହମାନେ ମୁକୁଟଧାରୀ, ଜଗତକୁ ଶୁଭ ଦେଇଥିବା, ନିଜ ଅଙ୍ଗୁଳି ଦ୍ୱାରା ଉପରେ ଉଠାଇଥିବା, ଏବଂ ସଦା ୧୦୮ ନିୟମିତ ଭାବେ ଅଙ୍କିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଧି ସୁନି, ଏବେ ନାରଦ ଭଗବାନଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ— ‘ହେ ପ୍ରଭୁ, ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତର ସ୍ୱାମୀ, ମୋତେ ଏହି ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦାୟକ ଶ୍ରୁତିଗୁଡ଼ିକୁ ପୁନଃ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ କଥାଅ।’ ତାକୁ ଉତ୍ତର ଦେଇ, ଶମ୍ଭୁ, ଉତ୍ତମ ବାଣୀର ମାଲିକ, କହିଲେ— ‘ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ମୋର ତପସ୍ୟା, ପୁରାଣ ଓ ବେଦର ଅପାରତାରେ ଆଧାରିତ ହୋଇ, ମୁଁ କଥାଏ ଦେଉଛି।’ ‘ଏହି ଧର୍ମ, ବୃଷଭ ଆକୃତିରେ ଥିବା, ଗଣମାନଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ ନନ୍ଦି; ତାଙ୍କୁ ଆଧାର କରି, ମୁଁ ଶୈବ ଆଚାର ବର୍ଣ୍ଣନ କରିବି, ହେ ନାରଦ।’ ଏହିପରି କହି ଦେବଦେବୀ ତାହାଁଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ନାରଦ ମହାର୍ଷି, ଶିବଙ୍କ ଆଦେଶାନୁସାରେ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— ‘ମୋତେ ଏଠି ଶୈବ ଆଚାର କହ।’ ନନ୍ଦିକେଶ୍ୱର କହିଲେ— ‘ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଶ୍ରଦ୍ଧାପୂର୍ବକ ଶୁଣ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏଠାରେ ତିନି ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଶିବଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ନାମକ ଶୈବ ଆଚାର କହୁଛି। ମାର୍ଗଶିର୍ଷ ଶୁକ୍ଳ ତ୍ରୟୋଦଶୀରେ ଏକଥର ଭୋଜନ କରି, ଦେବଦେବ ଶିବଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବା ଉଚିତ— “ମୁଁ ତୁମର ଶରଣ ନେଇଛି।”’ ‘ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ଦିନ ଉପବାସ ରହି, ଯଥାବିଧି ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ସୁନାର ବୃଷଭ ଦାନ କରି, ପରଦିନ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ।