ଏକ ସମୟର କଥା, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ଉଚ୍ଚାରିତ ମନ୍ତ୍ର ଓ ଗ୍ରହ-ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କର ଶକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ୟକ୍ତି ଘରର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଏକ ଶୁଭ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ମଣ୍ଡପ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ସ୍ଥାନ ଚୟନ କରି, ବା ରୁଦ୍ର ମନ୍ଦିର ଭୂମିରେ ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦଶ ହସ୍ତ ବା ଅଠ ହସ୍ତ ବ୍ୟାପକ ଏକ ଚତୁର୍ଭୁଜ ମଣ୍ଡପ ଉତ୍ତର ମୁହଁ କରି ତିଆରି କରିବା ଦରକାର। ସେଠାରେ ଭୂମିକୁ ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ସାଫ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ମଣ୍ଡପ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ବେଦି ପ୍ରସ୍ଥାପିତ କରିବା ଦରକାର, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ସମାନ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଓ ଯୋନି-ମୁଖ ସହିତ ସମତଳ ବନ୍ଧନ ଥିବା ଉଚିତ୍। ବନ୍ଧନ ଚଉଡ଼ି ଓ ଉଁଚାଇ ଚାରି ଆଙ୍ଗୁଠି ପରିମାଣ ହେବା ଦରକାର, ଏହି ବନ୍ଧନ ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ସମତଳ ଭାବେ ରଖିବା ଉଚିତ୍। ସମସ୍ତ ଲୋକମାନଙ୍କର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ ନବଗ୍ରହ ଯଜ୍ଞ କରିବା ନିୟମ ଅଛି। ଯଦି ବେଦି ଅତି ଛୋଟ କିମ୍ବା ବଡ଼ ହେଉଛି, ତେବେ ବହୁତ ଅପମଙ୍ଗଳ ହୁଏ। ଏହିପରି ଅସୁବିଧା ନ ହେବା ପାଇଁ ବେଦିକୁ ଠିକ୍ ଭାବେ ଭରିବା ଦରକାର। ଏଠି, ଏକ ଲକ୍ଷ ହୋମ ଅର୍ପଣ କରିବାକୁ ନିୟମ କହିଛନ୍ତି, ଏହା ପୂର୍ବପ୍ରସ୍ତାବିତ ଯଜ୍ଞ ଠାରୁ ଦଶଗୁଣ ବଡ଼। ଏହି ହୋମ କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଦାନ, ହବି ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପାଇଁ ବେଦି ଦୁଇ ହସ୍ତ ଚଉଡ଼ା, ଚାରି ହସ୍ତ ଲମ୍ବା, ଯୋନି ଓ ମୁଖ ଆକୃତି ସହିତ ତିନିଟି ବନ୍ଧନ ଥିବା ଉଚିତ୍। ଏହାର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବ ଦିଗରେ ତିନି ହସ୍ତ ଦୂରରେ ଏକ ଚତୁର୍ଭୁଜ ସ୍ଥଳ ରଖିବା ଉଚିତ୍, ଯେଉଁଥିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ମୁହଁ କରିବାକୁ ନିୟମ। ବେଦି ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ବିବରଣାଅନୁଯାୟୀ, ତାହାର ଉଁଚାଇ ଚଉଡ଼ିର ଅର୍ଧ ହେବା ଦରକାର, ଏହା ତିନିଟି ପରିଧି ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯିବା ଉଚିତ୍। ପ୍ରଥମ ପରିଧି ଦୁଇ ଆଙ୍ଗୁଠି ଉଁଚାଇର ହେବା ଦରକାର, ତାହାପରେ ଦୁଇଟି ଅନ୍ୟ ପରିଧି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ତିନି ଆଙ୍ଗୁଠି ଉଁଚାଇର। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପରିଧି ତିନି ଆଙ୍ଗୁଠି ଚଉଡ଼ିର ହେବା ଦରକାର, ବେଦିର ପାର୍ଶ୍ୱ ଦେଶ ଦଶ ଆଙ୍ଗୁଠି ଉଁଚାଇର ହେବା ଉଚିତ୍। ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେ ପୂର୍ବ ଭଳି କୁସୁମ ମଞ୍ଜରୀ ଦ୍ୱାରା ଅବାହନ କରାଯିବେ। ସମସ୍ତ ଦେବତା, ସେମାନଙ୍କ ଉପଦେବତା ଓ ଅଧିପତି ଦେବତାମାନେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି ବସାଯିବେ, କଦାପି ଉତ୍ତର କିମ୍ବା ପଛକୁ ନୁହେଁ। ଏଠି, ଯିଏ ସମୃଦ୍ଧି ଚାହେ, ସେ ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ ପୂଜିବେ। ତାଙ୍କୁ ଏଭଳି ସ୍ତୁତି କରିବେ: "ସାମନ୍ୟ ଓ ରାତି ସ୍ୱରୂପ ତୁମ ଦେହ, ପରମେଶ୍ୱରଙ୍କର ବାହନ, ବିଷ ଓ ପାପ ନାଶକ, ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ।" ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଘଟ ଅବାହନ କରାଯାଇଥିଲା, ସେପରି ଏଠି ମଧ୍ୟ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏକ ଲକ୍ଷ ହୋମ ଅର୍ପଣ ପରେ, ଦରକାର ଅନୁଯାୟୀ ଉପଳି ଦେଇ, ଏକ ଘୃତ ଧାରା ଘଟରୁ ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବାହିତ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପାଇଁ ଏକ ଅଞ୍ଜି ଅଞ୍ଜୀର ଗଛର କାଠରେ, ଭିଜା ଓ ସିଧା, ହାତ ଲମ୍ବାଇର ତିଆରି କରି, ଦୁଇଟି ଖୁଟି ଉପରେ ଧରି ଠିକ୍ ଭାବେ ଘୃତ ଧାରା ଅଗ୍ନିରେ ପ୍ରବାହିତ କରିବେ। ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ଅଗ୍ନି, ବିଷ୍ଣୁ, ରୁଦ୍ର, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହ ମହା ବୈଶ୍ୱାନର ସାମନ୍ ଓ ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ସାମନ୍ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ଦରକାର। ଯଜମାନ ପୂର୍ବପରି ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ନିୟମାନୁସାରେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଦାନ ଦେବେ। ନବଗ୍ରହ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଚାରିଜଣ ବେଦପାରଙ୍ଗତ, ନିର୍ମୋହ ଓ ଶାନ୍ତ ପୁରୋହିତ ଦରକାର। ଯଦି ବିସ୍ତୃତ ଯଜ୍ଞ ନୁହେଁ, ଦୁଇଜଣ ଶାନ୍ତ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ପୁରୋହିତ ମଧ୍ୟ ପର୍ଯ୍ୟାପ୍ତ। ଏକ ଲକ୍ଷ ହୋମ ପାଇଁ ଦଶ କିମ୍ବା ଅଠିଜଣ, କିମ୍ବା ସକ୍ଷମ ହେଲେ ଚାରିଜଣ ନିର୍ଲୋଭ ପୁରୋହିତ ନିଯୁକ୍ତ କରିବେ। ଏହି ଲକ୍ଷହୋମରେ, ନବଗ୍ରହ ଯଜ୍ଞର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦଶଗୁଣ ବଢ଼ିଯିବା ଉଚିତ୍। ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ସକ୍ଷମ, ଭୋଜନ, ଆଭୂଷଣ, ଶଯ୍ୟା, ଚାଦର, ସୁନା ବାହୁଦଣ୍ଡ, କଣଫୁଲ, ଅଙ୍ଗୁଠି, ପବିତ୍ର ଅଙ୍ଗୁଠି, ହାର ଦିଆଯିବା ଦରକାର। ଏଠି, ଯଦିଓ ଦେବା ଦାନ ଉପଯୁକ୍ତ ନୁହେଁ, କିମ୍ବା ଧନ ପାଇଁ ଚାଳାକି କରି, ଲୋଭ କିମ୍ବା ମୋହରେ ଦାନ କଲେ, ତେବେ ଏହା ଉତ୍ତମ ନୁହେଁ; ଏହା ରେ ବଂଶକୁ ନାଶ କରେ। ସମୃଦ୍ଧି ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ସକ୍ଷମ ଅନୁଯାୟୀ ଭୋଜନ ଦେବା ଦରକାର; ଯଦି ଭୋଜନ ନ ଥାଏ, ତେବେ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଆସେ। ଭୋଜନ ନ ଥିଲେ ରାଜ୍ୟ ନାଶ ହୁଏ, ମନ୍ତ୍ର ନ ଥିଲେ ପୁରୋହିତ ନାଶ ହୁଏ, ଉପଯୁକ୍ତ ଦାନ ନ ଥିଲେ ଯଜମାନ ନାଶ ହୁଏ; ଉପଯୁକ୍ତ ଦାନ ବିନା ଯଜ୍ଞ ତୁଳ୍ୟ କୌଣସି ଶତ୍ରୁ ନାହିଁ। ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ କେବେ ଲକ୍ଷହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯଜ୍ଞରେ ଦୁଃଖ ଥିଲେ ବିବାଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ। ଅତଏବ, ଯେଉଁଠି ଯେଉଁଠି ସମ୍ଭବ, ଏକ, ଦୁଇ କିମ୍ବା ତିନିଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିୟମାନୁସାରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଦାନ ସହିତ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍; ଅଳ୍ପ ଧନ ଥିଲେ ଅଧିକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ଯଦି ଅଧିକ ଧନ ଥାଏ, ନିୟମାନୁସାରେ ଲକ୍ଷହୋମ କରିବା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଇଛିତ ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ଯଜ୍ଞ କରିଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଶିବ ଲୋକରେ ବସୁ, ଆଦିତ୍ୟ, ମାରୁତ ଓ ଅନେକ ଦେବଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଷ୍ଟଶତ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୂଜିତ ହୁଏ, ଏବଂ ପରେ ମୋକ୍ଷ ଲାଭ କରେ। ଯିଏ ନିୟମାନୁସାରେ ଇଛା ସହିତ ଏହି ଲକ୍ଷହୋମ କରେ, ସେ ନିଜ ଇଛିତ ଫଳ ଲାଭ କରେ ଓ ଅନନ୍ତ ସ୍ଥିତିରେ ଅନୁଭବ କରେ। ପୁତ୍ର ଇଛା କରିଥିଲେ ପୁତ୍ର, ଧନ ଚାହିଲେ ଧନ, ଭାର୍ଯ୍ୟା ଚାହିଲେ ସୁନ୍ଦରୀ ଭାର୍ଯ୍ୟା, କନ୍ୟା ଥିଲେ ଉତ୍ତମ ବର ପାଏ। ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିଲେ ରାଜ୍ୟ ଫେରେ, ଶ୍ରୀ ଚାହିଲେ ଶ୍ରୀ ମିଳେ, ଯେଉଁ ଇଛା କରେ ଅପାର ଭାବେ ପାଏ; ଯିଏ ନିର୍ମୋହ ଭାବରେ କରେ, ସେ ପରବ୍ରହ୍ମ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ କହିଥିବା କୋଟିହୋମ ଏହାଠାରୁ ଶତଗୁଣ ବଡ଼, ଏଠାରେ ଅଧିକ ହବି, ପ୍ରୟାସ, ଦାନ ଓ ଫଳ ମିଳେ। ପୂର୍ବପରି ଗ୍ରହ ଦେବତାଙ୍କ ଅବାହନ ଓ ବିଦାୟ ମନ୍ତ୍ର, ବେଦି, ମଣ୍ଡପ, ଅଗ୍ନିକୁଣ୍ଡ ଭିନ୍ନତା ସମ୍ବନ୍ଧରେ କୁହାଯାଉଛି।