ଦେବତାମାନଙ୍କର ଜନନୀମାନେ, ବୃକ୍ଷ, ହାତୀ, ଦାନବ, ଅପ୍ସରାମାନେ, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର-ଶସ୍ତ୍ର, ରାଜାମାନେ ଓ ବାହନମାନେ—ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତୁମକୁ ଅଭିଷେକ କରୁନ୍ତୁ। ଔଷଧୀ, ମଣି, ସମୟର ବିଭାଗ, ନଦୀ, ସମୁଦ୍ର, ପର୍ବତ, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ, ମେଘ ଓ ଝରଣାମାନେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ ଇଛା ଓ କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ତୁମେ ଅଭିଷିକ୍ତ ହେଉ। ଏହା ପରେ, ଧଳା ପୋଶାକ ପିନ୍ଧି ଓ ଧଳା ଗନ୍ଧ ଲଗାଇ, ପ୍ରମୁଖ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ସମସ୍ତ ଔଷଧୀ ଓ ସୁଗନ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ସ୍ନାନ କରାଯାଉଛ। ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ଏକାଗ୍ର ପୁରୋହିତମାନଙ୍କ ସହିତ, ଦାନ ଓ ଶ୍ରମ ଦ୍ୱାରା, ଅବିଚଳିତ ମନେ, ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ। ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଏକ ପିତାମ୍ବରା ଗାଈ ଓ ଏକ ଶଂଖ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଲାଲ ଜନ୍ତୁ, ମଙ୍ଗଳଙ୍କୁ ଏକ କୁଞ୍ଜର ଦାନ କରିବା ନିୟମ। ବୁଧଙ୍କୁ ସୁନା, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର, ଦେମନ୍-ଗୁରୁଙ୍କୁ ଧଳା ଘୋଡ଼ା, ଶନିଙ୍କୁ କଳା ଗାଈ ଦେବା ଉଚିତ। ରାହୁଙ୍କୁ ଇରନ୍ ଓ କେତୁଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଛାଗ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ; ସମସ୍ତ ଦାନ ସମାନ ମୂଲ୍ୟର ଓ ସୁନାରେ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ବିକଳ୍ପ ଭାବେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ସୁନା ଭୂଷିତ ଗାଈ, କିମ୍ବା ସୁନା, କିମ୍ବା ଗୁରୁଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଯାହା ଭଲ ଲାଗେ, ଦାନ କରିପାରିବେ; ସମସ୍ତ ଦାନ ଉଚିତ ମନ୍ତ୍ର ସହିତ ଦେବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ସମୟରେ, ପିତାମ୍ବରା ଗାଈ, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଓ ପବିତ୍ର ରୋହିଣୀ; ତେଣୁ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ଶଂଖ, ସମସ୍ତ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁଭ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ହସ୍ତରେ ଥିବା, ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ଧର୍ମ, ବୃଷଭ ରୂପରେ, ତୁମେ ଜଗତକୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ଅଷ୍ଟ ରୂପର ଆଶ୍ରୟ ହେଉଛ; ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ତୁମେ ହିରଣ୍ୟଗର୍ଭର ଗର୍ଭ, ଅଗ୍ନିର ସୁବର୍ଣ୍ଣ ବୀଜ, ଅନେକ ପୁଣ୍ୟ ଫଳ ଦେଉଥିବା; ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ହଳଦିଆ ବସ୍ତ୍ର ଦୁଇଟି ବସୁଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରିୟ, ମୁଁ ସେଠିକି ଦେଇଛି, ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ବିଷ୍ଣୁ, ଘୋଡ଼ା ରୂପେ ତୁମେ ଅମୃତରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ସଦା ଚନ୍ଦ୍ର-ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ବୋଝିଥାଉ; ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ, କେଶବ ସଦୃଶ ଗାଈ, ସଦା ପାପ ନିବାରଣ କରୁଥିବା; ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସଦା ତୁମର ଅଧୀନ, ଏବଂ ହଳ ଭଳି ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ତୁମର; ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଅବିଭାଜ୍ୟ ଅଂଶ ଭାବେ ତୁମେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ, ଏବଂ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ବାହନ ଭାବେ ସଦା ରହୁଛ; ତୁମେ ମୋତେ ଶାନ୍ତି ଦିଅ। ଗାଈଙ୍କ ଅଙ୍ଗରେ ଚୌଦ ଲୋକ ବସିଛି; ତେଣୁ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ ମୋ ପ୍ରସ୍ପେରିଟି ହେଉ। କେଶବଙ୍କ ଶୟ୍ୟା କେବେ ଖାଲି ନହୁଏ, ତେଣୁ ମୋର ଶୟ୍ୟା ମଧ୍ୟ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜନ୍ମରେ କେବେ ଖାଲି ହେଉନାହିଁ। ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ସମସ୍ତ ମଣିରେ ବିରାଜିତ, ଏହି ମଣି ଦାନ ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ମୋତେ ମଣି ଦିଅନ୍ତୁ। ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦାନ ଭୂମି ଦାନର ଏକ ଷୋଳଂଶ ଅଂଶ ସମାନ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ; ତେଣୁ ଭୂମି ଦାନ ଦ୍ୱାରା ମୋତେ ଶାନ୍ତି ମିଳୁ। ଏପରି ଭାବରେ, ଦାନରେ କଞ୍ଜୁସି ଛାଡି, ମଣି, ସୁନା, ବସ୍ତ୍ରର ଧାରା, ଧୂପ, ମାଳା ଓ ଗନ୍ଧରେ ଭକ୍ତି ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଯେଉଁମାନେ ଗ୍ରହପୂଜା କରନ୍ତି, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଇଛା ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ଓ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗରେ ସମ୍ମାନିତ ହୁଅନ୍ତି। ଯଦି କୌଣସି ଗ୍ରହ ସଦା ଦୁଃଖ ଦିଏ କିମ୍ବା ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଥାଏ, ତେବେ ଏହାକୁ ସ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଅନ୍ୟ ଗ୍ରହମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ଦେଉନ୍ତୁ। ଗ୍ରହ, ଗାଈ, ରାଜା, ବିଶେଷକରି ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ—ସମ୍ମାନ କଲେ ସେମାନେ ପ୍ରତିସ୍ଥା କରନ୍ତି, ଅପମାନ କଲେ ଦୁଃଖ ଦିଅନ୍ତି। ଯେପରି ଅସ୍ତ୍ରର ଆଘାତରୁ କବଚ ରକ୍ଷା କରେ, ତେପରି ଦେବୀୟ କ୍ଷତିରୁ ଶାନ୍ତି ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅଭୟ ଅଟାଳିକା। ତେଣୁ ଧନ-ସମୃଦ୍ଧି ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକେ ଉଚିତ ଦାନ ବିନା କୌଣସି କ୍ରିୟା କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପହାର ଦ୍ୱାରା ଏକ ମଧ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ। ଏହି ସ୍ଥାୟୀ ଦଶ ହଜାର ହୋମ ନବଗ୍ରହ ଯଜ୍ଞ, ବିବାହ, ଉତ୍ସବ ଓ ପ୍ରତିଷ୍ଠାରେ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ। ଅବିରୋଧ ଫଳ ପାଇଁ, ହେ ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଓ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ବିପଦ ଟାଳିବାକୁ ଏହି ଦଶ ହଜାର ହୋମ ଉଚିତ; ଏବେ ଶୁଣ, ଶତ-ହଜାର ହୋମ ବିଷୟରେ। ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଶତ-ହଜାର ହୋମକୁ ସମସ୍ତ ଇଛା ସିଦ୍ଧିକାରୀ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି, ଏହା ପିତୃମାନେ ପ୍ରିୟ, ଏହା ସିଧାସଳଖ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦେଉଛି। ଗ୍ରହ ଓ ତାରାମାନଙ୍କ ଶକ୍ତି ଲାଭ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ବାଣୀ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି, ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଘରର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବେ ଏକ ମଣ୍ଡପ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ରୁଦ୍ର ଦେଉଳ ଭୂମି କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ, ଉତ୍ତର ମୁଖ ଦେଇ, ଦଶ କିମ୍ବା ଅଠ ହାତ ଆୟତନର ଚଉସଠିଆ ଚକୋର ତିଆରି କରିବା ନିୟମ। ମଣ୍ଡପ ପାଇଁ ଭୂମି ଉତ୍ତର ଓ ପୂର୍ବ ମୁଖ ଦେଇ ସାବଧାନରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା ଉଚିତ। ଏକ ସୁନ୍ଦର ବେଦି, ଯଥାଯଥ ଲକ୍ଷଣ ସହିତ, ସମସ୍ତ ପାଖରେ ଚତୁର୍ଭୁଜ, ଯୋନିମୁଖ ଓ ସମତଳ ପାଶ ସହିତ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ପାଶ ଚାରି ଆଙ୍ଗୁଳ ଚଉଡ଼ ଓ ସମାନ ଉଚ୍ଚତାର, ପୂର୍ବ ଓ ଉତ୍ତର ମୁଖରେ ସମସ୍ତ ପାଖରେ ସମତଳ ଭାବେ ବିନ୍ୟାସ କରିବା ଉଚିତ। ସମସ୍ତ ଲୋକର ଶାନ୍ତି ପାଇଁ, ନବଗ୍ରହ ପୂଜା ବିଧି ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ; ଯଦି ଗଡ଼ି ଛୋଟ କିମ୍ବା ବଡ଼ ହୁଏ, ତେବେ ବହୁତ ବିପଦ ଆସେ, ତେଣୁ ଶାନ୍ତି ଗଡ଼ି ଠିକ୍ ଭାବେ ପୂରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶତ-ହଜାର ହୋମ ସ୍ୱୟଂଭୂଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦଶଗୁଣ ମହତ୍ତ୍ୱ ଦିଆଯାଇଛି, ଏହା ସାବଧାନରେ, ଉପହାର ଓ ଦାନ ସହିତ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ହୋମ ପାଇଁ ଗଡ଼ି ଦୁଇ ହାତ ଚଉଡ଼, ଚାରି ହାତ ଲମ୍ବା, ଯୋନି ଓ ମୁଖ ଆକୃତିର, ତିନି ପାଶ ସହିତ ହେବା ଦରକାର। ସେଥିରୁ ଉତ୍ତର-ପୂର୍ବେ, ତିନି ବିତ ଦୂରରେ, ସମସ୍ତ ପାଖରେ ଚତୁର୍ଭୁଜ ଏକ ଅଞ୍ଚଳ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଏହି ବେଦି ଅର୍ଧ ଚଉଡ଼ ଉଚ୍ଚତାରେ, ଦେବତା ପ୍ରତିଷ୍ଠା ପାଇଁ ଏବଂ ତିନି ପାଶ ଉଠାଯାଇ ଘେରିଥିବା ହେବା ଉଚିତ।