ଏହି ଉପାଖ୍ୟାନରେ, ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ପାନ କରୁଥିବା ବେଳେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଯେଉଁ ମିଠା ଝରଣା ଝରିପଡ଼ିଥିଲା, ସେଠାରୁ ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିବା ମିଠା ପାହାଡ଼, ହେ ପାହାଡ଼, ତୁମେ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର। ଦେବତା କାମଦେବଙ୍କ ଧନୁର ମଧ୍ୟଭାଗରୁ ଯେଉଁଠାରୁ ଚିନି ଉଦ୍ଭବ ହୋଇଥିଲା, ସେଉଁଠି ତୁମେ ତାହାର ଗଠନ ହୋଇଛ; ଏହି ମହାପାହାଡ଼, ଆମକୁ ସଂସାର ସମୁଦ୍ରରୁ ରକ୍ଷା କର। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାରେ ଯେ କେହି ଚିନି ପାହାଡ଼ ଦାନ କରେ, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ପଦକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ। ସେ ବ୍ୟକ୍ତି, ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ଭଳି ଦୀପ୍ତିମାନ ଯାନ ଉପରେ ଚଢ଼ି, ତାଙ୍କର ପରିବାର ସହିତ, ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ ତାହାଁକୁ ପ୍ରସ୍ଥାନ କରନ୍ତି। ପରେ, ଶତ ଯୁଗ ଶେଷରେ, ସେ ଏହି ସପ୍ତଦ୍ବୀପର ରାଜା ହୁଅନ୍ତି, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟର ସହିତ ତିନି ହଜାର ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ଏଠାରେ ଉପଦେଶ ମିଳେ—ଯେଉଁଠି ଯେଉଁ ପାହାଡ଼ ଅଛି, ଏକାଗ୍ର ମନେ ଏବଂ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି, ସମ୍ଭବ ଅନୁଯାୟୀ ଭୋଜନ ଦିଅ; ଯେଉଁଠି ଅନୁମତି ମିଳିଥାଏ, ସେଠାରେ ଲୁଣ ଓ ଖାର ଖାଇପାରିବ; ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଗୃହକୁ ଦିଅ। ଏକଥା ପୁରୁଣା ଯୁଗର ଗଳ୍ପ—ଏକ ଧର୍ମମୟ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସ୍ନେହିତ ଓ ହଜାର ରାକ୍ଷସଙ୍କୁ ବଧ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମନ୍ଦ ପଡ଼ିଯାଏ; ଅଜୟ ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅଧୀନ ହୁଅନ୍ତି। ସେ ମନୁଷ୍ୟ ଦେହରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚାହିଲେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରିପାରୁଥିଲେ, ଏବଂ କେବେ ହାରିନଥିଲେ। ତାଙ୍କର ରାନୀ ଭାନୁମତୀ ଥିଲେ, ତିନି ଜଗତରେ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ପରି ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଓ ଦେବକନ୍ୟାମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ମନ୍ଦ। ସେ ରାଜାଙ୍କର ପ୍ରଧାନ ରାନୀ, ଜୀବନଠାରୁ ମୂଲ୍ୟବାନ, ଦଶ ହଜାର ମହିଳାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ। ଏହି ରାଜା, ଲକ୍ଷ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ମିଳନରେ ମଧ୍ୟ, ତାଙ୍କ ରାନୀଙ୍କୁ କଦାଚିତ୍ ଅଲଗା କରିନଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଦରବାରରେ ବସିଥିବା ବେଳେ, ବିସ୍ମିତ ହୋଇ, ସେ ବିଶିଷ୍ଟ ଋଷି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—“ମୁଁ କେଉଁ ଧର୍ମରେ ଏହି ଅପୂର୍ବ ଭାଗ୍ୟ ପାଇଲି? ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ତେଜ ମୋ ଶରୀରରେ କାହିଁକି ଅବିରତ ରହେ?” ବଶିଷ୍ଠ ଉତ୍ତର ଦେଲେ—ପୂର୍ବେ ଏକ ଲିଳାବତୀ ନାମକ ବେଶ୍ୟା ଥିଲେ, ଯିଏ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ। ଚତୁର୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ସେ ତାଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ସୁନା ଗଛ, ଅନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ସହିତ ଲୁଣ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରିଥିଲେ। ସେ ଦିନ ତାଙ୍କ ଘରରେ ଏକ ଶୂଦ୍ର ସୁନାର ଥିଲେ, ନାମ ସୌଣ୍ଡ, ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ଦ୍ରବ୍ୟ ସୁନାରେ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ରାଜା ଦ୍ୱାରା ଏହି ଦିବ୍ୟ ଗଛ ଓ ଆକୃତି ଅତି ଭକ୍ତି ଓ କୌଶଳରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ସେ କେବେ ମଜୁରି ନେଇନଥିଲେ, କାରଣ ଏହା ଧର୍ମ କାମ। ସେ ସୁନା ଦିବ୍ୟ ଗଛ ତାଙ୍କ ଜୀବନସଂଗିନୀ ଦ୍ୱାରା ଆଲୋକିତ ହେଉଥିଲା; ଲିଳାବତୀ ପାହାଡ଼ ପାଖରେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ଏହି ବେଶ୍ୟା ନିଷ୍କଳଙ୍କ ଭାବେ ଗୁରୁସେବା ଓ ଅନ୍ୟ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେ ତାଙ୍କ ପେଶା ଦେଖି ସତ୍ୟ ଭାବେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ। ସେ ଯେତେବେଳେ ଦେହ ଛାଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ କର୍ମର ଶକ୍ତିରେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେ ଶିବ ମନ୍ଦିରକୁ ଗଲେ। ସେଇ ସୁନାର, ଯେ ଦରିଦ୍ର ଥିଲେ କିନ୍ତୁ ମହାପୁଣ୍ୟଶୀଳ, କେବେ ବେଶ୍ୟାଙ୍କଠାରୁ ଦକ୍ଷିଣା ନେଇନଥିଲେ, ସେ ଏବେ ତୁମେ ହୋଇଛ। ସେ ସପ୍ତଦ୍ବୀପର ନାଥ ହେଲେ, ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରଭା ସମାନ ଦୀପ୍ତିମାନ; ତାଙ୍କ ରାନୀ ଭାନୁମତୀ ଦ୍ୱାରା ସେଇ ସୁନାର ତିଆରି କରିଥିବା ସୁନା ଗଛ ଉପଯୁକ୍ତ ଭାବେ ଆଲୋକିତ ହେଲା। ଏହି ଆଲୋକରୁ ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାୟ ରୂପ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା, ଓ ସେଇ ଦୁଇଁଜଣ ରାତିରେ ଗର୍ବ ଛାଡ଼ି ଲୁଣ ପାହାଡ଼ ନିୟମାନୁସାରେ କରିଥିଲେ, ତେଣୁ ସେମାନେ ଏହି ଭୂମଣ୍ଡଳର ଶାସନ ଲାଭ କଲେ। ଏହିପରି, ଏହି ଲୋକରେ ଅଜୟ ପଦ, ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଓ ଭାଗ୍ୟ ଲାଭ ହୁଏ; ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଦଶଗୁଣ ଧାନ ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ କର। ବଶିଷ୍ଠଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁସରି, ସେ ଧର୍ମମୟ ରାଜା ଶତଧାନ ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ କରି, ମୁରାରିଙ୍କ ଲୋକକୁ ଗଲେ, ଦେବଗଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେଲେ। ଏଠି ଏକ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ ମିଳେ—ଦରିଦ୍ର ବ୍ୟକ୍ତି ମଧ୍ୟ ଯଦି ଏହି ପାହାଡ଼ ଦାନକୁ ଦେଖେ, ଛୁଏ କିମ୍ବା ଶୁଣେ, ଏବଂ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ ଦାନ କରେ, ସେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଏ। ମହାପାହାଡ଼ ଦ୍ୱାରା ପାଠ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ ଅପନ୍ନ ସ୍ୱପ୍ନ ଶାନ୍ତି ହୁଏ, ସଂସାର ଭୟ ଦୂରିତି ହୁଏ; ତେଣୁ ଏଠାରେ ଶାନ୍ତ ମନ ଥିବା ମୁନି ଓ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦାନ କରିଲେ ଆଉ କ'ଣ କରିବାକୁ ଅଛି? ଏହିପରି ଏକ ଦିନ, ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ପାଇଁ, ଶୌନକ ମୁନି ବସିବାବେଳେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ—ଦୈନିକ ଶାନ୍ତି ଓ କ୍ଷେମ ପାଇଁ କେମିତି କ୍ରିୟା କରାଯିବ? ଯେଉଁମାନେ ଧନ, ଶାନ୍ତି, ବୃଦ୍ଧି, ଦୀର୍ଘାୟୁ କିମ୍ବା ବଳ ଚାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ଅପମଙ୍ଗଳ ନିବାରଣ କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ସେମାନେ କେମିତି ଗ୍ରହଶାନ୍ତି କରିବେ, ଏହା ଶୁଣ। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଶାସ୍ତ୍ର ପରିଶିଳନ କରି ତାହାର ସାରାଂଶ କହିବି—ପୁରାଣ ଓ ବେଦ ଅନୁସାରେ ଗ୍ରହଶାନ୍ତି କ୍ରମ କିପରି ହେବ। ଶୁଭ ଦିନରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିୟମ ଅନୁସାରେ ପାଠ କରି, ଗ୍ରହ ଓ ତାଙ୍କ ଅଧିପତିଙ୍କୁ ସ୍ଥାପନ କରି, ଅଗ୍ନିକୁ ଆହ୍ୱାନ କରି, ହୋମ ଆରମ୍ଭ କରିବା ଉଚିତ। ପୁରାଣ ବେଦ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଗ୍ରହଶାନ୍ତିକୁ ତିନି ପ୍ରକାର କହିଛନ୍ତି—ପ୍ରଥମ ଦଶ ହଜାର ଆହୁତି, ଦ୍ୱିତୀୟ ଏକ ଲକ୍ଷ, ତୃତୀୟ କ୍ରୋଡ଼ ଆହୁତି, ଯାହା ସମସ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ନବଗ୍ରହ ପୂଜା ପାଇଁ ଦଶ ହଜାର ଆହୁତି ଉଚିତ। ଏହାର ବିଧି ହେଉଛି—ହୋମକୁ ଉତ୍ତରପୂର୍ବ ଦିଗରେ ଦୁଇ ହସ୍ତ ପାଟିଆ ପୀଠି ପ୍ରସ୍ତୁତ କରିବା; ଚତୁରସ୍ର ବେଦୀ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରି, ଦୁଇ ଟି ଧାର ଦେଇ, ପ୍ରସ୍ଥ ସମାନ ଉଚ୍ଚତାରେ, ଦେବତା ସ୍ଥାପନ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ଥାପିତ କରିବା। ଅଗ୍ନି ଆଣି, ଶେଠାରେ ଦେବତାମାନେ ଆହ୍ୱାନ କରିବା; ପ୍ରଥମେ ବିଶ୍ଵେଶ୍ଵର ଦେବତା ୨୦, ତାପରେ ୧୨ ଅନ୍ୟ ଦେବତା ସ୍ଥାପନ କରିବା।