ଏବେ ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚିନିଆ ପାହାଡ଼ ବିଷୟରେ ଏକ ଅତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ କଥା କହିବି, ଯାହାର ଦାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଷ୍ଣୁ, ଅର୍କ ଓ ରୁଦ୍ର ସଦା ପ୍ରସନ୍ନ ହୁଅନ୍ତି। ଏହି ପାହାଡ଼ ଏଠି ଅଠ ମଣି ଚିନିଆ ଦେଇ ତିଆରି କଲେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗଣାଯାଏ; ଚାରି ମଣି ଦେଇ ମଧ୍ୟମ ଓ ଦୁଇ ମଣି ଦେଇ ଉତ୍ତମ ନୁହେଁ ବୋଲି ଗଣାଯାଏ। ଯଦି କିଏ ଅଳ୍ପ ଧନ ଧାରି ଥାଏ, ସେ ଅଧା ମଣି କିମ୍ବା ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଚିନିଆ ଦେଇ ଏହି ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରିପାରିବେ; ଏହି ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରିବାରେ ଚତୁର୍ଥାଂଶ ଭାଗ ଦେଇ ମଧ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ଯେପରି ଧାନ ପାହାଡ଼ ତିଆରି କରାଯାଏ, ସେପରି ଏହି ପାହାଡ଼ ମଧ୍ୟ ଅମୃତ ଦେଇ ତିଆରି କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ପାହାଡ଼ ମେରୁ ଶିଖରରେ ତିନିଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗଛ ରଖିବାକୁ କହାଯାଏ—ମନ୍ଦାର, ପାରିଜାତ, ଓ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରୁଥିବା କଳ୍ପବୃକ୍ଷ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାହାଡ଼ର ଉପରେ ଏହି ତିନିଟି ଗଛ ରଖିବା ନିୟମ। ଦୁଇଟି ଚନ୍ଦନ ଗଛ, ଏକ ପୂର୍ବ ଓ ଏକ ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ, ବିଶେଷ କରି ଚିନିଆ ପାହାଡ଼ରେ ରଖିବା ଉଚିତ। ମନ୍ଦାର ଉପରେ ଚାହିଦାର ଦେବତା ସଦା ପଶ୍ଚିମ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିବା ଉଚିତ; ଗନ୍ଧମାଦନ ପାହାଡ଼ର ଶିଖରରେ ଧନର ଦେବତା ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାହାଡ଼ରେ ବେଦର ରୂପ, ହଂସ, ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ମୁହଁ କରିବା ଉଚିତ; ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦିଗରେ ସୁରଭି ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ। ଧାନ ପାହାଡ଼ ପରି ଏହି ପାହାଡ଼ ଦାନରେ ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା ନିୟମାନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି କ୍ରିୟା ପୂର୍ବକ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ମଧ୍ୟମ ପାହାଡ଼ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଓ ଚାରିଟି ପାହାଡ଼ ପୁରୋହିତମାନେକୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଏହି ଚିନିଆ ପାହାଡ଼ ଅମୃତ ଶ୍ରୀର ସାର; ଏହି ପାହାଡ଼, ମହାପ୍ରଭୁ, ସଦା ଆନନ୍ଦ ଦାନ କରନ୍ତୁ। ଦେବତାମାନେ ଅମୃତ ପିବିବା ବେଳେ ଯେଉଁ ଚିନିଆ ଫୁଟି ଥିଲା, ସେଉଁଠୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଇ ଏହି ପାହାଡ଼ ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଅନ୍ୟଦିନ କାମଦେବଙ୍କ ଧନୁର ମଧ୍ୟରୁ ଚିନିଆ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା; ଏହି ମହାପାହାଡ଼ ତାହାର ଅଂଶରେ ତିଆରି, ଆମକୁ ସଂସାର ଦୁଃଖରୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ। ଯେଉଁ ଜଣେ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ଚିନିଆ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରିଥାଏ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପଦ ଅର୍ଜନ କରିଥାଏ। ସେ ଚନ୍ଦ୍ର, ତାରା ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଦୀପ୍ତିମାନ ଯାନରେ, ନିଜ ଶ୍ରୀମତ୍ ଉପରିଜନମାନେ ସହିତ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଚେତନାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକକୁ ଯାଏ। ଏହିପରି, ଏକ ଶତ ଯୁଗ ଶେଷରେ, ସେ ସାତ ଦ୍ୱୀପର ନାଥ ହେବା ସହିତ, ତିନି ହଜାର ଜନ୍ମ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ଶ୍ରୀର ଅଧିକାରୀ ହେଉଥିବେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପାହାଡ଼ରେ ଅନୁସାରେ ଯୋଗ୍ୟତା ଅନୁଯାୟୀ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ; ଏଠି ଦ୍ୱେଷ ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ସମସ୍ତଠିରେ ଲୁଣ ଓ ଖାର ପଦାର୍ଥ ଖାଇବା ନିୟମ ଅନୁମତି ରହିଛି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାହାଡ଼ ଦାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଗୃହକୁ ଦେବା ଉଚିତ। ଏକ ଦିନ, ବଡ଼ କାଳରେ, ଏକ ଧର୍ମମୟ ରାଜା ଥିଲେ, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ମିତ୍ର ଥିଲେ ଓ ହଜାର ଦେମନ୍ ମାରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଦୀପ୍ତିରେ ଚନ୍ଦ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମନ୍ଦ ହେଉଥିଲେ; ଅନେକ ଶତ୍ରୁ ଅଜୟ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିଲେ; ମାନବ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହି ରାଜା ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଯେକୌଣସି ରୂପ ନେଇଥିଲେ ଓ ଅଜୟ ଥିଲେ। ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଭାନୁମତୀ ନାମର ଥିଲେ, ତିନି ଲୋକରେ ସବୁଠୁ ସୁନ୍ଦରୀ, ତାଙ୍କର ଦିବ୍ୟ ରୂପ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ପରି ଥିଲା, ଦେବୀମାନେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କର ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଥିଲେ। ତିନି ଏହି ରାଜାଙ୍କର ମୁଖ୍ୟ ରାଣୀ, ଜୀବନଠାରୁ ଅଧିକ ପ୍ରିୟ, ଦଶ ହଜାର ମହିଳା ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରୀ ପରି ଚମକିଥିଲେ। ରାଜା ଏକ ଲକ୍ଷ ରାଜାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘିରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କର ରାଣୀ ସହିତ କେବେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇନଥିଲେ। ଏକ ଦିନ ଦରବାରରେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଭରି, ରାଜା ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ବଶିଷ୍ଠଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— “ମହାନुभାବ, କେଉଁ ଧର୍ମରେ ମୁଁ ଏହି ଅତିଶୟ ଶ୍ରୀର ଅଧିକାରୀ ହୋଇଛି? ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୀପ୍ତି କାହିଁକି ସଦା ମୋ ଶରୀରରେ ରହେ?” ଏକ ଦିନ, ଏକ ନାଟ୍ୟାଙ୍ଗନା ଲୀଳାବତୀ ନାମର ଥିଲେ, ଯିଏ ଶିବଙ୍କୁ ଭକ୍ତି କରୁଥିଲେ; ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ ତିଥିରେ ତିନି ତାଙ୍କର ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ନିୟମାନୁସାରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗଛ ଓ ଅନ୍ୟ ଉପକରଣ ସହିତ ଲୁଣ ପାହାଡ଼ ଦାନ କରିଥିଲେ। ସେ ସମୟରେ ଏକ ଶୂଦ୍ର ସୁବର୍ଣ୍ଣ କାମି ସଉଣ୍ଡା ନାମର ଥିଲେ, ଯିଏ ଲୀଳାବତୀର ଘରରେ କାମ କରୁଥିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ସୁବର୍ଣ୍ଣରେ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ରାଜା ମହାଭକ୍ତି ଓ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସୌନ୍ଦର୍ୟରେ ଦେବୀ ଗଛ ଓ ଦିବ୍ୟ ଆକୃତି ତିଆରି କରିଥିଲେ, ଏହା କିଛି ଦାନ ନେଇନଥିଲେ, କାରଣ ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଧର୍ମ ଭାବରେ ଜାଣିଥିଲେ। ସେ କେବେ ବିନିମୟ ନେଇନଥିଲେ। ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଦିବ୍ୟ ଗଛଗୁଡିକୁ ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲେ; ଲୀଳାବତୀ ପାହାଡ଼ ପାଖରେ ସେବା କରୁଥିଲେ। ସେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ବକ ଶିକ୍ଷକ ଓ ଅନ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ ସେବା କରିଥିଲେ, ଲୀଳାବତୀ ନାଟ୍ୟାଙ୍ଗନା ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଅତି ଭକ୍ତିରେ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ସମୟରେ, ତାଙ୍କର କର୍ମର ଶକ୍ତିରେ, ନାରଦ, ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତି ଲାଭ କରି, ଶିବ ମନ୍ଦିରକୁ ଯାଇଥିଲେ। ସେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କାମି, ଦରିଦ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ଗୁଣର ଅଧିକାରୀ ଥିଲେ; ସେ ନାଟ୍ୟାଙ୍ଗନାଙ୍କୁ କେବେ ଦାନ ନେଇନଥିଲେ, ଏବଂ ଏବେ ସେ ତୁମେ ହୋଇଛ। ସେ ସାତ ଦ୍ୱୀପର ନାଥ ହୋଇ, ଦଶ ହଜାର ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଚମକିଥିଲେ; ତାଙ୍କର ପତ୍ନୀ ଭାନୁମତୀ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କାମି ତିଆରି କରିଥିବା ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଗଛଗୁଡିକୁ ଉଚିତ ଭାବରେ ଆଲୋକିତ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଆଲୋକରୁ ତାଙ୍କର ଚମକିଥିବା ରୂପ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଲା, ଏବଂ ଏହି ଦିନିଶ ଶାସନ ଲାଭ କରିଥିଲେ; କାରଣ ଲୁଣ ପାହାଡ଼ ଦାନର ନିୟମ ଏହି ଦୁଇଜଣ ରାତିରେ, ଅହଂକାର ଛାଡ଼ି, କରିଥିଲେ। ଏହିପରି, ଏହି ଜଗତରେ ଅଜୟ ଅବସ୍ଥା, ଶ୍ରୀ ଓ ଆରୋଗ୍ୟ ଲାଭ କରାଯାଏ; ତେଣୁ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ନିୟମାନୁସାରେ ଧାନ ପାହାଡ଼ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ ଦଶଗୁଣ କରିବା ଉଚିତ।