ଏହି ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ପ୍ରଥମେ ଯେତେବେଳେ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି ସମ୍ମାନ ପୂର୍ବକ ବିଦାୟ ଦିଆଯାଏ, ସମସ୍ତ ଶୟନ, ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ନେଯିବା ଉଚିତ। ଏହା ପରେ, ଯେଉଁ ସମୟରୁ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ରବିବାର ଦିନରେ, ସେମାନେ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ଦରକାର। ଏହି ପ୍ରକାର, ତେର ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ; ଯଦି ସେ ଅନୁପସ୍ଥିତ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ଅନ୍ୟ ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରିହେବ। ସେଉଁଠାରେ, ତାଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଦର୍ଶନୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅସ୍ଥାୟୀ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇପାରିବ, ଏବଂ ନିଜ ପାଇଁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଓ ଅବିଘ୍ନ ଭାବେ ଯାହା ପ୍ରିୟ ସନ୍ତାନ ଦେଇଥାଏ, ତାହା ଅନୁଷ୍ଠିତ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା, ମାନବିୟ ଉପାୟ କିମ୍ବା ସ୍ନେହବଶତଃ, ଏହାପରେ ନିଜ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ ଅପେକ୍ଷିତ ଅବଲମ୍ବନ କରି ୫୮ଟି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଭ ଆଚରଣ ସହ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ଉପଦେଶ ଏଠାରେ ସଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି, ଏହିପରି କୌଣସି କାର୍ଯ୍ୟ ଏଠାରେ ବେଶ୍ୟାମାନେ କରିଲେ ଅଧର୍ମ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ପୂର୍ବରୁ ମୁଁ ଦାନବୀ ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ କହିଥିଲି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ, ସେହି ଉପଦେଶ ଏବେ ତୁମମାନେ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲାଗୁ ହୁଏ। ଏହି ବ୍ରତ ଶୁଭ ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ଦୁଷ୍କୃତି ହରିବା ଓ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ତେଣୁ, ହେ ସୁନ୍ଦରୀମାନେ, ଏହା ଅନୁଷ୍ଠାନ କର। ଏହି ସମସ୍ତ ବ୍ରତ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ଭାବେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିବା ଶୀଳବତୀ ନାରୀ, ଯାହା ମାଧବଙ୍କ ସଂସାରରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ସେ ସମସ୍ତ ଦେବମଣ୍ଡଳ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୁଏ ଓ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରିଥାଏ। ତାପରେ ସେ ତପସ୍ବୀ ନିଜ ନିବାସକୁ ପ୍ରତ୍ୟାବର୍ତ୍ତନ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ତାଙ୍କ ସଂଗୀନୀମାନଙ୍କ ସହ ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଲା— ମୃଗ୍ରହ କିମ୍ବା ଅହଂକାର ବଶତଃ, ଯିଏ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଜନାନୀଙ୍କୁ ସମ୍ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ସେଠି ପାପ ହେଲେ କ’ଣ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ଅଛି? ଏବଂ ଏଠି ନର କିମ୍ବା ନାରୀ ପାଇଁ ଦୁଃଖ, ରୋଗ, ଭୟ କିମ୍ବା ବିୟୋଗ ଦୁଃଖ କିପରି ନ ଆସିବ? ଏହାର ଉତ୍ତର ମାଗିଲେ। ଏହି ସନ୍ଦର୍ଭରେ, ଶ୍ରାବଣ ମାସର କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷ ଦ୍ୱିତୀୟା ତିଥିରେ, ମଧୁସୂଦନ କେଶବ, ସ୍ୱଧର୍ମାଣୀ ସହ ଶୀର୍ଷାଗରରେ ବିରାଜିତା ହୁଅନ୍ତି। ସେହି ଦିନ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ଯଥାବିଧି ପୂଜିଲେ, ମନୁଷ୍ୟ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୁରଣ କରିଥାଏ, ଏବଂ ସାତଶେ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗାଁ, ଜମି, ସୁନା ଦାନର ପୁଣ୍ୟ ମିଳିଥାଏ। ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟା ତିଥିକୁ ଅଶୂନ୍ୟଶୟନ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ସେହି ଦିନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରରେ ପୂଜିବା ଦରକାର— "ଶ୍ରୀବତ୍ସଧାରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି, ଧନଧାରୀ, ଅବିନାଶୀ, ମୋର ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ଅଶୂନ୍ୟ ରହୁ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଦିଅ। ହେ ପରମେଶ୍ୱର, ଅଗ୍ନି ନ ନିବା, ଦେବତା ନ ନଶା, ପିତୃଗଣ ନ ହରାଉ, ଦମ୍ପତି ମଧ୍ୟରେ କଦାପି ବିରୋଧ ନ ହେଉ। ଯେପରି ଆପଣ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ କଦାପି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ମୋ ଦମ୍ପତି ସମ୍ପର୍କ ମଧ୍ୟ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉ ନାହିଁ। ଆପଣ ଶୟନକାଳେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବିନା କଦାପି ନାହାନ୍ତି, ମୋ ଶୟନ ମଧ୍ୟ ଏପରି ଅଶୂନ୍ୟ ରହୁ।" ପରେ, ଭକ୍ତି ସହ ସଙ୍ଗୀତ ଓ ବାଦ୍ୟରେ ଦେବଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ; ଯଦି ସେହି କ୍ଷମତା ନାହିଁ, ତେବେ ଘଣ୍ଟା ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ବାଦ୍ୟ ପରି ଗ୍ରହଣ କରାଯିବ। ଏପରି ଭାବେ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜି, ରାତିରେ ତେଲ, ଅନ୍ନ, ଲୁଣ ବିନା ଖାଦ୍ୟ ଭୋଜନ କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ପ୍ରଭାତ ହେଲେ, ଦୀପ ଓ ଭୋଗରେ ଶୋଭିତ ବିଶେଷ ଶୟନ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କ ସହ ପ୍ରଦାନ କରିବା ଦରକାର। ଏହି ଶୟନ ପାଖରେ ପାଦପୀଠା, ଚପ୍ପଲ, ଛତା, ବିଶ୍ରାମ ପାଇଁ ଶିରୋପୀଠା, ବିଭିନ୍ନ ଫଳ, ଅଳଙ୍କାର ଓ ଧାନ୍ୟ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ ଉପକରଣ ଏକ ଦୋଷରହିତ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ଗୃହସ୍ଥ, ବେଦବିଦ୍ୟା, ଶୀଳବାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେଉଁଠି, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଶୃଙ୍ଗାର କରି ବସାଇ, ଝିଅଙ୍କୁ ଭୋଗ-ଭରା ପାତ୍ର ଦେବା ଉଚିତ। ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦେବତାଙ୍କ ସୁନା ମୂର୍ତ୍ତି ଓ ଜଳପାତ୍ର ଦେଇ ଦାନ କରିବା ଦରକାର। ଏହିପରି ଭାବେ ଯେଉଁଠି ନିର୍ଲୋଭ ଭାବରେ ନାରାୟଣଭକ୍ତି ସହ ଅଶୂନ୍ୟଶୟନ ବ୍ରତ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ସେ ନିଜ ଜନାନୀଠାରୁ କଦାପି ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେବେ ନାହିଁ, କୌଣସି ନାରୀ ବିଧବା ହେବେ ନାହିଁ, ଦମ୍ପତି ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ଅଙ୍ଗବିକଳତାରେ ପୀଡ଼ିତ ହେବେ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କ ସନ୍ତାନ, ଧନ-ଧାନ୍ୟ କଦାପି ନଶ୍ଵ ହେବ ନାହିଁ, ଏବଂ ଏହି ବ୍ରତ କରିଥିବା ଲୋକ ବିଷ୍ଣୁଲୋକରେ ସାତ ହଜାର କଳ୍ପ ଓ ସାତଶେ କଳ୍ପ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନ ପାଇଥାଏ। ଏବେ ଆଉ ଏକ ଭବିଷ୍ୟତ ଘଟଣା ଶୁଣ, ଯାହା ରୂପ ଓ ଶ୍ରୀ ଦେଇଥାଏ— ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଶେଷରେ, ପିପ୍ପଳାଦ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଓ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ସଂବାଦ ହେବ। ତେବେ, ନୈମିଷାରଣ୍ୟରେ ବସିଥିବା ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମହାର୍ଷି ପିପ୍ପଳାଦଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିବେ— କିପରି ଲୋକ ଆରୋଗ୍ୟ, ଶ୍ରୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା, ଉନ୍ନତି, ଦୋଷ ରହିତା, ଶିବଭକ୍ତି କିମ୍ବା ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ପ୍ରାପ୍ତ କରେ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ପିପ୍ପଳାଦ ଦେବେ— "ତୁମେ ଭଲ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ, ଏହାଙ୍କୁ ଅଙ୍ଗାର ବ୍ରତ କୁହାଯାଏ।" ଏଠାରେ ଏକ ପୁରାତନ କଥା ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଏ— ଭାର୍ଗବ ଓ ବିରୋଚନଙ୍କ ସଂବାଦ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ପୁତ୍ର ବିରୋଚନ, ଷୋଳ ବର୍ଷ ପରେ ଅତିଶୟ ରୂପ ଓ ତେଜରେ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଦେଖି, ଭୃଗୁବଂଶଜ ଶୁକ୍ର ହସିଲେ। ସେ କହିଲେ, "ଶାବାଶ, ଶାବାଶ, ମହାବାହୁ ବିରୋଚନ! ତୁମକୁ ଆଶୀର୍ବାଦ!" ଏପରି ହସି, ଦେବଶତ୍ରୁ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ— "ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ତୁମେ ଏମିତି ହଠାତ୍ କାହିଁକି 'ଶାବାଶ, ଶାବାଶ' କହି ହସିଲେ? ତାହାର କାରଣ କହ।" ଏହିପରି ପ୍ରଶ୍ନ କରିବା ପରେ, ସ୍ବକଥାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଶୁକ୍ର କହିଲେ— "ଏହି ବ୍ରତର ମହତ୍ତ୍ୱ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ମୁଁ ହସିଲି।