ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ଏକ ମହିଳାଙ୍କୁ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦିଆଯାଏ ଯେ, ସେ ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଛନ୍ତି, ସେଉଁଠି ତାଙ୍କର ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଉଚିତ। ସେ ହସୁଥିବା ମୁହଁରେ, ମଧୁର ଭାଷାରେ କଥା ହେବା ଦ୍ୱାରା, ସ୍ନେହ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୃଦୟରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପିତ କରିବେ। ଏହିପରି ରୀତିରେ, ପ୍ରତି ସଂଦେହବାର ଦିନେ ସେ ଏହି ସମସ୍ତ କ୍ରିୟା କରିବେ, ଏବଂ ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ଚାଉଳ ଦାନ କରିବେ, ଏହି କ୍ରମ ତେର ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥାଏ। ତେର ମାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ସେ ଏକ ବିଶେଷ ଶଯ୍ୟା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ସଜାବଟି ଉପକରଣ ସହିତ ପ୍ରସ୍ତୁତ। ଏହି ଶଯ୍ୟାରେ ଏକ ତକିଆ ରହିବ, ସୁବିଧାଜନକ ହେବ, ମୃଦୁ ଚାଦର ଦେଇ ଢାକିଥିବ, ଏବଂ ଏଥିରେ ଦୀପ, ଜୁତା, ଛତା ଓ ଆସନ ଥିବ। ସେ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀଙ୍କ ସହିତ ଏହି ଶଯ୍ୟାକୁ ସୁନା ଆଙ୍ଗୁଠି, ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବସ୍ତ୍ର, ବାହୁଲତା ବାଣ୍ଡ, ଧୂପ, ମାଳା ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ସଜାଇବେ। ଏହାପରେ, କାମଦେବ ଓ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଗୁଡ଼ ଭରା ଘଡ଼ା ଉପରେ, ତାମ୍ର ପାତ୍ର ଉପରେ ବସାଇ, ସୁନା ଚକ୍ଷୁ ଦ୍ୱାରା ଅଲଙ୍କୃତ ଚାଦର ଦେଇ ଢାକି ରଖିବେ। ଏହି ସମୟରେ କଂସ୍ୟ ପାତ୍ର ଓ ଇଖ ଦଣ୍ଡ ସହିତ ଏକ ଦୁଧ ଦେଉଥିବା ଗାଈ ମଧ୍ୟ ଦାନ କରିବେ, ଏବଂ ଏହି ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ: "ମୁଁ କାମ ଓ କେଶବ ମଧ୍ୟରେ କେବେ ଭିନ୍ନତା ଦେଖିନାହିଁ, ଏପରି ଭାବରେ ମୋ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ବିଷ୍ଣୁଠାରୁ ପୂରଣ ହେଉ। ହେ କେଶବ, ଯେପରି ଅମ୍ବୁଜ ତୁମ ଦେହକୁ କେବେ ଛାଡ଼େନାହିଁ, ସେପରି ମୋ ଦେହ ମଧ୍ୟ ମୋ ସହ ଥାଉ।" ଏହିପରି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସୁନା ମୂର୍ତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରି, ବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବେ: "ଏହି କିଏ? କାହିଁ ପାଇଁ ଦିଆଯାଉଛି?" ଏପରି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି, ସମ୍ମାନ ପୂର୍ବକ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ସମସ୍ତ ଶଯ୍ୟା, ଆସନ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ବସ୍ତୁ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚାଇଦିଅ। ଏହାପରେ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେ ଘରକୁ ଆସନ୍ତି, ବିଶେଷକରି ସଂଦେହବାର ଦିନେ, ସେମାନେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ସମ୍ମାନ ପାଇବେ। ଏହି ଭାବେ ତେର ମାସ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିବା ଉଚିତ। ଯଦି ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉପସ୍ଥିତ ନ ଥାନ୍ତି, ତେବେ ଅନ୍ୟ ପ୍ରାସ୍ତୁତ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କରାଯାଏ। ତାଙ୍କର ଅନୁମତିରେ, ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦର୍ଶନୀୟ ବ୍ରାହ୍ମଣକୁ ଗ୍ରହଣ କରିପାରିବେ, ଏବଂ ଯେଉଁ ଉପାୟରେ ଅବ୍ରାତ ଓ ପ୍ରିୟ ସନ୍ତାନ ଲାଭ ହୁଏ, ତାହା ହିଁ କରିବା ଉଚିତ। ଦେବତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛାରୁ, ମାନବ ଉପାୟରୁ କିମ୍ବା ସ୍ନେହବଶତଃ, ଏହି ୫୮ ପ୍ରକାର କାର୍ଯ୍ୟ ନିଜ ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଶୁଭ ଚରିତ୍ର ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସମସ୍ତ କଥା ସଠିକ୍ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି; ଏହା କୌଣସି ଅଧର୍ମ ନୁହେଁ, ବିଶେଷକରି ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କ ପାଇଁ। ପୂର୍ବେ ଯାହା ମୁଁ ଦାନବୀ ମହିଳାଙ୍କୁ କହିଥିଲି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୋଷିତ, ସେଇ ନିୟମ ଏବେ ତୁମମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଲାଗୁହୁଏ। ଏହି ଉପାୟ ଶୁଭ ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ ନିର୍ମଳ କରିବା ଓ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ, ଏହି କର୍ମ ନିଶ୍ଚିତ କର, ହେ ସୁନ୍ଦରମୁଖୀମାନେ। ଯେଉଁ ନାରୀ ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଖଣ୍ଡ ବ୍ରତ ପାଳନ କରନ୍ତି, ଯାହା ମାଧବଙ୍କ ଲୋକରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ସେମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହୁଅନ୍ତି ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦମୟ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏପରି ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଇ, ତାପସୀ ତାଙ୍କ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଯାନ୍ତି, ଏବଂ ସେଇ ମହିଳାମାନେ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ସହିତ ବ୍ରତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରନ୍ତି। ଏହି ସମୟରେ, ଏକ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠିଥାଏ: "ମୋହ କିମ୍ବା ଅହଂକାର ବଶତଃ ଯେଉଁଠି କେହି ଅନ୍ୟର ଭାର୍ଯ୍ୟାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତି କରେ—ହେ ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ କରୁଣାର ଉତ୍ସ—ସେଉଁଠି କେଉଁ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ କରାଯିବ?" ଏବଂ, "ଏଠି ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ସ୍ତ୍ରୀ, କେମିତି ଦୁଃଖ, ରୋଗ, ଭୟ କିମ୍ବା ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତ ହେବେ?" ତା'ପରେ ଉତ୍ତର ଦିଆଯାଏ: ଶ୍ରାବଣ ମାସର କୃଷ୍ଣ ପକ୍ଷ ଦ୍ୱିତୀୟା ତିଥିରେ, ମଧୁସୂଦନ କେଶବ ନିତ୍ୟ ଶୀରସାଗରେ ନିଜ ସହଧର୍ମିଣୀ ସହ ବିରାଜିତା। ସେହି ଦିନ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ, ଏବଂ ସାତଶେ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗାଈ, ଭୂମି ଓ ସୁନା ଦାନର ଫଳ ମିଳେ। ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟାକୁ "ଅଶୂନ୍ୟଶୟନ" ବୋଲାଯାଏ; ସେହି ଦିନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ପ୍ରାର୍ଥନା କରିବେ: "ହେ ଶ୍ରୀବତ୍ସଧାରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତି, ଧନ୍ୟ ଭାଗ୍ୟବାନ୍, ଅବିନାଶୀ ପ୍ରଭୁ, ମୋ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ କେବେ ଶୂନ୍ୟ ହେଉନାହିଁ; ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ଦିଅ। ହେ ପରମପୁରୁଷ, ଅଗ୍ନି କେବେ ନିବାନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଦେବତା ନାଶ ହେଉନାହିଁ, ପିତୃମାନେ ଅନ୍ତର୍ଧାନ ହେଉନାହିଁ, ଦମ୍ପତିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରୋଧ ହେଉନାହିଁ। ଯେପରି ଆପଣ ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କୁ କେବେ ଛାଡ଼ନ୍ତିନାହିଁ, ସେପରି ମୋ ଦମ୍ପତ୍ୟ ସମ୍ପର୍କ କେବେ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉନାହିଁ। ଆପଣଙ୍କ ଶଯ୍ୟା କେବେ ଲକ୍ଷ୍ମୀବିହୀନ ନୁହେଁ, ସେପରି ମୋ ଶଯ୍ୟା କେବେ ଶୂନ୍ୟ ହେଉନାହିଁ।" ଏହିପରି ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ; ଯଦି ସେଠାରେ ଅସମ୍ଭବ ହୁଏ, ତେବେ ଘଣ୍ଟା ଧ୍ୱନି ସମସ୍ତ ବାଦ୍ୟର ସମାନ। ଏହିପରି ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ରାତିରେ ତେଲବିହୀନ, ଅନ୍ନ ଓ ଲୁଣ ଛଡ଼ି ଖାଦ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିବେ, ଯେପରିଅଁଞ୍ଚି ସେଉଁ ଚାରିଟି ଅପରିବର୍ତ୍ତିତ ରହିଥାଏ। ପରେ, ପ୍ରଭାତ ହେଲେ, ଦୀପ ଓ ଭୋଜନପାତ୍ର ସହିତ ବିଶେଷ ଶଯ୍ୟା, ଲକ୍ଷ୍ମୀପତିଙ୍କ ସହ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହା ପାଦପୀଠା, ସ୍ୟାଣ୍ଡାଲ୍, ଛତା, ବିଶ୍ରାମ ପଂଖା ଓ ଆସନ ସହିତ, ଇଚ୍ଛିତ ବସ୍ତୁ, ଧଳା ଫୁଲ ଓ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ଅଲଙ୍କୃତ ହେଉ। ଏହି ଶଯ୍ୟା ତକିଆ, ବିଭିନ୍ନ ଫଳ, ଅଲଙ୍କାର ଓ ଧାନ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ ସଜାଯିବ। ଏହାକୁ ଦୋଷରହିତ, ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତ, ଗୃହସ୍ଥ, ବେଦଜ୍ଞ, ସଦ୍ଚରିତ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେଠାରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦମ୍ପତିକୁ ବସାଇ, ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଭୋଜନ ଓ ମିଠା ଦ୍ୱାରା ଭରିତ ପାତ୍ର ଦେବେ।