ଏକ ସମୟର କଥା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଭକ୍ତିନିମଗ୍ନ ଏକ ମହିଳା ନିଜ ମନରେ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଭରି ଶ୍ରୀକାମଦେବଙ୍କ ଉପାସନା କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେ ପ୍ରଥମେ ଶ୍ରୀକାମଦେବଙ୍କ ପାଦକୁ ଅଭିଲାଷା ପାଇଁ, ଗୋଡ଼କୁ ମୋହ ପାଇଁ, ଯୌନାଙ୍ଗକୁ କାମର ଭଣ୍ଡାର ଭାବରେ, ଏବଂ ମଧ୍ୟଯନ୍ତ୍ରକୁ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ପୂଜା କଲେ। ନାଭିକୁ ସେ ଆନନ୍ଦର ସାଗର ଭାବରେ, ବାମ ଦିଗ ଓ ଉଦରକୁ ଏହିପରି ଆନନ୍ଦର ଆଶ୍ରୟ ଭାବରେ ମନେ କଲେ। ହୃଦୟ ହୃଦୟର ନାଥଙ୍କ, ଶ୍ରୀକାମଦେବଙ୍କ ଅନ୍ତର ଭାବରେ ଦେଖିଲେ; ଛାତି ଆନନ୍ଦ ଆଣିବାର ଉପକରଣ ଭାବରେ ଉପାସନା କଲେ। ଗଳାକୁ ଲାଲସା ପାଇଁ, ବୈକୁଠକୁ ଉତ୍କର୍ଷ ପାଇଁ, ମୁଁହକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେବାର ଉପକରଣ ଭାବରେ ପୂଜା କଲେ। ବାମ ଦିଗକୁ ପୁଷ୍ପଧନୁର, ଡାହାଣ ଦିଗକୁ ପୁଷ୍ପବାଣ ପାଇଁ ଉପାସନା କଲେ। ମନକୁ ଉପାସନା ପାଇଁ, ମୁଣ୍ଡକୁ ସ୍ଵାମୀତ୍ଵ ପାଇଁ, ଚୁଲକୁ ଖେଳିବା ପାଇଁ ମନେ କଲେ। ସେ ଶ୍ରୀକାମଦେବଙ୍କ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦେହକୁ ଦେବତାଙ୍କ ମୂର୍ତ୍ତି ଭାବରେ ଉପାସନା କଲେ। ଏହିପରି, ସେ ଶାନ୍ତ ଶିବଙ୍କୁ, ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶ ଧାରୀ, ଗଦାଯୁକ୍ତ, ପୀତବସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ଶଙ୍ଖ ଓ ଚକ୍ର ଧାରୀକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ଯିଁ କାମର ଆତ୍ମା, ଏବଂ ଶାନ୍ତି, ମମତା, ଆନନ୍ଦ, ଶ୍ରୀକୁ ନମସ୍କାର କଲେ। ଏପରି ଭାବେ, ଶ୍ରୀକାମଦେବଙ୍କ ଉପାସନା କରି, ତାଙ୍କ ଉତ୍ସର ମଧ୍ୟରେ ମହିଳା ଫୁଲ, ଗନ୍ଧ, ଧୂପ, ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ପରେ, ଏକ ବେଦଜ୍ଞ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ତାଙ୍କ ଦୂଷ୍ୟ ହିନ୍ଦ ଅଙ୍ଗକୁ ଫୁଲ, ଗନ୍ଧ ଦେଇ ପୂଜା କଲେ। ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଶାଳି ଧାନର ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ଚାଉଳ ଓ ଏକ ଦିପ୍ପି ଘୀ ଦେଇ, “ମାଧବ ଏଥିରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍ତୁ” ବୋଲି କହିଲେ। ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଖାଦ୍ୟ ଦେଇ, ମନେ ଭାବିଲେ, “ଏହି କାମ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ।” ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେଉଁ ଚାହିଁବେ, ମହିଳା ହସି, ମିଠା କଥା କହି, ନିଜ ଶରୀର ଦେଇ ତାଙ୍କୁ ସମର୍ପିତ କଲେ। ଏପରି, ପ୍ରତି ସୋମବାର, ଏହି ଉପଚାର କରି, ଏକ ପ୍ରସ୍ଥ ଚାଉଳ ଦେଇ, ତେର ମାସ ଯାଏଁ ଏହି ବ୍ରତ କଲେ। ତେର ମାସ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଏକ ବିଶେଷ ଶୟନ, ଶିରୋପାଟି, ଶୁଭ୍ର ଚଦର, ଦୀପ, ଜୁତା, ଛତା, ଆସନ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ସେ ନିଜ ସହପତ୍ନୀ ସହିତ ଶୟନକୁ ସୁନ୍ଦର ଭାବରେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ଗହଣା, ବାଙ୍ଗି, ଧୂପ, ମାଳା, ଚନ୍ଦନ ଦେଇ ସଜାଇଲେ। ଏହିପରି, କାମ ଓ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀଙ୍କୁ ଗୁଡ଼ ଭର୍ତ୍ତି ମଠିରେ, ତାମ୍ବା ପାତ୍ର ଉପରେ, ସୁନ୍ଦର ସୁନା ଚୋଖ ଥିବା ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ ବସାଇଲେ। ପିତଳ ପାତ୍ର ଓ ଖଣ୍ଡ ଉପସ୍ଥାପନ କରି, ଏକ ଦୁହାଁ ଗାଈ ଦେଇ ମନ୍ତ୍ର ଚାଲିଲା। ତାଙ୍କ ମନେ ଅନୁସ୍ମରଣ କଲେ: “ମୁଁ କାମ ଓ କେଶବ ମଧ୍ୟରେ ତଫାତ୍ ଦେଖି ନାହିଁ, ଏହିପରି ମୋ ଇଚ୍ଛା ସବୁ ବିଷ୍ଣୁ ଠାରୁ ପାଇଁ। ଜେପରି ଲୋଟସ୍ ତୁମ ଶରୀର ଛାଡ଼ି ନାହିଁ, ମୋ ଦେହ ମଧ୍ୟ ମୋ ସହିତ ରହୁ।" ବ୍ରାହ୍ମଣ ସୁନା ମୂର୍ତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିବା ସମୟରେ ବେଦମନ୍ତ୍ର ପଢ଼ିଲେ: “ଏହି କିଏ? କାହା ପାଇଁ ଦିଆଯାଇଛି?” ପରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ପରିକ୍ରମା କରି ଆଦର ସହ ବିଦାୟ ଦେଇ, ସମସ୍ତ ଶୟନ, ଆସନ ଏବଂ ଦ୍ରବ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଘରକୁ ପଠାଇଲେ। ଏହା ପରେ, ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଘରକୁ ଆସିବେ, ସେମାନେ ସୋମବାର ଦିନ ଆଦର ସହ ସମ୍ମାନିତ ହେବା ଉଚିତ। ଏପରି, ତେର ମାସ ଯାଏଁ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବା ଉଚିତ; ତାଙ୍କ ଅନୁମତିରେ ଅନ୍ୟ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନିଯୁକ୍ତ ହେବା ଉଚିତ। ଏହା ଦିବ୍ୟ ଇଚ୍ଛା, ମାନବ ଉପାୟ ବା ସ୍ନେହରେ ଯେ ଯାହା ହେଉ, ଏହି ଅନୁଷ୍ଠାନ ଏକାଉଁ ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ। ଏହି ସବୁ ନିୟମ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି; ଏହି କୃତ୍ୟ କୃତ୍ୟା ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ କେବେ ଅଧର୍ମ ନୁହେଁ। ଯେଉଁ ଉପଦେଶ ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଦାନବୀ ମହିଳାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଉଚ୍ଚାରିତ, ସେହି ଉପଦେଶ ଏବେ ତୁମ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରବଳ ଭାବରେ ଲାଗୁ ହେଉଛି। ଏହି ବ୍ରତ ଶୁଭ ମହିଳାଙ୍କ ପାଇଁ, ସମସ୍ତ ପାପ ଦୂର କରିବା ଏବଂ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେବାର ଉପାୟ; ଏହା କର, ମନୋହର ମୁଖ ଅଳଙ୍କୃତା। ଏକ ଶୁଭାଚାରିତ୍ର ମହିଳା ଏହି ଅଭିନ୍ନ ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଲେ, ମାଧବ ଲୋକରେ ସ୍ଥିତି ପାଇ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ହେବେ ଏବଂ ବିଷ୍ଣୁ ସହ ଆନନ୍ଦ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବେ। ଏପରି, ତପସ୍ୱୀ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଇ ନିଜ ଆଶ୍ରମକୁ ଫେରିଗଲେ, ମହିଳାମାନେ ନିଜ ସହପତ୍ନୀ ସହ ବ୍ରତ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହିପରି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଜିଜ୍ଞାସୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ: “ମୋହ ବା ଅଭିମାନରେ, ଯେଉଁ କେହି ଅନ୍ୟର ଜାୟାଙ୍କୁ ଉପସ୍ଥିତ କରେ, ଏ ଦୟାମୟ ଭଗବାନ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ କି ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ?” ଏବଂ, “ଏଠି ପୁରୁଷ ବା ମହିଳା, ଦୁଃଖ, ରୋଗ, ଭୟ, ବିୟୋଗର ଯନ୍ତ୍ରଣା ନ ହେବା ପାଇଁ କି କରିବା ଉଚିତ?” ଏହିପରି ଜିଜ୍ଞାସା ପୂରଣ କରିବା ପାଇଁ, ଶ୍ରାବଣ ମାସର କୃଷ୍ଣପକ୍ଷ ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନରେ, ମଧୁସୂଦନ କେଶବ ଦୁଧର ସାଗରରେ ତାଙ୍କ ସହଧର୍ମିଣୀ ସହ ବସିଥାନ୍ତି। ସେ ଦିନ ଗୋବିନ୍ଦଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଥାଏ, ଏବଂ ଗାଈ, ଜମି, ସୁନା ଦାନର ଫଳ ସପ୍ତଶତ କଳ୍ପ ପାଇଁ ମିଳିଥାଏ। ଏହି ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନକୁ ଅଶୂନ୍ୟଶୟନ ବୋଲାଯାଏ; ଏହି ଦିନ ଶ୍ରୀବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଉପଯୁକ୍ତ ମନ୍ତ୍ର ଦେଇ ପୂଜିବା ଉଚିତ। “ଏ ଶ୍ରୀବତ୍ସଧାରୀ, ଲକ୍ଷ୍ମୀର ପ୍ରିୟ, ଧନ୍ୟର ଧାରୀ, ଅବିନାଶୀ, ମୋ ଗୃହସ୍ଥ ଜୀବନ ନ ନଶିଯାଏ, ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ, କାମ ପ୍ରଦାନ କରନ୍ତୁ।” “ଏ ଉତ୍ତମ ପୁରୁଷ, ଅଗ୍ନି ନ ଅନ୍ତ, ଦେବତା ନ ନଶିଯାଏ, ପିତୃ ନ ଅନ୍ତ, ପତିପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟରେ କ୍ଳେଶ ନ ହେଉ। ଯେପରି ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ସହ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉନାହିଁ, ଏହିପରି ମୋ ପତିପତ୍ନୀ ମଧ୍ୟରେ ବନ୍ଧନ ଅବିଚ୍ଛିନ୍ନ ରହୁ।" “ଏ ଭଗବାନ, ତୁମେ ଶୟନକୁ ଯାଉଥିବା ବେଳେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ବିଚ୍ଛିନ୍ନ ହେଉନାହିଁ; ଏହିପରି, ମୋ ଶୟନ ମଧ୍ୟ ଶୂନ୍ୟ ନ ହେଉ।” ଏହିପରି, ଦେବତାଙ୍କୁ ଗୀତ, ବାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ସ୍ତୁତି କରିବା ଉଚିତ; ଯଦି କିଏ ଅସମର୍ଥ, ତେବେ ଘଣ୍ଟା ତାଲବାଦ୍ୟ ସମସ୍ତ ବାଦ୍ୟର ପ୍ରତିକ ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରିବା ଉଚିତ।