ସମୟରେ, ଶତ୍ରୁନଗର ଜୟକର୍ତ୍ତା ସାମ୍ବ ରଥରେ ଆସୁଥିଲେ, ସେ ଏମିତି ଶୋଭା ପାଉଥିଲେ ଯେ, ମନେ ହେଉଥିଲା କାମଦେବ ନିଜେ ଅଲଙ୍କାର ଧାରଣ କରି ଆସିଛନ୍ତି। ତାଙ୍କ ଦେହର ଶୋଭା ଦେଖି ଅନେକ ଯୌବନା ମହିଳାମାନେ ଅପାର ଆକାଂକ୍ଷାରେ ତାଙ୍କୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, କାମବାଣର ତାପରେ ତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଦଗ୍ଧ ହେଉଥିଲା, ଏବଂ ପ୍ରେମ ଆଗ୍ନି ତୀବ୍ର ହେଉଥିଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱର ନାଥ, ଜ୍ଞାନଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସବୁ ଜାଣି, ସେହି ମହିଳାମାନେ ଉପରେ ଶାପ ଦେଲେ—“ଲୋଭ ଓ କାମନା ଦ୍ୱାରା ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ହେତୁ, ମୋ ଅନୁପସ୍ଥିତିରେ ଚୋରମାନେ ତୁମମାନେକୁ ଆପଣେଇ ନେବେ।” ପରେ, ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀ ଦେବତା ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ଜଗତର ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥାନ ଭଗବାନ ସେହି ଶାପଦ୍ଗ୍ରସ୍ତ ମହିଳାମାନେକୁ କହିଲେ। ଅନନ୍ତାତ୍ମା, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେଙ୍କର ପ୍ରିୟ, ସେମାନେ ଦାସୀ ହୋଇ ପାର ହୋଇଥିବା ମହିଳାମାନେକୁ ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ଯାହା ତାଙ୍କର ଭବିଷ୍ୟତ ମଙ୍ଗଳ ଆଣିଦେବ। ଦାଳ୍ଭ୍ୟ ନାମକ ଋଷି ସେହି ବ୍ରତ ବିଷୟରେ ତାଙ୍କୁ ଘୋଷଣା କରିବେ; ଏହି ବ୍ରତ ଅନୁଷ୍ଠାନ ଦ୍ୱାରା ଦାସୀ ଅବସ୍ଥାରେ ମଧ୍ୟ ମୁକ୍ତି ମିଳିବ। ଏପରି କହି, ସେମାନେକୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଦ୍ୱାରକାପତି ଭଗବାନ ଚଲିଗଲେ। ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପରେ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ମୌସଳ ବିନାଶ ଘଟିଲା, ଏବଂ କେଶବ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇଥିଲେ। ଯଦୁବଂଶ ନଶ୍ଟ ହେଲା, ସମସ୍ତେ ଚୋରମାନେ ଜିତିଲେ, ଅର୍ଜୁନ ଶକ୍ତିହୀନ ହେଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କର ସମସ୍ତ ପତ୍ନୀ ଦାସୀ ହୋଇ ଚୋରମାନେ ଆପଣେଇ ନେଲେ ଏବଂ ସମୁଦ୍ର ପାରେ ନେଇଗଲେ। ସେମାନେ ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିବା ବେଳେ, ଚତୁର୍ମୁଖ, ମହାତ୍ମା ଦାଳ୍ଭ୍ୟ ନାମକ ଏକ ଯୋଗୀ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପାଦ୍ୟ ଦେଇ, ପୁନିପୁନି ନମସ୍କାର କରି, ଦୁଃଖରେ ଅଶ୍ରୁଭରା ଚକ୍ଷୁରେ କ୍ରନ୍ଦନ କରିଲେ। ସେମାନେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବ ଭୋଗ, ଦିବ୍ୟ ମାଳ୍ୟ ଓ ଗନ୍ଧ, ଏବଂ ସ୍ୱାମୀ ଜଗନ୍ନାଥ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରୁଥିଲେ। ଋଷିଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦଣ୍ଡାୟମାନ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦ୍ୱାରକାର ଦିବ୍ୟ ନଗର, ରତ୍ନମୟ ଗୃହ, ଏବଂ ଦ୍ୱାରକାବାସୀ ଏବଂ ଦେବତୁଳ୍ୟ ଯୁବକମାନେ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ। “ହେ ପ୍ରଭୁ, ଆମେ ଚୋରମାନେ ଦ୍ୱାରା ବଳପୂର୍ବକ ଶୋଷିତ ହୋଇ, ନିଜ କର୍ତ୍ତବ୍ୟରୁ ଚ୍ୟୁତ ହୋଇଛୁ। ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଆମ ପାଇଁ ଶରଣ ଦିଅ। ଆପଣ, ବ୍ରାହ୍ମଣ, ପୂର୍ବରୁ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ କେଶବଙ୍କଠାରୁ ଉପଦେଶ ପାଇଥିଲେ; ଏବେ ଆମେ ଭଗବାନଙ୍କ ସାଙ୍ଗରେ ଏକତା ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ, କିଏଁ ଆମେ ବେଶ୍ୟା ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିଲୁ?” “ହେ ତପସ୍ୱୀ, ବେଶ୍ୟାମାନଙ୍କର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ କ’ଣ, ଆମକୁ କହନ୍ତୁ।” ତେବେ ଦାଳ୍ଭ୍ୟ ଓ ଚୈକିତାୟନ ସେମାନେକୁ ଏହି ବିଷୟରେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କଲେ। “ଏକଥା ମନେ ପକାନ୍ତୁ—ଏକ ସମୟ ତୁମେମାନେ ମାନସ ସରୋବରରେ ଜଳକ୍ରୀଡ଼ା କରୁଥିଲେ, ସେଠାକୁ ନାରଦ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ, ଅଗ୍ନିଦେବଙ୍କର କନ୍ୟା ଥିଲେ, ପୂର୍ବଜନ୍ମରେ ଅପ୍ସରା ଥିଲେ; ଅଭିମାନରେ ତାଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଉନଥିଲେ ଏବଂ ପଚାରିଥିଲେ—‘ନାରାୟଣ କିପରି ଆମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ? ଆମକୁ ଶିଖାନ୍ତୁ।’” “ଏହିପରି ଅଭିମାନ ଓ ଇର୍ଷ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଦୁଇଟି—ବର ଓ ଶାପ—ପାଇଥିଲ। ମଧୁ ଓ ମାଧବ ମାସରେ ଏକ ଶୟନ ଦାନ କଲେ, ଏବଂ ଶୁକ୍ଳଦ୍ୱାଦଶୀରେ ସୁବର୍ଣ୍ଣପାତ୍ର ଦାନ କଲେ, ତେବେ ନାରାୟଣ ଅନ୍ୟ ଜନ୍ମରେ ତୁମର ସ୍ୱାମୀ ହେବେ। କିନ୍ତୁ, ମୋର ଶୋଭା ଓ ସୌଭାଗ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଇର୍ଷ୍ୟା କରି, ମୋତେ ନମସ୍କାର ନ କରିଥିବାରୁ, ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଚୋରମାନେ ଆପଣେଇ ନେବେ ଏବଂ ବେଶ୍ୟା ଅବସ୍ଥାକୁ ପହଞ୍ଚିବେ।” “ଏଭଳି, ନାରଦ ଓ ପ୍ରଜ୍ଞାନୀ କେଶବଙ୍କ ଶାପରେ, ତୁମେମାନେ କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ହୋଇ ବେଶ୍ୟା ହୋଇଛ। ଏବେ ମୋର କଥା ଶୁଣ, ମହିଳାମାନେ।” “ଏକଥା ମନେ ପକାନ୍ତୁ—ଦେବ ଓ ଦାନବଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଶତଶଃ ଦେବ, ଦାନବ, ଅସୁର, ଦୈତ୍ୟ ଓ ରାକ୍ଷସ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ହଜାର ହଜାର ମହିଳା, ବିବାହିତ କିମ୍ବା ବଳପୂର୍ବକ ଭୋଗିତ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦେବତାଧିପତି ଉପଦେଶ କରିଥିଲେ—‘ଏବେ ରାଜାଙ୍କ ରାଜପାଳିସରେ ବେଶ୍ୟା ଧର୍ମ ଅନୁସାରେ ବାସ କର, ଦେବପୂଜାରେ ନିଷ୍ଠା ରୁହ, ଏବଂ ଦେବମନ୍ଦିରରେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି କର। ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମାଲିକ ସମାନ; ତୁମେ ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ଅଛ, ତାହା ଅନୁଯାୟୀ ତୁମର ସମୃଦ୍ଧି ହେବ। ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଠାରେ ତୁମ ଘରକୁ ଶୁଳ୍କ ଦେଇ ଆସିବ, ତାଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାବେ ସେବା କର, କିନ୍ତୁ ଯଦି କୌଣସି ଠକବାଜ ହୁଏ, ତାହାକୁ ନୁହେଁ। ଦେବ ଓ ପିତୃମାନେଙ୍କ ପୂଜା ଦିନରେ, ଯଥାଶକ୍ତି ଗାଈ, ଜମି, ସୁନା, ଧାନ ଦାନ କର; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଉପଦେଶ ମାନ। ମୁଁ ଯେଉଁଠି ଅନ୍ୟ ବ୍ରତ ଶିଖାଇବି, ତାହା ମଧ୍ୟ ସମସ୍ତେ ନିଷ୍ଠାରେ କର। ବେଦବିଦ୍ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ କହନ୍ତି—ଏହି ବ୍ରତ ଉପରେ ନିଷ୍ଠା ରଖିଲେ ସଂସାର ସମୁଦ୍ର ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେବାଯୋଗ୍ୟ; ଯେତେବେଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦିନରେ, ପୁଷ୍ୟ କିମ୍ବା ପୁନର୍ବସୁ ନକ୍ଷତ୍ରରେ ହାତ ଥାଏ, ସେତେବେଳେ ନାରୀ ନିଜେ ସମସ୍ତ ଔଷଧ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ସେ କାମଦେବଙ୍କ ପାଞ୍ଚବାଣୀ ମଧ୍ୟରେ ସାକ୍ଷୀ ହେବେ, ଏବଂ କାମଦେବଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି କମଳନୟନଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଏବଂ ଏଭଳି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ—‘ମୁଁ କାମ ପାଇଁ ଚରଣ ପୂଜିଏ, ମୋହ ପାଇଁ ଜଂଘା, କାମର ଧାନାଗାର ଭାବେ ଗୁପ୍ତେନ୍ଦ୍ରିୟ, ଆନନ୍ଦ ପାଇଁ ଗୁଦ ଅଂଶ—ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ନାଭି ଆନନ୍ଦ ଶାଗର, ବାମପାର୍ଶ୍ୱ ଓ ଉଦର ମଧ୍ୟ ଏଭଳି; ହୃଦୟ ହୃଦୟନାଥଙ୍କର, ଏବଂ ସ୍ତନ ଆନନ୍ଦଦାୟକ। କଣ୍ଠ ଆକାଂକ୍ଷା ପାଇଁ, ବୈକୁଣ୍ଠ ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତି ପାଇଁ, ମୁଁଖ ଆନନ୍ଦ ପ୍ରଦାନ ପାଇଁ; ବାମପାର୍ଶ୍ୱ ଫୁଲ ବାଣ ପାଇଁ, ଡାହାଣପାର୍ଶ୍ୱ ଫୁଲ ଧନୁଷ ପାଇଁ। ମନ ପୂଜା ପାଇଁ, ମୌଳି ଶାସନ ପାଇଁ, କେଶ ଖେଳ ପାଇଁ; ସମସ୍ତ ଦେହକୁ ଦେବତାଧିପତିଙ୍କ ଦେହ ଭାବେ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ଶାନ୍ତ ଶିବଙ୍କୁ, ପାଶ ଓ ଅଙ୍କୁଶଧାରୀ, ଗଦାଧାରୀ, ପିତାମ୍ବରଧାରୀ, ଶଂଖ ଓ ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ନାରାୟଣଙ୍କୁ, କାମର ଆତ୍ମା, ଶାନ୍ତି, ପ୍ରେମ, ଆନନ୍ଦ ଓ ଶ୍ରୀକୁ ନମସ୍କାର।