ଭୋଜନ ସମାପ୍ତି ପରେ ଗୁରୁ ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିଥିଲେ—“ଏହି ଶିଶୁ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ, ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୁଖୀ ରୁହୁ।” ଯେଉଁ କୃଷ୍ଟି କିମ୍ବା ଅପମଙ୍ଗଳ ଏହାର ଉପରେ ଅଛି, ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସମୁଦ୍ର ଅଗ୍ନିରେ ନିକ୍ଷେପ କରାଯାଉ—ବ୍ରହ୍ମା, ରୁଦ୍ର, ବସୁ, ସ୍କନ୍ଦ, ବିଷ୍ଣୁ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଏବଂ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନାମ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି। ଏପରେ ଗୁରୁଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ଏପରି କୁହାଯାଉ—“ସମସ୍ତ ଦେବତା ଦୟା କରନ୍ତୁ, ଦୁଷ୍ଟମାନଙ୍କୁ ସଦା ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।” ସମ୍ଭବ ଅନୁଯାୟୀ, ଏକ ପିତଳ ଗାଈ ଦାନ କରି, ଶିର ନମାଇ, ଏବଂ ଗୁରୁଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ। ପୁଅ ସହିତ, ରବି ଓ ଶଙ୍କରଙ୍କୁ ପାକା ନୈୱେଦ୍ୟ ଦେଇ ନମସ୍କାର କରିବା ଦରକାର। ଏପରେ ନୈୱେଦ୍ୟର ଅବଶିଷ୍ଟ ଭାଗ ଖାଇ, “ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କୁ ନମସ୍କାର” ବୋଲି କହିବା ଉଚିତ। ଏହି କ୍ରିୟା ବିଶେଷ କରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ, ବିପଦ କିମ୍ବା ଦୁଷ୍ଟ ସ୍ୱପ୍ନ ହେଲେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଶଂସିତ। ଏହି କ୍ରିୟା ସବୁବେଳେ କରିବା ଉଚିତ, କର୍ତ୍ତାଙ୍କ ଜନ୍ମତିଥି କିମ୍ବା ଜନ୍ମନକ୍ଷତ୍ର ଛାଡ଼ି ଶାନ୍ତି ପାଇଁ। ଶୁକ୍ଳ ସପ୍ତମୀ ତିଥିରେ ଏହି କ୍ରିୟା କଲେ କେବେ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ସବୁବେଳେ ପାଳନ କରିଲେ ମନୁଷ୍ୟ ଦୀର୍ଘାୟୁ ହୁଏ ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପୃଥିବୀରେ ରାଜ୍ୟ କରିଥାଏ। ସପ୍ତମୀ ଦିନର ସ୍ନାନ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପୁଣ୍ୟମୟ, ପବିତ୍ର ଏବଂ ଆୟୁଷ୍ୟବର୍ଦ୍ଧକ। ଏହି ବିଧି ବର୍ଣ୍ଣନା କରି ସୂର୍ୟଦେବ ଦ୍ୱିଜଶ୍ରେଷ୍ଠଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସମସ୍ତ ବିଧି, ସପ୍ତମୀ ସ୍ନାନର ମହିମା, ସମସ୍ତ ଅପମଙ୍ଗଳ କୁ ଦୂର କରେ ଏବଂ ଶିଶୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପକାରକ। ସୂର୍ୟଦେବଙ୍କୁ ଆୟୁଷ୍ୟ, ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଧନ, ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଜ୍ଞାନ ଏବଂ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ମୋକ୍ଷ ମାଗିବା ଦରକାର। ଏହା ମହାପାପ ନାଶକ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉପକାରକ ଏବଂ ପୁତ୍ରବୃଦ୍ଧି କରେ। ଯିଏ ଏହି କଥା ଅବିକ୍ଷିପ୍ତ ମନେ ଶୁଣେ, ସେ ସଫଳତା ଅବଶ୍ୟ ପାଏ। ପୁରାତନ କାଳରେ, ରାଥନ୍ତର କଳ୍ପରେ, ମହାତ୍ମା ବ୍ରହ୍ମା ନିଜେ ମନ୍ଦରାଚଳରେ ଥିବା ପିନାକଧାରୀ ମହାଦେବଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଥିଲେ—“ଅମର ଦେବ, କିପରି ଲୋକମାନେ କମ୍ ତପସ୍ୟାରେ ଆରୋଗ୍ୟ, ଅନନ୍ତ ସମୃଦ୍ଧି କିମ୍ବା ମୋକ୍ଷ ପାଇପାରିବେ? ହେ ଅଧୋକ୍ଷଜ, ତୁମ ପାଖରେ କିଛି ଅଜ୍ଞାତ କିଛି ଅଛି କି? ଦୟାକରି କୁହ, କମ୍ ତପସ୍ୟାରେ କେଉଁଠି ମହାଫଳ ମିଳେ?” ଏପରି ପ୍ରଶ୍ନ ହେବା ପରେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରି, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା ଓ ଉମାପତି ମହାଦେବ କହିଲେ—“ଏହି ରାଥନ୍ତର କଳ୍ପରୁ, ଏକୋଇଶିତମ ଶେଷ ହେଲେ, ବରାହ କଳ୍ପ ଆସିବ; ତାର ଶୁଭ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ସପ୍ତମ ମନ୍ବନ୍ତର ଯାହାକୁ ବୈବସ୍ବତ କୁହାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଦ୍ୱାପର ଯୁଗ ଅଟ୍ଠାଇଶତମ ହେବ। ତାହାର ଶେଷରେ, ମହାଦେବୀ ବାସୁଦେବ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ପୃଥିବୀର ଭାର ହ୍ରାସ ପାଇଁ ବିଷ୍ଣୁ ତିନି ଭାଗରେ ଭାଗିବେ। ତାପରେ, ଦ୍ୱୈପାୟନ ଋଷି, ରୋହିଣୀନନ୍ଦନ ରାମ ଏବଂ କେଶବ—ଏହି କେଶବ, କଂସ ଓ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ଅହଂକାର ନାଶକ, ଦୁଃଖ ହରଣ କରିବେ। ଦ୍ୱାରକା ନାମକ ଯେଉଁ ସହର, ଏବେ କୁଶସ୍ଥଳୀ ଭାବେ ପରିଚିତ, ଦିବ୍ୟ ଗୁଣରେ ଯୁକ୍ତ ଏହି ସ୍ଥଳୀ ଶାର୍ଙ୍ଗଧାରୀଙ୍କ ନିବାସ ହେବ; ଟ୍ୱଷ୍ଟା, ମୋ ଆଜ୍ଞାରେ, ସେଉଁଠି ପ୍ରଭୁଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ତିଆରି କରିବେ। ଏଠାରେ, ଅପାର ତେଜସ୍ବୀ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜ ରାଣୀମାନେ, ବୃଷ୍ଣି ଏବଂ ଦାନଶୀଳ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଅସେନ୍ ଥିଲେ। ତାଙ୍କୁ କୁରୁ, ଦେବତା ଏବଂ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଏବଂ କୈଟଭ ବଧକ ବିଷ୍ଣୁ ପୁରାତନ ଓ ଧର୍ମ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ କଥା ଶୁଣୁଥିଲେ। ବିଚାରବିମର୍ଶ ଶେଷରେ, ପ୍ରବଳ ଭୀମସେନ ତାଙ୍କୁ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଧର୍ମ ବିଷୟରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ଯାହା ତୁମେ ଏବେ ପ୍ରଶ୍ନ କରିଛ। ସେଇ ଧର୍ମ ପ୍ରକାଶ ହେବ। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରିବେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର ବୃକୋଦର, ଯିଏ ମହାବଳୀ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ। ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲି ବିକଟ ଓଉଁ ନାମକ ବୃକ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଉଦରରେ ଅଗ୍ନିଦେବ; ଏହିକାରଣେ ତାଙ୍କୁ ବୃକୋଦର କୁହାଯାଏ। ସେ ଜ୍ଞାନୀ, ଗମ୍ଭୀର, ନାଗ ସମୂହର ଶକ୍ତି ଧାରଣ କରିଥିବା, ମହାନ, ଅଜର, ତେଜସ୍ବୀ ଏବଂ କାମଦେବ ପରି ସୁନ୍ଦର ହେବେ। ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଯଦି ଶକ୍ତିହୀନ ମଧ୍ୟ ହୁଅନ୍ତି, ଏହି ବ୍ରତର ତପସ୍ୟା ତୀବ୍ରତା ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ବ୍ରତକୁ ଅତିକ୍ରମ କରେ। ବିଷ୍ଣୁ, ବିଶ୍ୱର ଆତ୍ମା ଓ ଜଗତ୍ଗୁରୁ, ଏହି ବ୍ରତ ଉପଦେଶ କରିବେ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞର ଫଳ ଦେଇଥାଏ ଏବଂ ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରେ। ଏହା ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟତା ଦୂର କରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ, ପବିତ୍ରମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବପବିତ୍ର, ଶୁଭମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବଶୁଭ ଏବଂ ପୁରାତନମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବପୁରାତନ। ହେ ଭାରତ, ଯଦି ତୁମେ ଅଷ୍ଟମୀ, ଚତୁର୍ଦ୍ଦଶୀ, ଦ୍ୱାଦଶୀ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟ ଶୁଭ ତିଥିରେ ଉପବାସ ରଖିପାର ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ପବିତ୍ର ଦିନ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପାଳନ କରି, ସମସ୍ତ ପାପ ନାଶ କରି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପରମ ପଦ ଲାଭ କରିପାରିବ। ମାଘ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ଦଶମୀ ଆସିଲେ, ଘୃତ ଲଗାଇ ଏବଂ ତିଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ “ନାରାୟଣ” ବୋଲି ଆକାଶେ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ପୂଜା କରିବା, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ଚରଣକୁ ନମସ୍କାର, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମାକୁ ମନେ କରି ମୁଣ୍ଡ ନମାଇବା। “ବୈକୁଣ୍ଠ” ବୋଲି, ବୈକୁଣ୍ଠଙ୍କ ଛାତି, ଶ୍ରୀବତ୍ସ ଚିହ୍ନଧାରୀଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦା ଏବଂ ଦାତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ହସ୍ତକୁ ନିୟମିତ ଭାବେ ପୂଜା କରିବା। “ଦାମୋଦର” ବୋଲି ଉଦର ପୂଜା, ପଞ୍ଚବାଣଧାରୀଙ୍କ ଭାବେ କଟି, ଶ୍ରୀନାଥଙ୍କ ଭାବେ ଉରୁ, ଭୂତଧାରୀ ଭାବେ ଜାଙ୍ଘା ପୂଜା କରିବା। ଶ୍ୟାମଙ୍କୁ ଜାଙ୍ଘା, ବିଶ୍ୱସ୍ରଷ୍ଟାଙ୍କୁ ପାଦ, ଦେବୀ, ଶାନ୍ତି, ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଏବଂ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ପାଦେ ପୂଜା। ଧାନ୍ୟ, ତୃପ୍ତି, ଧୃତି, ହର୍ଷ, ପୁନଃପୁନଃ ପୂଜା; ଗରୁଡ଼ଙ୍କୁ—ଉଡ଼ାଣ୍ତ ତୀବ୍ର, ପକ୍ଷୀରାଜ, ବିଷ ନାଶକ—ସଦା ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ। ଏଭଳି ଗୋବିନ୍ଦ, ଉମାପତି ଓ ବିନାୟକଙ୍କୁ ଗନ୍ଧ, ମାଳ୍ୟ, ଧୂପ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ନୈୱେଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ପୂଜା କରି, ଗାଈର ଦୁଧ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ହୋଇଥିବା କ୍ଷିରସର ବା ଘୃତ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଭୋଜନ କରି, ଶତ ପଦ ଚାଲିବା ଉଚିତ।