ସମସ୍ତ ଜୀବମାନଙ୍କ ହୃଦୟରେ ଅନନ୍ୟ ଆନନ୍ଦର ଆସ୍ଥାନ ଥିବା, ଯେଉଁ ଭଗବାନ୍ ଜନାର୍ଦନ ଇଚ୍ଛାନୁସାରେ ଯେକୌଣସି ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଏଠାରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ। ଏହି ମହାପୂଜା ପ୍ରତିମାସ ଉପବାସ ଓ ଶୁଭ କ୍ରମରେ କରିବା ଉଚିତ୍। ଦ୍ୱାଦଶୀ ତିଥିରେ କେବଳ ଏକ ଫଳ ଭୋଜନ କରି ଭୂମିରେ ଶୟନ କରିବା ଚାହିଁଦି, ତାପରେ ତ୍ରୟୋଦଶୀ ତିଥିରେ ଗୋମାତାଙ୍କ ସହିତ ଉପବାସ କରି ଅବିନାଶୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ପୂଜା କରିବା ଆବଶ୍ୟକ। ଏହି ଦିନ, ଦେହରହିତ ଦେବତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ସାମଗ୍ରୀ ସହିତ ଏକ ଶୟନ, କାମଦେବଙ୍କ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିମା ଓ ଏକ ଧଳା ଦୁଧ ଦେଇପାରୁଥିବା ଗାୟ ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହା ସହିତ, ଅନୁସାରେ ଶକ୍ତି ଅନୁଯାୟୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ଦମ୍ପତିଙ୍କୁ ଦୁଷ୍ୟ, ଆଳଙ୍କାର ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦ୍ରବ୍ୟ ଦାନ କରି, “ସେ ଭଗବାନ୍ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ” ବୋଲି କହିବା ଚାହିଁଦି। ଏହି ବ୍ରତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ, ଧର୍ମଜ୍ଞ ଅନୁସାରେ ଶୁକ୍ଲ ତିଳ, ଗୋଦୁଧ ଘୃତ ଓ ଖିରକୁ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କରିବା ଉଚିତ୍। ଅନ୍ତେ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଭୋଜନ କରିବେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଅନୁଯାୟୀ ଚିନିଖଣ୍ଡ ଓ ମାଳା ଦାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏହି ମଦନ-ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତ ଯିଏ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ପାପରୁ ମୁକ୍ତ ହୁଏ ଓ ହରିଙ୍କ ସମାନ ଗୁଣ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏଠି ଏହି ଲୋକରେ ସେ ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ର ଓ ଶୁଭ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ। ସ୍ମର ଯେତେବେଳେ ସ୍ମୃତିରେ ଆସନ୍ତି, ସେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ସ୍ୱରୂପ ମହାପ୍ରଭୁ। ଯିଏ ସୁଖ ଚାହାଁନ୍ତି, ସେ ଅଙ୍ଗଜଙ୍କ ପତିକୁ କାମ ରୂପେ ସ୍ମରଣ କରିବେ। ଏହି ଶୁଣି, ଦିତି ସମସ୍ତ କ୍ରମ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଲେ। କଶ୍ୟପ ଏହି ବ୍ରତର ମହିମା ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ ଓ ଦିତିଙ୍କ ପାଇଁ ପୁନି ତପସ୍ୟା କଲେ। ତାଙ୍କୁ ଏକ ଵର ଚୟନ କରିବାକୁ କହିଲେ। ଦିତି ବର ମାଗିଲେ—ଏମିତି ଏକ ପୁତ୍ର, ଯିଏ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବେ, ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେବେ। ସେ କହିଲେ, “ମୁଁ ସମସ୍ତ ଅମରଙ୍କ ବିନାଶକ ମହାତ୍ମାକୁ ଚୟନ କରେ।” କଶ୍ୟପ କହିଲେ, “ମୁଁ ନିଜେ ଏଠି ଏହି ଵର ଦେଉଛି, କିନ୍ତୁ ଏହି କ୍ରମ ଅନୁସାରେ କର। ଆପସ୍ତମ୍ବ ଆଜି ପୁତ୍ରାର୍ଥ ଯଜ୍ଞ କରିବେ।” ତାପରେ କଶ୍ୟପ ଇନ୍ଦ୍ରଶତ୍ରୁ ଗର୍ଭାଧାନ ପାଇଁ ବ୍ୟବସ୍ଥା କଲେ। ଆପସ୍ତମ୍ବ ବହୁ ଧନ ଦେଇ ପୁତ୍ରକାମେଷ୍ଟି ଯଜ୍ଞ କଲେ, “ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ହେଉ” ବୋଲି ଅନେକ ଭାବେ ଅର୍ପଣ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଖୁସି ହେଲେ, ଦାନବମାନେ ଶତ୍ରୁତା କଲେ ଓ ଦାନବମାନେ ଦୂରେ ହଟିଗଲେ। ତାପରେ କଶ୍ୟପ ଦିତିଙ୍କ ଗର୍ଭରେ ଏମ୍ବ୍ରିଓ ରଖିଲେ ଓ କହିଲେ, “ଏହି ଗର୍ଭ ପାଇଁ ଏକ ଶତ ବର୍ଷ ଏହି ଆଶ୍ରମରେ ଦିନ ଗଣନା କରିବା ନୁହେଁ, ଆହାର କମ୍ କରିବା, ଗଛର ମୂଳ, ଉପକରଣ ଉପରେ ବସିବା, ଜଳରେ ପ୍ରବେଶ କରିବା, ଖାଲି ଘରରେ ରହିବା, ଦାନା ମାଟି ଖୋଚାଇବା, ଅତି ଶୈଥିଲ୍ୟ କିମ୍ବା ଅତି ଶ୍ରମ କରିବା, ଅଶୁଦ୍ଧ ଅବସ୍ଥା, ଖୋଲା କେଶ, ଭୁମିରେ ଉତ୍ତର କିମ୍ବା ଦକ୍ଷିଣ ମୁଣ୍ଡି ରଖିବା, ଅପୋଷାକ, ଭୀତି, ଭିଜା ଚାରଣ, ଅଶୁଭ କଥା, ଅତି ହସିବା, ଏହି ସବୁ ଏଡ଼ିବା ଉଚିତ୍। ଗୁରୁଙ୍କ ସେବା, ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠା, ଔଷଧ ଦ୍ରବ୍ୟ ମିଶାଇ ଉଷ୍ଣ ଜଳରେ ସ୍ନାନ, ଶୁଭ ଶୃଙ୍ଗାର, ଗୃହଦେବୀଙ୍କ ପୂଜା, ଭାର୍ୟା ଭାବେ ପତିଙ୍କ ଶୁଭ ଓ ପ୍ରସନ୍ନତାରେ ଲିନ ହେବା ଦରକାର। ତୃତୀୟ ଦିନ ଓ ପର୍ବଦିନରେ ଉପବାସ କରିବା ଉଚିତ୍। ଏପରି ଚରିତ୍ର ଗର୍ଭବତୀ ନାରୀ ପାଳନ କରିବା ଦରକାର। ଏପରି କଲେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ଧର୍ମଶୀଳ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଓ ବୃଦ୍ଧିଶୀଳ ହେବେ, ନହେଲେ ନିଶ୍ଚୟ ଗର୍ଭପାତ ହେବ। ଏହି ପ୍ରକାର ଦିନ ଚଳାଇବା ଦରକାର, ମୁଁ ଯାଉଛି, ତୁମେ ଭଲ ରୁହ। ଏଭଳି କହି ଦିତି ଦୃଶ୍ୟରୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଦିତି କଶ୍ୟପଙ୍କ ଉପଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ ସବୁ କ୍ରମ ପାଳନ କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ସମୟରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ଦେବତାମାନେ ଛାଡ଼ି ଦିତିଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି, ତାଙ୍କ ସେବା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ସେ ଦିତିଙ୍କ ଭିତରେ କୌଣସି ତ୍ରୁଟି ଦେଖିବା ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ବାହ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଓ ନମ୍ର ଭାବ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଦିତି ଏହି କୌଶଳ ଜାଣିନଥିଲେ, ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଧର୍ମାନୁସାରେ ଆଚରଣ କରୁଥିଲେ। ଶତ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବାର ତିନି ଦିନ ପୂର୍ବରୁ ଦିତି ନିଜକୁ ସଫଳ ଭାବି, ଆନନ୍ଦିତ ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ରହିଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ଚରଣ ଧୋଇନଥିଲେ, ଖୋଲା କେଶରେ ଶୁଇଯାଇଥିଲେ। ଦିନ ଦିନା ଦକ୍ଷିଣ ମୁଣ୍ଡି ରଖି ସେ ଶୁଇଯାଇଥିଲେ। ଏହି ସୁଯୋଗରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେ ତାଙ୍କ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଗର୍ଭକୁ ସାତ ଭାଗ କଲେ, ଏବଂ ସୂର୍ଯ୍ୟପ୍ରଭା ସମାନ ସାତ ପୁଅ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେହି ସାତ ପୁଅ କାନ୍ଦୁଥିଲେ, ତେବେ ପାହାଡ଼ବାସୀ (ଶିବ) ତାଙ୍କୁ ଚୁପ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ। ତେବେ ହରି ପ୍ରତ୍ୟେକ ପୁଅକୁ ପୁଣି ସାତ ଭାଗ କଲେ। ବୃତ୍ରନାଶକ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ଗର୍ଭରେ ଅଛିବାବେଳେ ପୁଣି କାଟିଦେଲେ, ଏଭଳି ଏହା ୪୯ ହେଲା ଓ ସେମାନେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ କାନ୍ଦୁଥିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପୁଣିପୁଣି କାନ୍ଦନାହାଁ।” ତେବେ ବୃତ୍ରନାଶକ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ଏହି ମାନେ କେମିତି ପୁଣି ଜୀବନ୍ତ ହେଲେ?” ଧ୍ୟାନଦ୍ୱାରା ସେ ବୁଝିଲେ—ଏହି ମଦନ-ଦ୍ୱାଦଶୀ ବ୍ରତର ମହତ୍ୱ ଫଳ ଦ୍ୱାରା ଏହି ସବୁ ଘଟିଛି।