ଏହି ଶ୍ରୀମଦ୍ ପୁରାଣର ଉପଦେଶ ଅନୁସାରେ, ଏକ ବିଶେଷ ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର କ୍ରିୟା କରାଯିବା ଉଚିତ୍, ଯାହାରେ ସୋରିଷ ଦାଣା, ବାଉଁସି, ଓ କଳା ତିଳ ବ୍ୟବହାର କରାଯିବା ଦରକାର, ଏବଂ ପାଳାଶ ଗଛର କାଠି ଇଂଧନ ହିସାବରେ ବ୍ୟବହୃତ ହେବ। ଚତୁର୍ଥ ଦିନରେ ଏଠାରେ ଏକ ଉତ୍ସବ ଅନୁଷ୍ଠିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ଓ ପୁନି ପୁନି ଶକ୍ତି ଅନୁସାରେ ଦାନ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ୍। ଯାହାକୁ ଅଧିକ ଇଚ୍ଛା କରାଯାଏ, ସେଠିକି ବିନା ଇର୍ଷ୍ୟା ଦେବା ଉଚିତ୍; ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦୁଇଗୁଣି ଦାନ ଦେଇ, ଶିର ନମାଇ ସମ୍ମାନ ସହିତ ବିଦାୟ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅନୁସାରେ ଯିଏ ବୃକ୍ଷ ଉତ୍ସବ କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନ ସହିତ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରି ଅନନ୍ତ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ। ଏବଂ ଏକ ମାତ୍ର ବୃକ୍ଷ ମଧ୍ୟ ଯଦି କେହି ରୋପଣ କରେ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ୩୦,୦୦୦ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ବର୍ଗରେ ବାସ କରେ। ଯିଏ ବୃକ୍ଷ ସମାନ ଭାବରେ ପୂର୍ବ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସିଦ୍ଧିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି କଥାକୁ ନିୟମିତ ଶ୍ରବଣ କିମ୍ବା ପାଠ କରାଯାଏ ଦେଖିଲେ, ଦେବତାମାନେ ସେଉଁଠି ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଓ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ସେ ମହିମା ପାଉଥିବେ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ବିଶେଷ କ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ପୁରାଣ ପଣ୍ଡିତମାନେ 'ସୌଭାଗ୍ୟ-ଶୟନ' ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି, ଏହା ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରେ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଯେତେବେଳେ ଭୂ, ଭୁଵଃ, ସ୍ୱର୍ ଓ ମହସ୍ ଲୋକ ଅଗ୍ନିରେ ଦଗ୍ଧ ହେଇଥିଲେ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ସୌଭାଗ୍ୟ ଏକଠା ହୋଇ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ପହଞ୍ଚି, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ବିଶ୍ରାମ କଲା। ବହୁ ଦିନ ପରେ, ଅଗ୍ରଜନ୍ମରେ, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱ ଅହଂକାରରେ ଆବୃତ ହେଲା ଓ ପ୍ରାଚୀନ ତତ୍ତ୍ୱ ଓ ପରମପୁରୁଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା, ତେବେ ପଦ୍ମାସନୀ ବ୍ରହ୍ମା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା। ଏହି ସମୟରେ, ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ଭୟଙ୍କର ଏକ ଆକୃତି ଦେଖାଦେଲା, ଏବଂ ହରିଙ୍କ ଛାତିର ଦଗ୍ଧ ହେବାରୁ ସେଇ ସାର ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ସେଇ ସାର ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇ ଥିଲା, ଏବଂ ପୃଥିବୀରେ ପହଞ୍ଚିଲା। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦକ୍ଷ, ଯିଏ ଜ୍ଞାନୀ ଥିଲେ, ସେ ସାରକୁ ଆକାଶକୁ ଉଠାଇଲେ ଓ ତାହା ପିଇଲେ, ଯାହାର ଫଳରେ ସେ ଅପୂର୍ବ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ଲାଗିଲେ। ଯେଉଁଠାରେ ଅଂଶ ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଗଲା, ତାହା ପୃଥିବୀରେ ପଡି ଆଠ ଅଂଶରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା। ଏହିଠାରୁ ସାତ ଧରଣର ସୌଭାଗ୍ୟ ଦାତା ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ: ଆଖୁ, ରସରାଜ, ବୁଟ, ବାଉଁସି, ଓ ଅନ୍ୟ ଅନ୍ନ। ଏହା ସହିତ ଗୋ-ଦୁଧ, କୁସୁମ୍ବ, କେସର ଏବଂ ଏଠି ଆଠମ ହେଉଛି ଲୁଣ—ଏମାନେ 'ଅଷ୍ଟ ସୌଭାଗ୍ୟ' ଭାବେ ଚିହ୍ନିତ। ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦକ୍ଷ ପିଇଥିଲେ, ସେ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ହେଲେ, ଯିଏ 'ସତୀ' ନାମରେ ପରିଚିତ। ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକକୁ ମାଧୁର୍ୟ ଓ କୃପାରେ ଅତିକ୍ରମ କଲେ, ଯେଉଁଥିରୁ ତାଙ୍କୁ 'ଲଲିତା' ବୋଲି କୁହାଯାଏ। ଧନୁର୍ଧର ଶିବ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ଯିଏ ତିନି ଲୋକରେ ସବୁଠାରୁ ସୁନ୍ଦର। ଏହି ଦେବୀ ସମସ୍ତ ଭାଗ୍ୟର ମୂଳ ଏବଂ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁଇଁଟି ଦେଇଥାନ୍ତି; ଯିଏ ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜା କରେ, ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପାଏ। ଏହି ବିଶ୍ୱଧାରିଣୀ ଦେବୀଙ୍କୁ କିପରି ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍, ହେ ଜନାର୍ଦନ, ମୋତେ ଏହି ପୂଜା ପ୍ରକ୍ରିୟା ବିସ୍ତୃତ ଭାବେ କୁହ। ବସନ୍ତ ଋତୁ ଆସିଲେ, ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷର ତୃତୀୟା ତିଥିର ସକାଳେ ତିଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ସେଇ ଦିନ, ଶୁଭ ରୂପାବତୀ ସତୀଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାତ୍ମା ଶିବ ବିବାହ ମନ୍ତ୍ରରେ ବିବାହ କଲେ। ତୃତୀୟା ତିଥିରେ, ବିଭିନ୍ନ ଫଳ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀ ସତୀ ଓ ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜା କରିବା ଉଚିତ୍। ଗୋପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳରେ ମୂର୍ତ୍ତିକୁ ସ୍ନାନ କରାଇ ଗୌରୀଙ୍କୁ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସହିତ ପୂଜିବା ଦରକାର। ଦେବୀଙ୍କ ପାଦରେ ପାତାଳକୁ ଓ ଶିବଙ୍କ ପାଦରେ ଶିବକୁ ନମସ୍କାର କରି, 'ଶିବା' ଓ 'ଯୟା' ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦୁଇଟି ଗୋଡ଼କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। 'ତ୍ରିଗୁଣ' ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ, 'ଭବାନୀ' ଦୁଇଟି ଜଂଘାକୁ, 'ଶିବା' ରୁଦ୍ରେଶ୍ୱରୀକୁ, 'ବିଜୟା' ଗୁଡ଼ିକୁ ଓ 'ବରଦାନ ଦାତ୍ରୀ' ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ହରିକେଶ ଓ ଉରୁକୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ଇଶାଙ୍କୁ ଦେବୀଙ୍କ ନିତମ୍ଭରେ, ଶଙ୍କରଙ୍କୁ କଟିରେ, କୋଟବୀକୁ ପାଶ୍ୱଦ୍ୱୟରେ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀକୁ ତ୍ରିଶୂଳରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ମଙ୍ଗଳାକୁ ପେଟରେ, ବ୍ୟାପକ ରୁଦ୍ରକୁ, ଇଶାନୀକୁ ଉରସ୍ଥଳୀରେ, ଶିବଙ୍କୁ ବେଦମୂର୍ତ୍ତିରେ, ରୁଦ୍ରାଣୀକୁ କଣ୍ଠରେ, ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକୁ, ଅନନ୍ତାକୁ ହାତରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ତ୍ରିନେତ୍ର ହରାଙ୍କୁ ବାହୁରେ, କାଳାଗ୍ନି ପ୍ରିୟାଙ୍କ ଭୂଷଣରେ, ସ୍ୱାହା ଓ ସ୍ୱଧାକୁ ମୁଁହରେ, ଇଶ୍ୱରଙ୍କୁ ତ୍ରିଶୂଳରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ଅଶୋକମଧୁବାସିନୀକୁ ଓଠରେ, ସ୍ଥାଣୁ ଓ ହରାଙ୍କୁ ଦାନ୍ତରେ, ଚନ୍ଦ୍ରାନନ ପ୍ରିୟାଙ୍କୁ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ଅର୍ଧନାରୀଶ୍ୱର ହରାଙ୍କୁ, ଅସିତାଙ୍ଗୀକୁ ନାକରେ, ଉଗ୍ରଙ୍କୁ ଜଗତ୍ପତିରେ, ଲଲିତାକୁ ଭୃକୁଟିରେ ପୂଜିବା ଉଚିତ୍। ଶର୍ୱଙ୍କୁ ନଗର ନାଶକୁ, ବାସବୀକୁ କେଶରେ, ଶ୍ରୀକଣ୍ଠନାଥକୁ ଶିବଙ୍କ କେଶରେ, ଭୀମୋଗ୍ରସମରୂପିଣୀକୁ ମୁଣ୍ଡରେ, ସର୍ବବ୍ୟାପକଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ୍। ଏପରେ, ଶିବଙ୍କୁ ପୂଜି ନିୟମିତ ଭାବେ ରୋଷ୍ଟ କରା ଚାଉଳ, କେସର, ଦୁଧ, ଜିରା, ଲୁଣ, ଓ ଅଷ୍ଟ ପ୍ରକାର ଧନିଆ ଦେଇ 'ସୌଭାଗ୍ୟାଷ୍ଟକ' ପ୍ରସ୍ତୁତ କରି ମୁଖ୍ୟ ଭାବେ ଦେବା ଉଚିତ୍। ଏହି ସମସ୍ତ ଦେଇ ଶିବଙ୍କୁ ଅର୍ପଣ କରି, ରାତିରେ ଶୃଙ୍ଗୋଦକ ଓ ପୃଥିବୀର କମଳପୁଷ୍ପ ପାନ କରିବା ଉଚିତ୍। ପୁନି ପ୍ରଭାତରେ ସ୍ନାନ ଓ ମନ୍ତ୍ରପାଠ କରି, ଏକ ଦମ୍ପତି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ବସ୍ତ୍ର, ମାଳା ଓ ଭୂଷଣ ଦେଇ ପୂଜିବା ଦରକାର। ସୌଭାଗ୍ୟାଷ୍ଟକ ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣପଦ ଦମ୍ପତିକୁ ଦେଇ, ଏଠି ଲଲିତା ଦେବୀ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଉନ୍। ଏହିପରି ଏକ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତି ତୃତୀୟା ତିଥିରେ ଏହି ବିଧିକୁ ଭକ୍ତି ସହିତ କରିବା ଉଚିତ୍।