ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ରାଜାଙ୍କୁ ଦେଖି ମହାର୍ଷି ଏହିପରି କଥା କହିଲେ— ପ୍ରଥମେ, ସମସ୍ତ ଗଛମାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଔଷଧୀୟ ଜଳ ଛିଟି ଦେଇ, ମଣ୍ଡା ପିଠା ଦ୍ୱାରା ସଂସ୍କାର କରିବା ଉଚିତ। ପରେ, ଗଛମାନେ ମାଳା ଓ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିଣ୍ଧି ସୁସଜ୍ଜିତ ହେବା ଦରକାର। ସମସ୍ତଙ୍କ କାନ ଛିଦ୍ର କାମ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସୁଇ ଦ୍ୱାରା କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ କାଠି ଦ୍ୱାରା କାଜଳ ଲଗାଇବେ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଗଛ ପାଇଁ ସତ୍ତା କିମ୍ବା ଆଠିଟି ଫଳ ଚୟନ କରି, ଶୁଧ୍ଧ କରି, ମଣ୍ଡପରେ ସ୍ଥାପିତ କରିବା ଦରକାର। ଏଠାରେ ଗୁଗୁଳୁ ଧୂପ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ତାହାକୁ ତାମ୍ବା ପାତ୍ରରେ ରଖି, ସାତ ପ୍ରକାର ଧାନ୍ୟ ଦେଇ, ବସ୍ତ୍ର, ଗନ୍ଧ ଓ ଚନ୍ଦନ ଦ୍ୱାରା ଅଭିଷେକ କରିବେ। ପରେ, ସମସ୍ତ ଗଛ ପାଖରେ ଘଡ଼ା ରଖି, ସେମାନେ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭରି ଦେଇ, ଦେବତାଙ୍କୁ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେବା ଦରକାର। ବିଶେଷକରି ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଅନ୍ୟ ଲୋକପାଳମାନେ ଏବଂ ତରୁପତିଙ୍କ ପାଇଁ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଅଗ୍ନି ହୋମ କରିବେ। ତାପରେ, ଏକ ଗାଈଁକୁ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ଓ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଆଭୂଷଣ ପିଣ୍ଧାଇ, ଦୁଧରେ ପ୍ରଚୁର, କଞ୍ଚ ସିନ୍ଧୁରେ ଏବଂ ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଶିଙ୍ଗରେ ଉତ୍ତର ଦିଗକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଦରକାର। ଏହି ପରେ, ମନ୍ତ୍ର ଚାନ୍ତ ଓ ସଙ୍ଗୀତ, ମଙ୍ଗଳ ଗୀତ, ଋକ୍, ଯଜୁସ୍, ସାମ ଓ ବରୁଣ ମନ୍ତ୍ର ଉଚ୍ଚାରଣ ସହିତ ପ୍ରଧାନ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସେହି ଘଡ଼ା ଜଳ ଦ୍ୱାରା ଗଛମାନେ ଅଭିଷେକ କରିବେ। ଅଭିଷେକ ପରେ ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିଣ୍ଧି, ଯଜ୍ଞକର୍ତ୍ତା ସମସ୍ତ ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ଗାଈଁ ଓ ଅନ୍ୟ ଦାନ କରିବେ, ଏବଂ ଚିତ୍ତ ଏକାଗ୍ର କରି ସେମାନଙ୍କ ସମ୍ମାନ କରିବେ। ଚାରି ଦିନ ଧରି ଦୁଧ ଭୋଜନ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ସୂତା ବସ୍ତ୍ର, କଙ୍କଣ, ଅଙ୍ଗୁଠି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର, ଶୟନବସ୍ତ୍ର, ପାତ୍ର, ଓ ପାଦୁକା ଦେବା ଉଚିତ। ହୋମରେ ଶସ୍ୟ, ଯବ ଓ କଳା ତିଳ ଦିଆଯିବା ଦରକାର, ପଳାଶ କାଠି ଜଳାଇ। ଚାରିଥ ଦିନରେ ଉତ୍ସବ ହେବ, ଏବଂ ପୁନି ଯଥାସମ୍ଭବ ଦାନ ଦେବା ଉଚିତ। ଯାହା ସବୁଠୁ ପ୍ରିୟ, ତାହା ଅନ୍ୟ ମାନଙ୍କୁ ଇର୍ଷ୍ୟା ବିନା ଦେବା ଉଚିତ; ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦୁଇଗୁଣା ଦେବେ, ଏବଂ ନମସ୍କାର କରି ବିଦାୟ ଦେବେ। ଏହି ରୀତି ଅନୁସାରେ ଯେ କେହି ତରୁଉତ୍ସବ କରେ, ସେ ସମସ୍ତ କାମନା ସିଦ୍ଧି ଓ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଉପଭୋଗ କରେ। ଏବଂ ଯଦି କେବଳ ଗୋଟିଏ ଗଛ ଲଗାଏ, ସେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ତିନି ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସ୍ୱର୍ଗରେ ବାସ କରେ। ଯେ ବ୍ୟକ୍ତି ଭୂତ, ଭବିଷ୍ୟତ୍ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଗଛ ସମାନ ମାନେଇ ରକ୍ଷା କରେ, ସେ ପରମ ସିଦ୍ଧି ଲାଭ କରେ, ଯେଉଁଠାରେ ପୁନର୍ଜନ୍ମ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଲଭ। ଏହି କଥା ଯେ ପ୍ରତିଦିନ ଶୁଣେ କିମ୍ବା ଶୁଣାଏ, ସେ ଦେବତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପୂଜିତ ଓ ବ୍ରହ୍ମାଲୋକରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହୁଏ। ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ଆଉ ଏକ ଶୁଭ କ୍ରିୟା ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହାକୁ ପୁରାଣ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ‘ସୌଭାଗ୍ୟ-ଶୟନ’ ବୋଲି କହନ୍ତି, ଏହା ସମସ୍ତ କାମନା ସିଦ୍ଧିକାରୀ। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ, ଯେତେବେଳେ ଭୂ, ଭୁଵଃ, ସ୍ୱର୍, ମହସ୍ ଲୋକ ଦହି ଯାଇଥିଲା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭାଗ୍ୟ ଏକଠା ହୋଇ ବୈକୁଣ୍ଠକୁ ଯାଇ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରିଥିଲା। ବହୁଦିନ ପରେ, ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି କାଳରେ, ଯେତେବେଳେ ସମସ୍ତ ଜଗତ ଅହଂକାର ଓ ପ୍ରାକୃତିକ ତତ୍ତ୍ୱରେ ଆବୃତ, ପରମ ପୁରୁଷ ସହିତ ଥିଲା, ତେବେ ପଦ୍ମଯୋନି ବ୍ରହ୍ମା ଓ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱ ହେଲା। ତାହା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରୁ ଏକ ଦାହଜନିତ, ଅଗ୍ନି ସମ ଭୟାନକ ରୂପ ଉଦ୍ଭବ ହେଲା। ଏହି ସାର ଭାଗ୍ୟ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଛାତିରେ ଅଶ୍ରୟ ନେଇ ରହିଲା, ପୃଥିବୀ ପୃଷ୍ଠରେ ଆସିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ। ଏହି ସାରକୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦକ୍ଷ ଆକାଶକୁ ଉଠାଇଲେ, ଏବଂ ସେ ଯେତେବେଳେ ଏହା ପାନ କଲେ, ଏହା ରୂପ, ଶୋଭା ଓ ଆକର୍ଷଣର ମୂଳ ହେଲା। ଦକ୍ଷଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ତେଜ ଉପଜିଲା, ଯାହା ଅଂଶ ଅପରିବ୍ୟକ୍ତ ହୋଇ ଭୂମିରେ ଛଡ଼ିଗଲା ଏବଂ ଏହା ଆଠି ଭାଗରେ ବିଭକ୍ତ ହେଲା। ଏଠାରୁ ସତ୍ତା ଜନମ ନେଲେ— ଚିନି, ରସରାଜ, ବଟା, ଯବ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଧାନ୍ୟ; ଗୋଦୁଧ, କୁସୁମ୍ବ ଓ କେସର ଏବଂ ଆଠମ ହେଉଛି ଲୁଣ— ଏହିମାନେ ଆଠି ଭାଗ୍ୟର ରୂପ। ଯେଉଁ ସାରକୁ ବ୍ରହ୍ମାପୁତ୍ର ଦକ୍ଷ ପାନ କଲେ, ସେ ତାଙ୍କର କନ୍ୟା ହେଲେ, ଯାହା ସତୀ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକର ଶୋଭାରେ ଅତିରିକ୍ତ ଥିଲେ, ତେଣୁ ତାଙ୍କୁ ଲଲିତା ବୋଲାଯାଏ; ଧନୁର୍ଧର ଶିବ ତାଙ୍କୁ ବିବାହ କଲେ, ସେ ତିନି ଲୋକରେ ସବୁଠୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠା। ଏହି ଭାଗ୍ୟମୟୀ ଦେବୀ ଭୋଗ ଓ ମୋକ୍ଷ ଦୁଇଁ ଦେଇଥାନ୍ତି; ଭକ୍ତି ସହିତ ତାଙ୍କୁ ପୂଜିଲେ, କେଉଁ ପୁରୁଷ କିମ୍ବା ନାରୀ କିଛି ଅପେକ୍ଷିତ ରଖେନି। ଏହି ଜଗତ୍ଧାରିଣୀ ଦେବୀଙ୍କୁ କିପରି ପୂଜିବା ଉଚିତ, ହେ ଜନାର୍ଦନ? ଏହାର ବ୍ୟବସ୍ଥା ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ କହ। ଶ୍ରୀମନ୍ତ ବସନ୍ତ ମାସର ଶୁକ୍ଳ ପକ୍ଷ ତୃତୀୟାତିଥିରେ, ପ୍ରଭାତେ ତିଳ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ସ୍ନାନ କରିବା ଉଚିତ। ସେହି ଦିନ, ସୁନ୍ଦର ଵର୍ଣ୍ଣ ଥିବା ସତୀ ଦେବୀଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାତ୍ମାନ୍ ବିବାହ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ବିବାହ କରିଥିଲେ। ଏହି ତୃତୀୟାରେ, ଦେବତାଧିପତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସହିତ ବିଭିନ୍ନ ଫଳ, ଧୂପ, ଦୀପ ଓ ନୈବେଦ୍ୟ ଦେଇ ପୂଜିବା ଉଚିତ। ପଞ୍ଚଗବ୍ୟ ଓ ସୁଗନ୍ଧିତ ଜଳ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରତିମା ଅଭିଷେକ କରି, ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସହିତ ଗୌରୀଙ୍କୁ ପୂଜିବେ। ଦେବୀଙ୍କ ପାଦ ଉପରେ ପାତାଳକୁ ଏବଂ ଶିବଙ୍କ ପାଦ ଉପରେ ଶିବକୁ ନମସ୍କାର କରିବେ; ‘ଶିବା’ ଓ ‘ଜୟ’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଦୁଇ ଗୋଡ଼କୁ ପୂଜିବେ। ରୁଦ୍ର ପାଇଁ ‘ତ୍ରିଗୁଣ’ ଓ ଭବାନୀ ପାଇଁ ଦୁଇ ଗୋଡ଼ ଗୁଡ଼ିକୁ, ଶିବା ପାଇଁ ରୁଦ୍ରେଶ୍ୱରୀ, ଓ ‘ବିଜୟା’ ଉଚ୍ଚାରଣ କରି ଗୁଡ଼ିକୁ ଓ ତାପରେ ହରିକେଶ ଓ ଉରୁପାଶ୍ଚାତ୍ ଦେଇ ‘ଵରଦାୟିନୀ, ନମସ୍କାର’ କହିବେ। ଦେବୀଙ୍କ ନିତମ୍ଭ ପାଇଁ ଈଶା, କଟି ପାଇଁ ଶଂକର, ପାର୍ଶ୍ୱ ପାଇଁ କୋଟବୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ ପାଇଁ ତ୍ରିଶୂଳ ଦେବୀଙ୍କୁ ପୂଜିବେ। ମଙ୍ଗଳାକୁ ନମସ୍କାର କରି ଉଦର ପୂଜା, ବ୍ୟାପ୍ତ ରୁଦ୍ର ପାଇଁ ନମସ୍କାର, ଈଶାନୀ ପାଇଁ ଦୁଇ ସ୍ତନ ପୂଜିବେ। ଶିବ, ଯିଏ ବେଦର ମୂର୍ତ୍ତି, ତାଙ୍କୁ, ରୁଦ୍ରାଣୀ ପାଇଁ କଣ୍ଠ, ତ୍ରିପୁରାସୁର ନାଶକ ପାଇଁ ସର୍ବେଶ୍ୱର, ଅନନ୍ତା ପାଇଁ ଦୁଇ ହାତ ପୂଜିବେ।