ସତ୍ୟଧୃତି ନାମକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ନେଲେ, ଯିଏ ଧନୁର୍ବିଦ୍ୟାର ମହାପାଣ୍ଡିତ ଥିଲେ। ସତ୍ୟଧୃତିଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁକ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ, ଯିଏ କଦାଚିତ୍ ଅସଫଳ ହେଉନଥିଲେ ଏବଂ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲେ। ସତ୍ୟଧୃତିଙ୍କ ବୀର୍ୟ ଜଳରେ ପଡିଥିଲା, ଏହି ବୀର୍ୟକୁ ଜଳରେ ଏକ ଅପ୍ସରା ଦେଖିଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଏକ ଝିଅ-ପୁଅ ଦମ୍ପତି ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଝିଅ-ପୁଅ ଦୁଇଁଜଣ ଝିଲିକାରେ ଖେଳୁଥିବା ବେଳେ, ରାଜା ଶନ୍ତନୁ ଶିକାର କରିବାକୁ ଆସିଥିଲେ ଏବଂ ସେମାନେ ଉପରେ ଦୟାବଶତଃ ସେମାନଙ୍କୁ ନେଇଯାଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଶରଦ୍ୱତଙ୍କ ପୁତ୍ର, ଗୌତମମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏବେ ମୁଁ ଦିଭୋଦାସଙ୍କ ବଂଶର କଥା କହିବି। ଦିଭୋଦାସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ମିତ୍ରାୟୁ, ମୈତ୍ରାୟଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ। ତାଙ୍କଠାରୁ ମୈତ୍ରେୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଏହିମାନେ ଏହି ଋଷିବଂଶର ସନ୍ତାନ, ଏଉଁଥିରେ କ୍ଷତ୍ରିୟ କାର୍ଯ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରିଥିବା ଭାର୍ଗବମାନେ ଅଛନ୍ତି। ମୈତ୍ରେୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଚୈଦ୍ୟବର, ତାଙ୍କଠାରୁ ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନୀ ସୁଦାସ ଜନ୍ମିଲେ। ପୁନଃ ଏହି ବଂଶ ଅଜମୀଢ଼ଙ୍କ ଜନ୍ମ ହେଲା, ବଂଶ ଅବନତି ପାଇଲାବେଳେ ସୋମକ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ସୋମକଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜନ୍ତୁ ଥିଲେ, ତାଙ୍କ ବିଧ୍ୱଂସ ପରେ ଅଜମୀଢ଼ ଓ ସୋମକଙ୍କ ଶତପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ଅଜମୀଢ଼ଙ୍କ ରାଣୀ ଧୂମିନୀ, ଯିଏ ପୁଅ ପାଇଁ ଆଶାକୁରୁଥିଲେ, ସେ ଶତବର୍ଷ ଧରି ଦୁର୍ଲଭ ତପସ୍ୟା କଲେ। ନିୟମିତ ହୋମ କରି ଶୁଦ୍ଧ ଭୋଜନ ଗ୍ରହଣ କରି, ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର ନିୟମାନୁସାରେ ଶୟନ କଲେ। ଧୂମିନୀ, ଯାହାର ଚର୍ମ ଧୂମ୍ର ରଙ୍ଗର, ତାଙ୍କ ଗର୍ଭେ ଅଜମୀଢ଼ ପ୍ରବେଶ କଲେ ଏବଂ ଧୂମବର୍ଣ୍ଣ ନାମକ ଋକ୍ଷ ଜନ୍ମିଲେ, ଶତପୁତ୍ର ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼। ଋକ୍ଷଙ୍କୁ ସଂବରଣ ଜନ୍ମିଲେ, ସଂବରଣଙ୍କୁ କୁରୁ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ପ୍ରୟାଗ ଟପି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ସ୍ଥାପନ କଲେ। ରାଜା କୁରୁ ବର୍ଷକାଳ ଧରି ଏହି ଭୂମି ଚାଷ କଲେ, ତାଙ୍କ ଚାଷ ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଭୟବଶତଃ ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ। ଏହି କୁରୁକ୍ଷେତ୍ର ପବିତ୍ର ଓ ଆନନ୍ଦମୟ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ତାଙ୍କ ବିଶାଳ ବଂଶ କୌରବ ନାମରେ ଖ୍ୟାତି ଲାଭ କଲା। କୁରୁଙ୍କ ପ୍ରିୟ ପୁଅ ଥିଲେ ସୁଧନ୍ୱନ, ଜହ୍ନୁ, ମହାତେଜସ୍ବୀ ପରୀକ୍ଷିତ୍ ଓ ପ୍ରଜନ। ସୁଧନ୍ୱନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଚ୍ୟବନ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରମୁଖ; ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର କ୍ରିମି, ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥର ତତ୍ତ୍ୱ ଜାଣିଥିଲେ। ଏହି କ୍ରିମି, ଋକ୍ଷଙ୍କୁ ଜନ୍ମିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବିଭୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୀର। ଏଠାରେ ଚୈଦ୍ୟୋପରିଚର ନାମକ ବୀର ରଥୀ, ଯିଏ ବସୁ ଭାବେ ଆକାଶରେ ବସିଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଗିରିକା ନାମକ ସତୀ ଥିଲେ ଏବଂ ସାତିଜଣ ପୁଅ ଜନ୍ମିଲେ। ମଗଧର ରାଜା ବୃହଦ୍ରଥ, ପ୍ରତ୍ୟଶ୍ରବା, କୁଶ, ଅପର ହରିବାହନ। ପଞ୍ଚମ ୟଜୁ, ଷଷ୍ଠ ମତ୍ସ୍ୟ, ସପ୍ତମ କାଳୀ। ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁଶାଗ୍ର, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବଳଶାଳୀ ବୃଷଭ; ବୃଷଭଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୁଣ୍ୟବାନ, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା। ପୁଣ୍ୟବାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୁଣ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ସତ୍ୟଧୃତି ନାମକ ରାଜା ଜନ୍ମିଲେ। ସତ୍ୟଧୃତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଧନୁ, ତାଙ୍କୁ ସର୍ବ ଜନ୍ମିଲେ। ସର୍ବଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମ୍ଭବ, ତାଙ୍କୁ ବୃହଦ୍ରଥ ଜନ୍ମିଲେ। ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କ ଦୁଇଁ ଖଣ୍ଡ ଶରୀର ଜନ୍ମିଥିଲା, ଯାହାକୁ ଜରା ନାମକ ଏକ ସ୍ତ୍ରୀ ଏକତ୍ର କରିଥିଲେ, ଏହି ଦ୍ୱାରା ସେ ଜରାସନ୍ଧ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲେ। ଏହି ଜରାସନ୍ଧ ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କୁ ଜୟ କରିଥିଲେ। ଜରାସନ୍ଧଙ୍କ ପୁତ୍ର ସହଦେବ, ପ୍ରତାପଶାଳୀ; ସହଦେବଙ୍କ ପୁତ୍ର ସୋମବିତ୍, ମହାତ୍ମା ତପସ୍ବୀ। ସୋମବିତ୍ ବଂଶରୁ ମାଗଧମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଜହ୍ନୁଙ୍କୁ ସୁରଥ ନାମକ ପୁତ୍ର ହେଲେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀର ରାଜ୍ୟ କଲେ। ସୁରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରତାପୀ ବିଦୁରଥ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସର୍ବଭୌମ। ସର୍ବଭୌମଙ୍କୁ ଜୟତ୍ସେନ ଜନ୍ମିଲେ, ତାଙ୍କୁ ରୁଚିର, ତାଙ୍କୁ ଭୌମ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ତ୍ୱରିତାୟୁ। ଅୟୁସଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅକ୍ରୋଧନ, ତାଙ୍କୁ ଦେବତିଥି, ତାଙ୍କୁ ଦକ୍ଷ। ଦକ୍ଷଙ୍କୁ ଭୀମସେନ, ତାଙ୍କୁ ଦିଳୀପ; ଦିଳୀପଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରତୀପ, ତିନିପୁତ୍ର ଥିଲେ ଦେବାପି, ଶନ୍ତନୁ ଓ ବାହ୍ଲିକ। ବାହ୍ଲିକଙ୍କ ସପ୍ତ ପୁତ୍ର ବାହ୍ଲିର ରାଜା ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ଦେବାପି ଜନମାନ୍ୟ ହୋଇନଥିଲେ, ତେଣୁ ତିନି ତ୍ୟାଗ କରି ତପସ୍ବୀ ହେଲେ। କିଏ ନା, ଏହି ରାଜା କାହିଁକି ଜନମାନ୍ୟ ହେଲେନି? ଲୋକେ କ’ଣ ତାଙ୍କ ଦୋଷ ଦେଖିଲେ? ରାଜକୁମାର କୁଷ୍ଠରୋଗରେ ପୀଡ଼ିତ ଥିଲେ, ତେଣୁ ଲୋକେ ସମ୍ମାନ ଦେଲେନି। ଏବେ ମୁଁ ଶନ୍ତନୁଙ୍କ କଥା କହିବି। ଶନ୍ତନୁ ରାଜା ହେଲେ, ସାର୍ବଜ୍ଞ ଓ ମହା ଚିକିତ୍ସକ। ଏହି ମହା ଚିକିତ୍ସକ ବିଷୟରେ ଏକ ଶ୍ଲୋକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ—ଯାହାକୁ ସେ ହାତ ଦେଇ ସ୍ପର୍ଶ କରୁଥିଲେ, ସେ ବ୍ୟକ୍ତି ବୃଦ୍ଧ କିମ୍ବା ରୋଗୀ ହେଉଥିଲେ, ପୁନଃ ଯୁବକ ହୋଇଯାଉଥିଲେ। ଏହି କାରଣରୁ ସେ ଶନ୍ତନୁ ନାମରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହି ଗୁଣ ଲୋକମାନେ ବଡ଼ ମାନିଥିଲେ। ପରେ ଶନ୍ତନୁ ବିବାହ ପାଇଁ ଜହ୍ନବୀକୁ ବାଛିଲେ। ତାଙ୍କଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁତ୍ର ଦେବବ୍ରତ (ଭୀଷ୍ମ) ଜନ୍ମିଲେ। କଳୀ ଦଶିନୀକୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଦେଲେ, ଯାହାର ନାମ ଭିଚିତ୍ରବୀର୍ୟ। ଶନ୍ତନୁଙ୍କ ଅନ୍ୟ ପ୍ରିୟ ପୁତ୍ର, ଶୁଦ୍ଧ ଚିତ୍ତ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ତିନି କୃଷ୍ଣଦ୍ୱୈପାୟନ ନାମରେ ଭିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ ମାନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଜନ୍ମିଲେ। ସେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର, ପାଣ୍ଡୁ ଓ ବିଦୁରଙ୍କୁ ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଗାନ୍ଧାରୀ ଠାରୁ ଶତପୁତ୍ର ଉତ୍ପନ୍ନ କଲେ। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ପ୍ରଧାନ ଏବଂ ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିଶିଷ୍ଟ। ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ଦୁଇ ରାଣୀ ମାଦ୍ରୀ ଓ କୁନ୍ତୀ ଥିଲେ।