ଏହି ପବିତ୍ର କଥାରେ, ପ୍ରଥମେ ଉଲ୍ଲେଖ ହୁଏ ଯଶୋଦେବୀଙ୍କ, ଯିଏ ରାଜା ଜୟଦ୍ରଥଙ୍କୁ ଜନ୍ମ ଦେଇଥିଲେ। ବୃହନ୍ମନାଙ୍କ ଭାର୍ୟା ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ବିଶ୍ରୁତ ପୁତ୍ର ବିଜୟ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ବିଜୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ବୃହତ୍ପୁତ୍ର, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ବୃହଦ୍ରଥ, ଏବଂ ବୃହଦ୍ରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ମହାମନା ସତ୍ୟକର୍ମା। ସତ୍ୟକର୍ମାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଧିରଥ, ଯିଏ ଏକ ସାରଥି ଭାବେ ପରିଚିତ। ସେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଦତକ ନେଇଥିଲେ, ଏହିପରି କର୍ଣ୍ଣ ସାରଥିପୁତ୍ର ଭାବେ ପରିଚିତ। କର୍ଣ୍ଣ ସମ୍ପର୍କରେ ଯେଉଁ କଥା ହେଉଛି, ସେ ସବୁ ଏପରି ଭାବେ ବର୍ଣ୍ଣିତ। ଏହାପରେ, ପୁରୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଜନମେଜୟଙ୍କ କଥା ଆସେ। ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରାଚୀତ୍ବତ, ଯିଏ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ବିକାଶ କରିଥିଲେ। ପ୍ରାଚୀତ୍ବତଙ୍କ ପୁତ୍ର ମନସ୍ୟୁ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପୀତାୟୁଧ ଏବଂ ତାଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଧୁନ୍ଧୁ ନାମକ ରାଜା। ଧୁନ୍ଧୁଙ୍କ ପୁତ୍ର ବହୁବିଧ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମ୍ପାତି। ସମ୍ପାତିଙ୍କ ପୁତ୍ର ରଂହବର୍ଚା, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭଦ୍ରାଶ୍ୱ। ଭଦ୍ରାଶ୍ୱଙ୍କୁ ଧୃତା ନାମକ ଅପ୍ସରା ଦ୍ୱାରା ଦଶ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ହୋଇଥିଲେ—ଅଉଚେୟୁ, ହୃଷେୟୁ, କକ୍ଷେୟୁ, ସନେୟୁକ, ଧୃତେୟୁ, ବିନେୟୁ, ସ୍ଥଳେୟୁ, ଧର୍ମେୟ, ସମ୍ନତେୟୁ, ଏବଂ ପୁଣ୍ୟେୟୁ। ଏହି ଦଶଜଣ ଉଚ୍ଚଓର୍ଜ୍ୱଳା, ଯିଏ ଟକ୍ଷକଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କ ଭାର୍ୟା, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଭାବେ ପରିଚିତ। ଏହି ଉଚ୍ଚଓର୍ଜ୍ୱଳାଙ୍କୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଥିଲେ, ତାହା ହେଉଛନ୍ତି ରାଜା ଅନ୍ତିନର। ଅନ୍ତିନର ଏବଂ ମନସ୍ବିନୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅନେକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ଶୂର ଅମୂର୍ତ୍ତରୟସ୍, ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ତ୍ରିବନ, ଏବଂ ତୃତୀୟ କନ୍ୟା ଗୌରୀ, ଯିଏ ମନ୍ଧାତାଙ୍କ ଶୁଭ ଜନନୀ। ଇଲିନା ନାମକ ଏକ କନ୍ୟା ଜନ୍ମିଥିଲେ, ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବାଣୀ ଏବଂ ପ୍ରତାପରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍ ପୁତ୍ରମାନେ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଶୁଭଦା ମଧ୍ୟ ଇଲିନାଙ୍କୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଉପଦାନବୀ ଇଲିନାଙ୍କୁ ଚାରି ପୁତ୍ର ଦେଇଥିଲେ—ଋଷ୍ୟନ୍ତ, ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ, ପ୍ରବୀର, ଏବଂ ଅନଧ। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କୁ ଚକ୍ରବର୍ତ୍ତୀ ସମିତିଞ୍ଜୟ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ଏବଂ ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କୁ ଭାରତ ଜନ୍ମିଥିଲେ, ଯାହାପରେ ସମସ୍ତ ଭାରତମାନେ ନାମକରଣ ହୋଇଛନ୍ତି। ଦୁଷ୍ୟନ୍ତଙ୍କ ପୁତ୍ର ସମ୍ପର୍କରେ ଏକ ଦେହହୀନ ସ୍ୱର କହିଲା: "ମାଆ ହେଉଛନ୍ତି ଧମାନ, ବାପା ହେଉଛନ୍ତି ବୀଜଦାତା; ଯେଉଁ ପୁତ୍ର ତାଙ୍କୁ ଜନ୍ମିଛି, ସେ ସତ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର।" ତାହାପରେ, "ଦୁଷ୍ୟନ୍ତ, ତୁମ ପୁତ୍ରକୁ ଅନୁମୋଦନ କର; ଶକୁନ୍ତଳାଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରନ୍ତୁ ନାହିଁ। ପୁତ୍ର ବାପାଙ୍କୁ ଯମଲୋକରୁ ଉଦ୍ଧାର କରେ; ତୁମେ ଏହି ଶିଶୁର ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଶକୁନ୍ତଳା ସତ୍ୟ କହୁଛନ୍ତି।" ପ୍ରାଚୀନକାଳରେ, ଭାରତଙ୍କ ପୁତ୍ରମାନେ ନଷ୍ଟ ହେଉଥିଲେ, ମାଆମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଏକ ବଡ଼ ବିନାଶ ଘଟାଇଥିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ମାରୁତମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପୁତ୍ରକୁ ଭାରତଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କ ଜନ୍ମ ଘଟିଥିଲା। ଏହି ଭରଦ୍ୱାଜ କିପରି ମାରୁତମାନେ ଭାରତଙ୍କୁ ଦେଇଥିଲେ? ଯେତେବେଳେ ଉଶିଜାଙ୍କ ଭାର୍ୟା ଗର୍ଭବତୀ ଥିଲେ, ବୃହସ୍ପତି ତାଙ୍କୁ ନିକଟେ ଆସିବାକୁ କହିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ମିଳିଲା: "ଏହି ଗର୍ଭ ପକ୍କା ହୋଇଛି ଏବଂ ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ ସ୍ୱରରେ କଥା କହୁଛି; ଆପଣଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଅବିଫଳ, କିନ୍ତୁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଅନ୍ୟାୟ।" ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, "ମୋତେ ଧର୍ମ ଶିଖାଇବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।" ସେ ଶକ୍ତି ପ୍ରୟୋଗ କରି ଗମନ କରିବା ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ତେବେ ଗର୍ଭ ନିଜେ କହିଲା: "ମୁଁ ଏଠାରେ ଅଛି, ଆପଣଙ୍କ ଶୁକ୍ର ଅବିଫଳ, ଦୁଇଜଣଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ଥାନ ନାହିଁ।" ବୃହସ୍ପତି କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ: "ତୁମେ ଜନ୍ମ ପାଇବାକୁ ସମୟରେ ମୋତେ ବାଧା ଦେଲା; ଏହିପାଇଁ ତୁମେ ଦୀର୍ଘ ଅନ୍ଧକାରରେ ବସିବା।" ଏହାପରେ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଶୁକ୍ର ମାଟିରେ ପଡ଼ିଲା, ଏବଂ ଏକ ଶିଶୁ ଭାବେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲା। ମମତା ଏହି ପୁଅକୁ ଦେଖି କହିଲେ: "ମୁଁ ମୋ ଘରକୁ ଯାଏଁ; ବୃହସ୍ପତି, ତୁମେ ଏହାକୁ ଦେଖିବା।" ସେ ଚାଲିଯାଇଲେ, ବୃହସ୍ପତି ମଧ୍ୟ ଶିଶୁକୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ଏହି ଦୁଃଖରେ, ମାରୁତମାନେ ସେହି ଭରଦ୍ୱାଜକୁ ଉଠାଇ ନେଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଭାରତ ଏକ ପୁତ୍ର ପାଇଁ ବହୁ ବେଳ ଯଜ୍ଞ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ ପୁତ୍ର ମିଳିଲା ନାହିଁ, ସେ ମାରୁତ୍ସୋମ ନାମକ ଯଜ୍ଞ କଲେ। ଏହି ଯଜ୍ଞରେ ମାରୁତମାନେ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ଭରଦ୍ୱାଜକୁ ଭାରତଙ୍କୁ ପୁତ୍ର ଭାବେ ଦେଇଥିଲେ। ଏଭଳି ଭରଦ୍ୱାଜ, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ସତ୍ୟ ପୁତ୍ର, ଅଙ୍ଗିରସ ଶୃଙ୍ଖଳାର ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ, ଭାରତଙ୍କୁ ମିଳିଲେ। ଭାରତ ଏହି ପୁତ୍ରକୁ ପାଇ ଉଚ୍ଚାରଣ କଲେ: "ପ୍ରଥମେ ମୋ ପାଇଁ ତୁମେ ଦିଆ ହେଲ, ଏବେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଇଛି।" କାରଣ, ପ୍ରଥମେ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମ ଫଳ ହୋଇନଥିଲା, ଭରଦ୍ୱାଜଙ୍କୁ ବିତଥ ଭାବେ ଓଡ଼ିଆରେ ଡାକାଯାଏ। ଏହି ବିତଥଙ୍କୁ ନେଇ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଏବଂ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଦୁଇ ପ୍ରକାରର ଦ୍ୱିଆମୁଷ୍ୟାୟଣ ବଂଶ ଭୂମିରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲେ। ବିତଥଙ୍କ ପରେ, ଭାରତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ; ଭରଦ୍ୱାଜ ତାଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟାଭିଷେକ କରାଇ ସ୍ୱୟଂ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଗଲେ। ବିତଥଙ୍କ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ହେଲେ ବୁଭମନ୍ୟୁ, ଯିଏ ବିଶେଷ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଥିଲେ। ତାଙ୍କ ଚାରି ପୁତ୍ର—ବୃହତ୍କ୍ଷତ୍ର, ନର, ଗର୍ଗ ଏବଂ ସଂକୃତି, ସମସ୍ତେ ମହାପୁରୁଷ ଭାବେ ପରିଚିତ। ନରଙ୍କ ପୁତ୍ର ସଂକୃତି, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲେ। ଗୁରୁଧୀ ଏବଂ ରନ୍ତିଦେବ, ଦୁଇଜଣ ମହାନ ମନ୍ୟାତାର ଲୋକ, ଏବଂ ଗର୍ଗଙ୍କ ପୁତ୍ର ଶିବି ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଏବଂ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଉତ୍ତରାଧିକାରୀ ଭାବେ ଜନ୍ମିଥିଲେ। ଏହିପରି ଏହି ବଂଶାବଳୀର ଶୁଭ କଥା ଅନୁକ୍ରମେ ବର୍ଣ୍ଣିତ ହେଉଛି।