ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ ଏପରି କହିବା ପରେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଭାବାବେଗରେ କଣ୍ଠ ଅଟକି ଯାଇ କହିଲେ, “ଭାର୍ଗବ, ଆମକୁ ଛାଡିଦେବେନି।” ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଆଉ କହିଲେ, “ଭାର୍ଗବ, ଯେଉଁମାନେ ତୁମେ ଦେଖିବାକୁ ଆସନ୍ତି, ତୁମର ଭକ୍ତମାନେ, ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର। ତୁମେ ଦୃଶ୍ୟ ନ ହେଲେ, ଆମେ ଏହି ଦିବ୍ୟ ଶିକ୍ଷକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭ୍ରମିତ ହେଉଛୁ। ତୁମେ ତୁମର ଦୀର୍ଘ ତପୋବଳ ଦ୍ୱାରା ଆମ ଭକ୍ତିକୁ ଚିହ୍ନିବା ଉଚିତ। ଯଦି ତୁମେ ଆମକୁ କୃପା ଦେଉନାହିଁ, ଭୃଗୁପୁତ୍ର, ତେବେ ଆଜି ଆମେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଶାପିତ ହୋଇ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା।" ତାପରେ କାବ୍ୟ, ତାଙ୍କର ଦୟା ଓ କରୁଣାରେ ସତ୍ୟ ବୁଝି, ଉତ୍ସାହିତ ଅନୁରୋଧରେ ତାଙ୍କ ରୋଷକୁ ଅଟକି କହିଲେ, “ଭୟ କରନି, ପାତାଳକୁ ଯିବନି।” ତାଙ୍କୁ ଦୂର୍ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖିଲେ, “ଯେଉଁ ଦୃଷ୍ଟି ତୁମେ ଆଜି ହରାଇଛ, ସେ ଆଉଥିବେ ଫେରିପାରିବ। ଏକଥର ଦେବମାନେ ପରାଜିତ ହେବା ପରେ, ତୁମେ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା।" ଯେତେବେଳେ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ଆସିଲା, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, “ମୋର କୃପାରେ, ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ବଡ଼ ଶକ୍ତି ସହିତ ଉପଭୋଗ କରିଛ।” ଦଶ ଯୁଗ ଚକ୍ର ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି, ଦେବମାନେକୁ ପରାଜିତ କରି ବ୍ରହ୍ମା ଏହି ସମୟ ସାରା ରାଜ୍ୟ କରିଥିଲେ। ସାବର୍ଣି ମନ୍ବନ୍ତରରେ ରାଜ୍ୟ ଆଉଥରେ ତୁମର ହେବ; ତୁମର ନତି ବଳି ପୁନଃ ଲୋକମାନଙ୍କର ଶାସକ ହେବ। ବଳିଙ୍କୁ ବିଷ୍ଣୁ ନିଜେ କହିଥିଲେ; ଯେତେବେଳେ ଲୋକମାନେ ନିଯୁକ୍ତ ହୋଇଯାଇଥିଲେ, ସେଇ ବରଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କର ହୋଇଗଲା। ବଳିଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଏବଂ ଧର୍ମମୟ ଥିଲାବେଳେ, ଏହା ତୁମକୁ ସ୍ଵୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଇଥିଲେ। “ବଳି ଦେବମାନଙ୍କର ରାଜା ହେବ,” ଭଗବାନ ମୋତେ କହିଥିଲେ; ଏହି ପ୍ରାପ୍ତ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଳି ଜଗତରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଛନ୍ତି। ଆଉ ଏକ ବର ତୁମକୁ ସ୍ଵୟଂଭୂ ବ୍ରହ୍ମା ଦେଇଥିଲେ, ତୁମେ ଏହି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅସୁରମାନେ ସହିତ ଅପରିଶ୍ରମ ରହିବା। ମୁଁ ପୂର୍ବରୁ ଏହା କହିପାରିନଥିଲି, ବ୍ରହ୍ମା ଭବିଷ୍ୟତ ଜାଣି ମୋତେ ନିଷେଧ କରିଥିଲେ। ମୋର ଦୁଇ ଶିଷ୍ୟ, ଦୁଇଁଜଣ ବୃହସ୍ପତି କୁଳରୁ, ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ଦେବମାନେ ସହିତ ସମସ୍ତ ଜୀବକୁ ରକ୍ଷା କରିବେ। ଏପରି କଥା ଶୁଣି, କାବ୍ୟ ନିଜର ଶୁଦ୍ଧ କାର୍ଯ୍ୟ ସହ ଏବଂ ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସହିତ ସମସ୍ତ ଅସୁର ଆନନ୍ଦରେ ବିଦାୟ ହେଲେ। ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଏବଂ ଏହି ନିଶ୍ଚିତ ଘଟିବା ଦେଖି, ଅସୁରମାନେ ଏକଥର ଜୟ ଆଶା କରି, ଦେବମାନେକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ। ଅସୁରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏକତ୍ରିତ ହେବା ଦେଖି, ଦେବମାନେ ନିଜ ଶକ୍ତି ସଂଗ୍ରହ କରି, ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଦେବ ଓ ଅସୁରମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଏକଶ ଅବଧି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥିଲା; ଅସୁରମାନେ ଦେବମାନେକୁ ପରାଜିତ କଲେ; ଦେବମାନେ ଆପସରେ ଆଲୋଚନା କଲେ, “ଆମେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରିବା; ତେବେ ଅସୁରମାନେକୁ ପରାଜିତ କରିପାରିବା।” ଏପରି ଦେବମାନେ ଶଣ୍ଡା ଓ ଅମର୍କକୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ। ଯଜ୍ଞରେ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କରି, ଦେବମାନେ ଦୁଇଁଜଣ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କହିଲେ, “ଅସୁରମାନେକୁ ଛାଡିଦିଅ; ଦାନବମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ, ଆମେ ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବା।” ଏପରି ଚୁକ୍ତି କରି, ଶଣ୍ଡା ଓ ଅମର୍କ ଦେବମାନେ ପକ୍ଷରେ ଯୋଗ ଦେଲେ; ଦେବମାନେ ଜୟ ଲାଗିଲେ, ଦାନବମାନେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଶଣ୍ଡା ଓ ଅମର୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗ ହୋଇ, ଦାନବମାନେ ଶକ୍ତିହୀନ ହୋଇଗଲେ; ପ୍ରାଚୀନ ଦିନରେ ଦୈତ୍ୟମାନେ କାବ୍ୟଙ୍କ ଶାପରେ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲେ। କାବ୍ୟଙ୍କ ଶାପରେ, ସମସ୍ତ ସମର୍ଥନ ହରାଇ, ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ନିକାଳିଦିଆଯାଇ, ସେମାନେ ପାତାଳକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ଏପରି, ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଅଟକାଯାଇ, ଦାନବମାନେ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ଅନୁଶାସିତ ହେଲେ; ଏହି ଶାପ ଭୃଗୁ କୁଳରୁ ଆସିଥିଲା। ପୁନିପୁନି, ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମ ଅବନତି ହେଉଥିଲା, ବିଷ୍ଣୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ଧର୍ମ ଉପସ୍ଥାପନ କରି ଅସୁରମାନେର ନାଶ କରିଥିଲେ। ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ, ଯେଉଁ ଅସୁରମାନେ ରହିପାରିବେନି, ଏବଂ ଯେଉଁମାନେ ମନୁଷ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ବଧ ହେବା ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ, ଭଗବାନ ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ‘ବ୍ରାହ୍ମଣ’ ଘୋଷଣା କଲେ। ଧର୍ମରୁ, ଚାକ୍ଷୁଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ନାରାୟଣଙ୍କ ଅଂଶ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଥିଲା; ଦେବମାନେ ଵୈଵସ୍ୱତ ମନ୍ବନ୍ତରରେ ଯଜ୍ଞ ଉପସ୍ଥାପନ କଲେ। ସେହି ଅବତାରରେ, ବ୍ରହ୍ମା ମୁଖ୍ୟ ପୂଜାରି ଥିଲେ; ଚତୁର୍ଥ ଯୁଗରେ, ଦେବମାନେ ଦୁଃଖିତ ହେଲାବେଳେ ଏହି ଘଟିଥିଲା। ସମୁଦ୍ର ଶେଷରେ, ହିରଣ୍ୟକଶିପୁଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଅବତାର ନରସିଂହରେ, ରୁଦ୍ର ମୁଖ୍ୟ ପୂଜାରି ଥିଲେ। ଏବଂ ବଳି ଯେତେବେଳେ ସପ୍ତମ ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ଲୋକମାନେର ଶାସନ କଲେ, ତୃତୀୟ ଯୁଗରେ ବାମନ ପାଇଁ, ମୁଖ୍ୟ ପୂଜାରି ଧର୍ମାନୁସାରେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ। ଏହି ତିନି ଦିବ୍ୟ ଅବତାର ଦ୍ୱିଜମାନେ ସ୍ମରଣ କରନ୍ତି; ଅନ୍ୟ ସାତଟି ଜନ୍ମ ଏକ ଶାପରୁ ନର ରୂପେ ହୋଇଥିଲେ, ଏବଂ ଏହି ଗୁଡ଼ିକୁ ଶୁଣିବାକୁ ତୁମେ ଚେଷ୍ଟା କର। ପ୍ରଥମ ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ, ଦତ୍ତାତ୍ରେୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ; ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମର ଚତୁର୍ଥ ଅଂଶ ହରାଇଗଲା, ସେ ମାର୍କଣ୍ଡେୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଥିଲେ। ପଂଦର ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ, ପଞ୍ଚମ ଅବତାର ହେଲେ: ସାମ୍ରାଟ୍ ମାନ୍ଧାତା, ଉତ୍ତଙ୍କ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ। ଉନନବେ ପ୍ରଥମ ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ, ଷଷ୍ଠ ଅବତାର ଜାମଦଗ୍ନିୟ, ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ନାଶକ, ବିଶ୍ବାମିତ୍ର ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ। ଚବିଶିତମ ଯୁଗରେ, ରାମ ଜନ୍ମ ନେଲେ, ବସିଷ୍ଠ ମୁଖ୍ୟ ପୂଜାରି ଥିଲେ; ସପ୍ତମ ଅବତାର, ରାବଣ ପାଇଁ, ଦଶରଥଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ। ଅଷ୍ଟମ ଦ୍ୱାପରରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଅବତାର ନେଲେ; ଅଠାଇଶିତମ ଦ୍ୱାପରରେ, ବେଦବ୍ୟାସ ପରାଶର ତଥା ଜାତୁକର୍ଣ୍ୟ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ଧର୍ମ ଉପସ୍ଥାପନ ଓ ଅସୁରମାନେର ନାଶ ପାଇଁ, ନବମ ବୁଦ୍ଧ ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା, କମଳନୟନ, ଦିବ୍ୟ ରୂପରେ, ଦ୍ୱୈପାୟନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ସେହି ଯୁଗର ସନ୍ଧିକାଳରେ, କଳ୍କି ଅବତାର ନେବେ, ବିଷ୍ଣୁର ନାମରେ, ପରାଶରଙ୍କ ପୁତ୍ର ସହିତ। ଦଶମ ଅବତାର, ଭବିଷ୍ୟତରେ ଯାଜ୍ଞବଲ୍କ୍ୟ ସହିତ ଜନ୍ମ ନେଇ, ଦୁଷ୍ଟ ଓ ବିରୋଧୀ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନାଶ କରିବେ।