କାବ୍ୟ, ନିଜ ପରିଚୟ ଦେଇ କହିଲେ, "ମୁଁ କାବ୍ୟ; ପର୍ବତର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭଗବାନ ଖୁସି ଅଛନ୍ତି। ହାୟ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଠକାଯାଇଛ। ଦାନବମାନେ, ଏହି କଥା ଶୁଣ।" ତାଙ୍କର ଏହି ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଦାନବ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚଞ୍ଚଳ ହେଲେ ଓ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ଅବାକ ହୋଇ ଦେଖିଲେ। ସେମାନେ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ, କିଛି ବୁଝି ପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ କାବ୍ୟ ଆସୁରମାନୋଁକୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମର ଆଚାର୍ଯ୍ୟ କାବ୍ୟ, ଏହି ଅଂଗିରା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ। ଦୈତ୍ୟମାନେ, ମୋତେ ଅନୁସରଣ କର, ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କର।" ଏହିପରି କଥା ଶୁଣି ଦାନବମାନେ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ କିଏ କାହା ତାହା ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ। ବୃହସ୍ପତି ଶାନ୍ତ ଓ ତପସ୍ୟାରେ ନିପୁଣ ଥିଲେ, ସେ କହିଲେ, "ଦୈତ୍ୟମାନେ, ମୁଁ କାବ୍ୟ, ତୁମର ଆଚାର୍ଯ୍ୟ; ଏହି ମୋ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିବା ବୃହସ୍ପତି। ସେ ତୁମକୁ ମୋ ରୂପ ନେଇ ଠକାଉଛନ୍ତି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ଦାନବମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ପ୍ରଭୁ ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ଆମକୁ ଶିଖାଇଛନ୍ତି; ଏହିଁ ଆମର ଏକମାତ୍ର ଗୁରୁ। ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଆମଠାରେ ଆସିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।" ସମସ୍ତ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇ ସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଠକାଯିବେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଆସୁର ରାଗରେ ଲାଲ ଚକୁ କରି କହିଲେ, "ଏହିଁ ଆମର ଗୁରୁ ଓ ଉପକାରକ; ତୁମେ ଯାଅ, ତୁମେ ଆମର ଗୁରୁ ନୁହଁ।" "ଭାର୍ଗବ କିମ୍ବା ବାଙ୍ଗିରା, ଏହି ପୁଜ୍ୟ ଆମ ଗୁରୁ; ଆମେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିବା। ତୁମେ ଯାଅ, ବିଳମ୍ବ କରନାହିଁ।" ଏଭଳି କହି, ସମସ୍ତ ଦାନବ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; କାବ୍ୟଙ୍କ ଉପକାର ନ ମାନି, ତାଙ୍କୁ ତ୍ୟାଗ କଲେ। ଭାର୍ଗବ ତାଙ୍କ ଅଭିମାନ ଦେଖି କ୍ରୁଧ୍ଧ ହେଲେ, କାରଣ ସେ ଶିଖାଇ ବି ଦାନବମାନେ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି। ସେ କହିଲେ, "ଏହି ଅସମ୍ମାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଅବିବେକ ହରାଇବା ଓ ପରାଜିତ ହେବା।" ଏହିପରି କହି, କାବ୍ୟ ଯେପରି ଆସିଥିଲେ, ସେପରି ଚାଲିଗଲେ। ଦାନବମାନେ କାବ୍ୟଙ୍କ ଶାପ ଦେଇଥିବା ଜାଣି, ବୃହସ୍ପତି ନିଜ କାମ ସଫଳ ହେବାର ଆନନ୍ଦରେ ନିଜ ରୂପକୁ ଫେରାଇଲେ। ଆସୁରମାନେ ଜ୍ଞାନରେ ପରାଜିତ ହେବା ବୁଝି, ବୃହସ୍ପତି ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ କରି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ; ତାଙ୍କ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ସହିତ ଦାନବମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। ସେମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ କହିଲେ, "ହାୟ, ଆମେ ଠକାଯାଇଛୁ!" ସେମାନେ ପଛୁଆରୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟକୁ ଦେଖିଲେ, ଆଙ୍ଗିରସଙ୍କ କୌଶଳରେ ପ୍ରଭାବିତ ହେଲେ। ମାୟା ଦ୍ୱାରା ଠକାଯି, ନିଜ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ, ସେମାନେ ଦ୍ରୁତ କାବ୍ୟଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ; ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସବୁଠାରୁ ଆଗରେ ଥିଲେ। ସେମାନେ କାବ୍ୟଙ୍କ ପାଖକୁ ପହଞ୍ଚି, ମୁହଁ ନମାଇ ଦଁଡାଇ ରହିଲେ; ସେମାନେ ଏଭଳି ଏକତ୍ରିତ ଦେଖି, କାବ୍ୟ ଯଜ୍ କରୁଥିବାମାନୋଁକୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ଶିଖାଇଥିଲି, ତଥାପି ଆମକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଲ ନାହାଁତ; ଏହି ଅସମ୍ମାନ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ପରାଜିତ ହେଲ।" ଶୁକ୍ରଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି କହିଲେ, "ଭାର୍ଗବ, ଆମକୁ ତ୍ୟାଗ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ।" ପ୍ରହ୍ଲାଦ ଅଗ୍ରଗାମୀ ହୋଇ ଅନୁରୋଧ କଲେ, "ଭାର୍ଗବ, ନିଜ ଶରଣାଗତ ଓ ଭକ୍ତମାନୋଁକୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତୁ; ଆପଣ ଦୃଶ୍ୟ ନଥିଲେ, ଆମେ ଦିବ୍ୟ ଗୁରୁଙ୍କ ଠକାରେ ପଡ଼ୁଛୁ। ଆପଣ ନିଜ ଦୀର୍ଘ ତପସ୍ୟା ଦୃଷ୍ଟିରେ ଆପଣଙ୍କ ଭକ୍ତମାନୋଁକୁ ଚିହ୍ନିବା ଉଚିତ। ଯଦି ଆପଣ ଆମ ଉପରେ କୃପା କରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ ଆପଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତ୍ୟାଗିତ ହୋଇ, ଆମେ ଆଜି ପାତାଳକୁ ଯିବା।" କାବ୍ୟ ଏହି ସତ୍ୟ ବୁଝି, ଦୟା ଓ କରୁଣାରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ତାଙ୍କ ରୋଷ ଦମନ କରି କହିଲେ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ପାତାଳକୁ ଯିବେ ନାହିଁ। ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ଘଟଣା ଆମେ ସଚେତନ ଥିଲେ ବି ଘଟିବ; ଏହା ଅନ୍ୟଥା ହେବ ନାହିଁ, କାରଣ ଭାଗ୍ୟ ସବୁଠାରୁ ବଳବାନ। ଆଜି ତୁମେ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ହରାଇଥିଲ, ସେହି ଜ୍ଞାନ ତୁମେ ପୁନି ପାଇବ। ଦେବତାମାନୋଁକୁ ଏକଥର ପରାଜିତ କରି, ପରେ ପାତାଳକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।" ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିଲାପରେ, ବ୍ରହ୍ମା କହିଲେ, "ମୋର କୃପାରେ ତୁମେ ତିନି ଲୋକରେ ବଡ଼ ସାମର୍ଥ୍ୟରେ ଭୋଗ କରିଛ।" ଦଶ ଯୁଗ ଶେଷ ହୋଇଛି, ଦେବତାମାନୋଁକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି, ବ୍ରହ୍ମା ସେହି ସମସ୍ତ କାଳ ଶାସନ କରିଥିଲେ। ସାବର୍ଣି ମନ୍ୱନ୍ତରରେ ପୁଣି ରାଜ୍ୟ ତୁମର ହେବ; ତୁମର ନାତି ବଳି ପୁଣି ସମସ୍ତ ଲୋକର ଅଧିପତି ହେବ। ବଳିଙ୍କୁ ନିଜେ ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁ କଥା କହିଥିଲେ; ତିନି ଲୋକ ନିଷ୍କାସିତ ହେବାବେଳେ ଏହି ଆଶୀର୍ବାଦ ତାଙ୍କର ହୋଇଥିଲା। ଯେହেতୁ ବଳିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସ୍ପଷ୍ଟ ଓ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଥିଲା, ଏହି ଦୟା ଆତ୍ମଭୂ ବ୍ରହ୍ମା ତୁମକୁ ଦେଇଥିଲେ। "ବଳି ଦେବତାମାନୋଁକ ରାଜା ହେବେ," ପ୍ରଭୁ ମୋତେ କହିଥିଲେ; ଏହିଁ ତିନି ଲୋକରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଅଛନ୍ତି, ଉପଯୁକ୍ତ ସମୟ ଅପେକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଆତ୍ମଭୂ ବ୍ରହ୍ମା ଆଉ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ମଧ୍ୟ ଦେଇଥିଲେ; ଏହିଁ ଯାଏଁ ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ସମୟ ଆସିନଥିବା, ତୁମେ ଏବଂ ଆସୁରମାନେ ଚିନ୍ତା ଛାଡ଼ି ରୁହ। ଏହି କଥା ମୁଁ ପୂର୍ବେ କହିପାରିଲି ନାହିଁ, କାରଣ ବ୍ରହ୍ମା ଭବିଷ୍ୟତ ଜାଣି, ନିଷେଧ କରିଥିଲେ। ମୋର ଦୁଇ ଶିଷ୍ୟ, ଦୁଇଁ ଜଣେ ବୃହସ୍ପତି ର ଓ ଦେବତାମାନୋଁ ସହ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିବେ। ଏପରି କଥା କାବ୍ୟ କହିବା ପରେ, ପବିତ୍ର କର୍ମ କରୁଥିବା କାବ୍ୟ, ମହାତ୍ମା ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସହ ସମସ୍ତ ଆସୁର ଆନନ୍ଦରେ ବିଦାୟ ନେଲେ। ଶୁକ୍ର କଥା ଶୁଣି, ଯେଉଁଠି ନିଶ୍ଚିତ ଘଟିବା ଦରକାର, ଦାନବମାନେ ପୁଣି ଜୟ ଆଶାରେ ଶସ୍ତ୍ର ଧରି ଦେବତାମାନୋଁକୁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ। ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ସମବେତ ହେବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ନିଜ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ର କରି ସେମାନୋଁ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ଏହି ଦେବାସୁର ଯୁଦ୍ଧ ଶତବର୍ଷ ଚାଲିଲା, ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଦାନବମାନେ ଦେବତାମାନୋଁକୁ ପରାଜିତ କଲେ; ଦେବମାନେ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ ସହା ମନ୍ତ୍ରଣା କଲେ। "ଆମେ ଏହି ଦୁଇଁଜଣଙ୍କୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା ଆହ୍ୱାନ କରିବା; ତେବେ ଆମେ ଦାନବମାନୋଁକୁ ପରାଜିତ କରିପାରିବା।" ଏହିପରି ଭାବି, ଦେବମାନେ ଶଣ୍ଡ ଓ ଅମର୍କଙ୍କୁ ଆମନ୍ତ୍ରଣ କଲେ।