ଭାରଗବ ଦେବତା କାବ୍ୟାଙ୍କ ଶରୀରକୁ ହାତ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ, ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦର୍ଶନ ଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଇଗଲେ। ତାଙ୍କ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ସେ ନିକଟରେ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସ୍ନ କଲେ, “ତୁମେ କିଏ? କାହାର? ମୋତେ ଦେଖି ଦୁଃଖିତ କାହିଁକି? ତୁମେ ଏତେ ତପସ୍ୱିନୀ ହୋଇ, କେଉଁ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ମୋ ସେବା କରୁଛ?" ଭାରଗବ ଏହିପରି କହିଲେ, “ତୁମେ ଭକ୍ତି, ବିନୟ, ନିଗ୍ରହ ଓ ସ୍ନେହରେ ମୋତେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୁତି କରିଛ; ଏହିଥିରେ ମୁଁ ତୁମରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ। ତୁମେ କ’ଣ ଚାହୁଁଛ? ତୁମର ଇଚ୍ଛା କ’ଣ? ଯାହା ଚାହୁଁଛ, ମୁଁ ଆଜି ଦେବି, ଯଦିଓ ଏହା ଅତି କଷ୍ଟସାଧ୍ୟ।" ଏହିପରି ପ୍ରସ୍ନ ପରେ ଜୟନ୍ତୀ କହିଲେ, "ମୋ ଇଚ୍ଛା ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଜାଣିପାରିବ; ମୁଁ କ’ଣ ଚାହୁଁଛି, ସେଠିକି ତୁମେ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଜାଣିପାରିବ।" ତାଙ୍କ ଉତ୍ତର ଶୁଣି, ଭାରଗବ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ କହିଲେ, "ତୁମେ ମୋ ସହ ଦଶ ବର୍ଷ ରହିବା; ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇ, ଏଠାରେ ଏକତ୍ୱ ଚାହୁଁଛ, ଏହା ତୁମର ଇଚ୍ଛା।" "ଠିକ୍ ଅଛି! ଚଳ, ମୋ ଗୃହକୁ ଯିବା," ଭାରଗବ ଏହିପରି କହି ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ହାତ ନେଇ ଗୃହକୁ ଗଲେ। ଭାରଗବ ତାଙ୍କ ମାୟାରେ ଜୟନ୍ତୀ ସହ ଦଶ ବର୍ଷ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ବାସ କଲେ। ଏଉଁ ସମୟରେ, କାବ୍ୟାଙ୍କ କାମ ସଫଳ ହେବା ଓ ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଗୃହକୁ ଆସିଲେ, ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଉତ୍ସୁକ ହେଲେ। କିନ୍ତୁ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ପାରିଲେନି, କାରଣ କାବ୍ୟା ମାୟାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଥିଲେ; ସେମାନେ ଚିହ୍ନ ପାଇଁ ଫେରିଗଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଜାଣିଲେ କାବ୍ୟା ଏକ ଵର ଦ୍ୱାରା ଅନ୍ୟ ଦିଶାରେ ଅଟକିଛନ୍ତି, ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ ଦଶ ବର୍ଷ ଏଭଳି ରହିବେ। ଏହି ଅବଧିରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ବୃହସ୍ପତି କାବ୍ୟାଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆଗ୍ରହ କଲେ। ଦାନବମାନେ ଆସିଲେ, ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, "ମୋର ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀମାନେ, ମୁଁ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆସିଛି; ମୁଁ ମୋ ଜ୍ଞାନ ଶିଖାଇବି," ଏହି ଶୁଣି ଦାନବମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଶିଖିବାକୁ ଗଲେ। ଦଶ ବର୍ଷ ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, କାବ୍ୟାଙ୍କୁ ଦେବୟାନୀ ଜନ୍ମ ଦେଲେ; ଏବଂ ତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀମାନେ ଉପରେ ଚିନ୍ତା କଲେ। "ଓ ଦେବୀ, ମୁଁ ମୋ ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀମାନେ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛି," କହିଲେ। ଜୟନ୍ତୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୋତେ ଅଟକାନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଶିକ୍ଷାର୍ଥୀମାନେ ଉପରେ ଦୟା କରିବା ଧର୍ମ।" କାବ୍ୟା ଦାନବମାନେ ଦେଖିଲେ, ତାଙ୍କୁ ବୃହସ୍ପତି କାବ୍ୟାଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଭ୍ରମିତ କରିଛି। କାବ୍ୟା କହିଲେ, "ମୁଁ କାବ୍ୟା; ଶିବ ଖୁସି ହେଲେ; ତୁମେ ଭ୍ରମିତ ହେଲା। ଶୁଣ, ଦାନବମାନେ!" ଏହା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଦୁଇ ଜଣକୁ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ୟ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ କିଛି ବୁଝିପାରିଲେନି। କାବ୍ୟା କହିଲେ, "ମୁଁ ତୁମ ଶିକ୍ଷକ କାବ୍ୟା; ଏହି ଅଂଗିରା, ଦେବତାଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ। ମୋ ସହ ଚଳ, ବୃହସ୍ପତିକୁ ଛାଡିଦିଅ।" ଦାନବମାନେ ଦୁଇ ଜଣକୁ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ତଫାତ ଚିହ୍ନିପାରିଲେନି। ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, "ମୁଁ କାବ୍ୟା, ତୁମ ଶିକ୍ଷକ; ଏହି ବୃହସ୍ପତି ମୋ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି।" "ତାଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ତୁମେ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛ," ଶୁଣି ଦାନବମାନେ କହିଲେ, "ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦଶ ବର୍ଷ ଆମକୁ ଶିଖାଇଛନ୍ତି; ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଆସିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।" ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ସ୍ୱୀକାର କଲେ, ଦୀର୍ଘ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରିପାରିଲେନି। ସମସ୍ତ ଦାନବ ରାଗରେ ଲାଲ ଚକ୍ଷୁ ହୋଇ କହିଲେ, "ଏହି ଆମ ଶିକ୍ଷକ; ତୁମେ ଯାଉ, ଆମ ଗୁରୁ ନୁହେଁ।" "ଭାରଗବ ହେଉ କି ବାଂଗିରା, ଏହି ପୂଜ୍ୟ ଆମ ଗୁରୁ; ଆମେ ତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞାରେ ରହିବା; ତୁମେ ଦେରି କରିବା ନାହିଁ, ଯାଉ।" ଏହିପରି କହି, ସମସ୍ତ ଦାନବମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଆସିଲେ; କାବ୍ୟାଙ୍କ ମହା ଉପକାର ଗ୍ରହଣ କଲେନି। ଭାରଗବ ତାଙ୍କ ଅଭିମାନ ଦେଖି କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ; "ମୁଁ ଶିଖାଇଛି, ତୁମେ ଆମକୁ ଗୌରବ ଦେଲାନି।" "ଏହିପାଇଁ, ତୁମେ ଜ୍ଞାନ ହରାଇ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଅନୁଭବ କରିବା," କାହା କହି, କାବ୍ୟା ଏଭଳି ଯାଇଗଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଜାଣିଲେ କାବ୍ୟା ଦାନବମାନେ ନିକଟେ ଶାପ ଦେଇଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ କାମ ସଫଳ ହେଲାପରେ, ତାଙ୍କ ନିଜ ରୂପକୁ ଫେରି ଆନନ୍ଦ ହେଲେ। ଦାନବମାନେ ଜାଣିଲେ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ହାରିଛନ୍ତି; ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ ହେଲାପରେ ବୃହସ୍ପତି ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ, ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ। "ହାୟ, ଆମେ ଭ୍ରମିତ ହେଲୁ!" ଏହିପରି କହି, ସେମାନେ ଏକାଏକି ଦିଶାରୁ ଫେରି, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ନେତୃତ୍ୱରେ କାବ୍ୟାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଗଲେ। କାବ୍ୟାଙ୍କୁ ଆସି ମୁହଁ ନମାଇ ଦାନବମାନେ ଦଣ୍ଡବତ୍ କଲେ; ସେମାନେ ଏକଠା ହେବାଦେଖି କାବ୍ୟା କହିଲେ, "ମୁଁ ଶିଖାଇଛି, ତୁମେ ଆମକୁ ଗୌରବ ଦେଲାନି; ଏହି ଅବମାନ ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଅନୁଭବ କରିଛ।