ଏହି ଉପଖ୍ୟାନରେ, କାଭ୍ୟ ଦେବତାଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ସହିତ ନମସ୍କାର କରି କହିଲେ: “ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ଅସୁର, ବିଷ, ମାରୁତମାନେ, ତୁମେ ଦେବତ୍ୱର ସାର, ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ଯଜ୍ଞର ଜ୍ଞାନୀ, ପଶୁ ଓ ଔଷଧୀଙ୍କର ନାଥ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ଅଜନ୍ମା, ପ୍ରଥମ ଅଦ୍ୱିତୀୟ, ପ୍ରଜାପତି, ବ୍ରହ୍ମତ୍ୱର ସାର ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଆତ୍ମାର ନାଥ, ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସମସ୍ତ ନାଥଙ୍କୁ ଅତିକ୍ରମ କରିଥିବା, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଅଙ୍ଗରୂପେ ବିରାଜିତ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଗୁଣରହିତ, ଗୁଣଜ୍ଞ, ପ୍ରକାଶମାନ ଓ ଅମୃତ, ଅବର୍ଣ୍ୟ, ବନ୍ଧୁ, ସାଂଖ୍ୟର ଆତ୍ମା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଭୂ, ଭୂୃଵ, ସ୍ୱର୍ଗ, ମହ, ଜନ, ତପ, ଓ ସତ୍ୟ ଲୋକର ଆତ୍ମା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଅବ୍ୟକ୍ତ ଓ ମହାନ, ପ୍ରାଣୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥାନ, ସ୍ୱୟଂଜ୍ଞାନୀ ଓ ବିଶିଷ୍ଟ, ସମସ୍ତର ଆତ୍ମା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ନିତ୍ୟ, ଆତ୍ମା ଦ୍ୱାରା ଚିହ୍ନିତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତିର ରୂପ, ମୋକ୍ଷର ଆତ୍ମା ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ତିନି ଲୋକରେ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର, ତିନି ଲୋକ ପାରେ ମଧ୍ୟ ନମସ୍କାର, ସତ୍ୟର ସେଷରେ, ମହାନମାନେ ଓ ଚାରିରେ ମଧ୍ୟ ତୁମକୁ ନମସ୍କାର। ଏହି ସ୍ତୁତିରେ କିଛି ଅକଥିତ ରହିଗଲେ, ଭକ୍ତଜନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ଦେଉଥିବା ବ୍ରହ୍ମନ୍, ତୁମେ ସେହି ଦୋଷକୁ ଖ୍ଷମା କର।" ଏପରି ଭାବେ ଦେବତାଙ୍କ ନାଥଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, ନୀଳ ଓ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଭଗବାନ୍ଙ୍କ ପାଖରେ ଶୀର୍ଷ ନମାଇ, ହାତ ଜୋଡି ଓ ନିୟମିତ ମନେ ଉଭୟ ଥିଲେ। ତାପରେ, କାଭ୍ୟାଙ୍କ ଦେହକୁ ହାତ ଦେଇ, ସେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ ଓ ସଂପୂର୍ଣ୍ଣ ଦର୍ଶନ ଦେଇ, ସେଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ଏହିପରେ, ଦେବତାଙ୍କ ନାଥ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ସେ ନିକଟରେ ଜୟନ୍ତୀକୁ ଦେଖି, ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ଭାଗ୍ୟଶାଳି, ତୁମେ କିଏ? କାହାର କନ୍ୟା? ମୁଁ ଦୁଃଖିତ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ? ମହାତପସ୍ବିନୀ, କୌଣସି କାରଣରୁ ମୋ ପାଖରେ ତୁମେ ରହିଛ?" ସେଉଁଠି ସେ କହିଲେ: "ଏହି ସ୍ତୁତି, ଭକ୍ତି, ନମ୍ରତା, ନିୟମ ଓ ପ୍ରେମ ସହ କରିଛି, ହେ ସୁନ୍ଦର-କଟି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ-ବର୍ଣ୍ଣ, ଏଥିରେ ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ।" "ତୁମ ଇଚ୍ଛା କ’ଣ, ସୁନ୍ଦର-ନିତମ୍ବିନୀ? କ’ଣ ମନରାଜ? ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ ଆଜି ପୂରଣ କରିଦେବି।" ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ: "ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମୋର ଇଚ୍ଛା ତୁମେ ଜାଣ, ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍; ତୁମେ ଏହିକଥା ଠିକ୍ ଭାବେ ଜାଣିଛ।" ତାପରେ, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା ସେ ଦେଖି, କହିଲେ: "ମୋ ସହିତ, ସୁନ୍ଦର-କଟି, ଦଶ ବର୍ଷ ରହିବ; ହେ ଦୀପ୍ତିମୟୀ।" "ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ରହି, ଏଠି ଏକତ୍ୱ ଚାହାଁଛ, ହେ କଳା ନୀଳଉତ୍ପଳ ଭାବର, ହେ ଵରଦାୟିନୀ, ହେ ସୁନ୍ଦର-ନୟନା; ଏହି ଇଚ୍ଛା ତୁମେ ମୋ ପାଖରୁ ଚୟନ କରିଛ।" "ତଥାସ୍ତୁ! ଚଳ, ମୋ ଘରକୁ ଯିବା, ମଦାଳସ ନୟନା।" ଏପରି କହି, ନିଜ ଘରକୁ ଯାଇ, ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ। ଏଭଳି, ଭାର୍ଗବ ଏହି ଦେବୀ ସହିତ ଦଶ ବର୍ଷ ନିଜ ମାୟାରେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ରହି ରହିଲେ। ତାପରେ, କାଭ୍ୟ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କରି ଘରକୁ ଯାଉଥିବା ଦେଖି, ଦିତିର ସମସ୍ତ ପୁତ୍ର ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାଲିଆସିଲେ। ସେମାନେ ଆସି, ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ମାୟାରେ ଲୁଚିଥିଲେ; ତେଣୁ ସେମାନେ ଚିହ୍ନ ପାଇ ଆସିଥିଲା ପଥରେ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ଏଠି, ବୃହସ୍ପତି ଜାଣିଲେ ଯେ କାଭ୍ୟ ଏକ ଵର ଦ୍ୱାରା ନିୟମିତ, ଜୟନ୍ତୀଙ୍କ ସନ୍ତୁଷ୍ଟି ପାଇଁ ଦଶ ବର୍ଷ ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପ୍ରେରଣାରେ, ବୃହସ୍ପତି କାଭ୍ୟଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କରି ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ଡାକିଲେ। ସେମାନେ ଆସିଲେ, ତେବେ ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ: "ମୋ ପୂଜ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ସ୍ୱାଗତ! ମୁଁ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆସିଛି।" "ମୁଁ ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ଅଧିଗ୍ରହଣ କରିଛି, ସେ ଶିଖେଇବି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ଶିଖିବାକୁ ଆସିଲେ। ଦଶ ବର୍ଷ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ସେ ସମୟରେ କାଭ୍ୟଙ୍କୁ ଦେବୟାନୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ ବୋଲି ଶୁଣାଯାଏ। ଏପରେ ସେ ନିଜ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପାଖକୁ ମନ ଦେଲେ। "ହେ ଦେବୀ, ମୁଁ ମୋର ଶିଷ୍ୟମାନେ ପାଖକୁ ଯିବି, ହସୁଥିବା ସୁଧାନନ୍ଦିନୀ, ଚଞ୍ଚଳ ଦୃଷ୍ଟି, ବିସ୍ତୃତ ତିନି ବର୍ଣ୍ଣ ନୟନା।" ସେଉଁଠି ଦେବୀ କହିଲେ: "ଭକ୍ତମାନେ ଦେଖ, ଏହି ଧର୍ମୀୟଙ୍କ କର୍ତ୍ତବ୍ୟ; ମୁଁ ତୁମର ଧର୍ମର ବିରୋଧ କରେନି।" ତାପରେ, କାଭ୍ୟ ଗଲେ ଓ ଦେଖିଲେ ଅସୁରମାନେ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ମାୟାରେ ଧୋଖା ଖାଇଛନ୍ତି। ସେମାନେଙ୍କୁ କାଭ୍ୟ କହିଲେ: "ମୋତେ କାଭ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣ; ମହାପାର୍ବତୀଶ୍ବର ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ହାୟ, ତୁମେ ସମସ୍ତେ ଧୋଖା ଖାଇଲ! ଶୁଣ, ଦାନବମାନେ।" ସେ କଥା ଶୁଣି, ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖି ଅସ୍ଥିର ହେଲେ। ସମସ୍ତେ ଭ୍ରମିତ ହେଲେ, କିଛି ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ; ଏପରି ଅବସ୍ଥାରେ କାଭ୍ୟ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ: "ମୁଁ ତୁମର ଆଚାର୍ୟ କାଭ୍ୟ, ଏହି ଅଙ୍ଗିରା ଦେବଗୁରୁ। ମୋତେ ଅନୁସର, ଦୈତ୍ୟମାନେ, ଏହି ବୃହସ୍ପତିକୁ ତ୍ୟାଗ କର।" ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଅସୁରମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଦୁଇଜଣ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ତଫାତ୍ ପାଇଲେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ସମୟରେ, ବୃହସ୍ପତି ନିଶ୍ଚଳ ଓ ତପସ୍ବି ଥିବା, କହିଲେ: "ମୁଁ କାଭ୍ୟ, ତୁମ ଶିକ୍ଷକ, ଦୈତ୍ୟମାନେ; ଏହି ବୃହସ୍ପତି ମୋ ରୂପ ଧାରଣ କରିଛି।" "ସେ ମୋର ରୂପ ନେଇ ତୁମେ ଧୋଖା ଦେଉଛି, ଅସୁରମାନେ।" ଏହି କଥା ଶୁଣି ସେମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ କହିଲେ: "ଏହି ନାଥ ଦଶ ବର୍ଷ ଧରି ଆମକୁ ଶିଖାଇଛନ୍ତି; ସେଉଁଠି ଆମର ନିଜ ଗୁରୁ। ଏହି ଦ୍ୱିଜ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ଆସିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।" ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦାନବ ତାଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଲେ; ଦୀର୍ଘ ଅଭ୍ୟାସ ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଧୋଖା ଖାଇଲେ ନାହିଁ। ସମସ୍ତ ଅସୁର ରୋଷରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ଦୃଷ୍ଟି ସହ କହିଲେ: "ଏହି ଆମର ଗୁରୁ ଓ ଉପକାରକ; ତୁମେ ଯାଅ, ତୁମେ ଆମର ଗୁରୁ ନୁହଁ।