ଏହି କଥାରେ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ବିଭିନ୍ନ ଗୁଣ ଏବଂ ଶକ୍ତି ସହିତ ସମ୍ମାନ ଦିଆଯାଉଛି। ଦେବତାମାନଙ୍କର ନାଶକ, ଶ୍ୱାନମାନଙ୍କର ନାଶକ, ମୃତ୍ୟୁର ନାଶକ, ଯଜ୍ଞର ଯୋଗ୍ୟ, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଜ୍ଞାନୀ, ଅଗ୍ନି, ନିର୍ମଳ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦିଆଯାଉଛି। ପୁନଃ ଦେବ-ଦୂତମାନଙ୍କର ନାଶକ, ପଶୁମାନଙ୍କର ନାଶକ, ବାଧାର ଦୂରକର୍ତ୍ତା, ଶ୍ୱାସ, ଭ୍ରମଣ କରୁଥିବା, ମହାନ, ସାଗର, ଅତି କଷ୍ଟ ସାଗରର ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦିଆଯାଉଛି। ତାପରେ କଳା ଭଗବାନ, ବିଜୟୀ, ଜଗତର ନାଥ, ଅସଙ୍ଗ, ଅନ୍ତର୍ଗତ ଭେଦ ଯୋଗ୍ୟ, ସମତାରେ ଅବସ୍ଥିତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦିଆଯାଉଛି। ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଭୁଜ, ସର୍ବବ୍ୟାପୀ, ମହାନ, ଉତ୍ତମ କର୍ମ କରୁଥିବା, ଅପରାଜିତ, ପ୍ରଭୁ, ଉତ୍ତମ ଦୃଷ୍ଟି ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦିଆଯାଉଛି। ଉତ୍ତମ ତୀର, ଅନୁପସ୍ଥିତ ଅଶ୍ୱ, ଶୁଭ, ମୋକ୍ଷ ଦାତା, ପିତଳ, ବାଦାମୀ, ମହାଦେବ, ଜ୍ଞାନୀ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦିଆଯାଉଛି। ବିଶାଳ ଶରୀର, ଦୀପ୍ତିମାନ, ଅନ୍ୟମାନେ କାନ୍ଦାଇବା, ସଂଗୀ, ଦୃଢ଼ ଧନୁ, କବଚଧାରୀ, ରଥୀ, ସେନାଧୀଶ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦିଆଯାଉଛି। ଭୃଗୁଙ୍କର ପ୍ରଭୁ, ଶୁକ୍ର, ଗୁହାବାସୀ, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଅବିନାଶୀ, ଶାନ୍ତ, ଜ୍ଞାନୀ, ବୃଷଭ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦିଆଯାଉଛି। ଓ ପଶୁର ପ୍ରଭୁ, ଚର୍ମଧାରୀ, ଜଗତର ପ୍ରଭୁ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଓଁ ଶବ୍ଦ, ଋଗ୍, ଯଜୁର୍, ସାମ, ସ୍ୱାହା, ସ୍ୱଧା, ଭଗବାନଙ୍କୁ ମନ୍ତ୍ରର ସାର ଭାବରେ, ବଶଟ୍ର ସାର ଭାବରେ ନମସ୍କାର। ଶିଳ୍ପୀ, ଧାରକ, କର୍ତ୍ତା, ଦୃଷ୍ଟି ଓ ଶ୍ରବଣର ମୂଳ, ଅତୀତ-ବର୍ତ୍ତମାନ-ଭବିଷ୍ୟତର ପ୍ରଭୁ, କର୍ମର ସାର ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ବସୁ, ସାଧ୍ୟ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ଅସୁର, ବିଷ, ମାରୁତ, ଦିବ୍ୟତ୍ୱର ସାର ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ଯଜ୍ଞର ଜ୍ଞାତା, ପଶୁର ପ୍ରଭୁ, ଔଷଧୀର ପ୍ରଭୁ, ସ୍ୱୟଂଭୂ, ଅଜ, ଅଦ୍ୱିତୀୟ ପ୍ରଥମ, ସୃଷ୍ଟିର ପ୍ରଭୁ, ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟର ସାର ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ସ୍ୱୟଂର ପ୍ରଭୁ, ସ୍ୱୟଂରେ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ସମସ୍ତ ପ୍ରଭୁଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଅଙ୍ଗରେ ବ୍ୟାପିତ, ସମସ୍ତ ଜୀବର ଆତ୍ମା ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଗୁଣ ନାହିଁ, ଗୁଣକୁ ଜାଣିଥିବା, ପ୍ରକାଶିତ ଓ ଅମର, ଅବର୍ଣ୍ୟ, ବନ୍ଧୁ, ସାଂଖ୍ୟର ଆତ୍ମା ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଭୂମି, ଆକାଶ, ସ୍ୱର୍ଗ, ମହାନ, ଜନ, ତପ, ସତ୍ୟ—ସମସ୍ତ ଲୋକର ଆତ୍ମା ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅପ୍ରକାଶିତ ଓ ମହାନ, ଜୀବ ଓ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଉତ୍ପତ୍ତି, ସ୍ୱୟଂଜ୍ଞାନୀ, ବିଶିଷ୍ଟ, ସମସ୍ତ ଆତ୍ମା ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଅନନ୍ତ, ସ୍ୱୟଂର ଚିହ୍ନିତ, ସୂକ୍ଷ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ, ଜ୍ଞାନ ଓ ଶକ୍ତି, ମୋକ୍ଷର ଆତ୍ମା ଭଗବାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ତିନି ଲୋକରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ତିନି ଲୋକ ପରେ ଆପଣଙ୍କୁ ନମସ୍କାର; ତଥା ସତ୍ୟର ଶେଷ, ମହାନ, ଚାରିରେ ନମସ୍କାର। ଏହି ସ୍ତୁତିରେ ଯଦି କିଛି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଗଲା, ଭକ୍ତଙ୍କର ସମର୍ଥକ, ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ, ଆପଣ ଦୟା କରି ମାଫ କରନ୍ତୁ। ଏପରି ବିଭିନ୍ନ ଗୁଣ ଓ ଶକ୍ତି ସହିତ ଭଗବାନଙ୍କୁ ସ୍ତୁତି କରି, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗରେ ଦେଖାଯାଉଥିବା ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ କାବ୍ୟା ଶିର ଜୁକାଇ ହାତ ଯୋଡି ଶାନ୍ତ ଭାବରେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଭାର୍ଗବ ତାଙ୍କର ହାତ କାବ୍ୟାଙ୍କର ଶରୀରରେ ଲଗାଇ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦର୍ଶନ ଦେଇ ସେଠିଠାରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେଲେ। ତାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କର ପ୍ରଭୁ ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା ପରେ, ସେ ଜୟନ୍ତୀକୁ ନିକଟରେ ଦେଖି ଏପରି କହିଲେ: "ତୁମେ କିଏ, ଭାଗ୍ୟଶାଳି? କାହାର? ମୁଁ ଦୁଃଖି ହେଲେ ତୁମେ କାହିଁକି ଦୁଃଖି? ବଡ଼ ତପସ୍ୱିନୀ, କି ପାଇଁ ମୋ ସେବା କରୁଛ?" ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହି ସ୍ତୁତି ଦ୍ୱାରା, ଭକ୍ତି, ବିନୟ, ସ୍ୱ-ନିୟମ ଏବଂ ସ୍ନେହ ସହିତ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିଛି।" ଭାଗ୍ୟଶାଳି ନାରୀଙ୍କୁ ଭଗବାନ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ତୁମେ କଣ ଚାହୁଁଛ? କଣ ଇଚ୍ଛା? ଏହି ଦିନେ ତୁମର ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ କରିବି, ଯଦି ଏହା ଅତି କଷ୍ଟ ହେଉଥିବା ମଧ୍ୟ।" ଜୟନ୍ତୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଆପଣ ମୋର ଇଚ୍ଛା ଜାଣିପାରିବେ, ବ୍ରହ୍ମଣ୍ୟ; ଆପଣ ଏହାକୁ ସତ୍ୟ ଭାବରେ ଜାଣନ୍ତି।" ଭାର୍ଗବ ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଦଶ ବର୍ଷ ରହିବା; ସମସ୍ତ ଜୀବ ଦ୍ୱାରା ଅଦୃଶ୍ୟ ହେବା।" "ଏଠି ଏକତା ଚାହୁଁଛ, ମହାଦେବୀ, ନୀଳ କମଳ ଭଳି କଳା, ଦାନ ଯୋଗ୍ୟ, ଉତ୍ତମ ଚକ୍ଷୁ, ସୁମଧୁର କଥା କହୁଥିବା; ଏହି ଇଚ୍ଛା ଆପଣଙ୍କୁ ଚୟନ କରିଛନ୍ତି।" "ଠିକ ଅଛି! ଚଳ, ମୋ ଘରକୁ ଯିବା," ଭାର୍ଗବ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କର ହାତ ଧରି ନିଜ ଘରକୁ ନେଲେ। ତାହାପରେ, ଭାର୍ଗବ ଭଗବାନ ଜୟନ୍ତୀ ସହିତ ଦଶ ବର୍ଷ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ, ନିଜ ମାୟାରେ ଆବୃତ ହୋଇ ରହିଲେ। କାବ୍ୟା ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରି ଆସିବାକୁ ଦେଖି, ଦିତିର ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ ଅନନ୍ଦ ଭରା ହୃଦୟରେ ତାଙ୍କର ଘରକୁ ଗଲେ, ତାଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହିଲେ। କିନ୍ତୁ ଘରକୁ ପହଞ୍ଚି ଶିକ୍ଷକଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ମାୟାରେ ଲୁଚିଯାଇଥିଲେ, ଏହାର ଚିହ୍ନ ଦେଖି ସେମାନେ ପଛକୁ ଫେରିଗଲେ। ବୃହସ୍ପତି ଜାଣିଲେ କାବ୍ୟା ଏକ ବର ପାଇ ନିୟତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଜୟନ୍ତୀଙ୍କର ସନ୍ତୋଷ ପାଇଁ ସେ ଦଶ ବର୍ଷ ଏଭଳି ରହିଲେ। ଏହି ସମୟରେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରେରଣାରେ, ବୃହସ୍ପତି କାବ୍ୟାଙ୍କର ରୂପ ଧରି ଅସୁରମାନେକୁ ବୋଲାଇଲେ। ଅସୁରମାନେ ଆସିଲେ, ବୃହସ୍ପତି କହିଲେ, "ମୋର ଅନୁଷ୍ଠାନ ଶିଷ୍ୟମାନେ, ମୁଁ ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଆସିଛି।" "ମୁଁ ତୁମକୁ ମୋର ଅଧିଗତ ଜ୍ଞାନ ଶିଖାଇବି," ଏହି କଥାରେ ଅସୁରମାନେ ଆନନ୍ଦରେ ଶିକ୍ଷା ପାଇବାକୁ ଆଗକୁ ଆସିଲେ। ଦଶ ବର୍ଷ ସମାପ୍ତ ହେବା ପରେ, ସେହି ସମୟରେ କାବ୍ୟାଠାରୁ ଦେବୟାନୀ ଜନ୍ମ ନେଲେ। ତାପରେ, କାବ୍ୟାଙ୍କର ମନ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଲଗିଲା। ସେ ଜୟନ୍ତୀକୁ କହିଲେ, "ମୁଁ ମୋ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଯାଉଛି, ଶୁଭ ହସ, ଶୁଭ ଚରିତ୍ର, ଚଞ୍ଚଳ ଦୃଷ୍ଟି ଓ ବିସ୍ତୃତ ତିନି ରଙ୍ଗର ଚକ୍ଷୁ ନାରୀ।" ଜୟନ୍ତୀ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ତୁମେ ତୁମ ଭକ୍ତମାନଙ୍କୁ ସେବା କର, ମହାବ୍ରତଧାରୀ; ଏହା ଧର୍ମର କର୍ତ୍ତବ୍ୟ; ମୁଁ ତୁମ ଧର୍ମର ବାଧା ନୁହେଁ।