ଭୃଗୁ ଋଷି ନିଜ ନିଷ୍ଠା ଓ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଥିବା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଦୂର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଘଟିଲା। ସେ କହିଲେ, "ଯଦି ମୁଁ ସତ୍ୟରେ ଧର୍ମକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଜାଣିଛି କିମ୍ବା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଛି, ତେବେ ଏହି ସତ୍ୟରେ ତୁମେ ଜୀବନ୍ତ ରୁହ; ଯଦି ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।" ଏହା ପରେ ସେ ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଢିଏଁ ପାଣି ଛିଟିଲେ ଓ କହିଲେ, "ଜୀବନ୍ତ ରୁହ!" ଏହି ଶବ୍ଦ ଉଚ୍ଚାରଣ କରିବା ସହିତ ଦେବୀ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ ହେଲେ। ଦେବୀଙ୍କୁ ନିଦ୍ରାରୁ ଉଠିଥିବା ପରି ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଜୀବ ଚାରିଦିଗରେ "ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଅତି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ!" ବୋଲି ଚିତ୍କାର କଲେ। ଏପରି ଭାବେ ଏ ସମୟରେ, ଭୃଗୁ ଋଷିଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ପୁନଃ ଜୀବନ୍ତ କରାଯିବା ଦେବମାନେ ଦେଖି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଭାବରେ ପ୍ରକଟ ହେଲା। ଭୃଗୁ ଋଷି ନିଜ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ଜୀବନ୍ତ କରିବାରେ ଅବିଚଳିତ ରହିଲେ; କିନ୍ତୁ ଏହା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର ଶାନ୍ତି ନ ପାଇଲେ, କାବ୍ୟଙ୍କ ଭୟରେ ଅନିଦ୍ରା ରହିଲେ। ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଡାକି କହିଲେ, "କାବ୍ୟ ନିଜ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ବ୍ରତ କରୁଛନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ, ମୁଁ ଭୃଗୁଙ୍କ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ବହୁତ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇଛି।" "ତୁମେ ଯାଉ, ତାଙ୍କର କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ମଧୁର କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା ଓ ତାଙ୍କ ମନକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଇବା ପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଉପଚାର କରିବାରେ ଅନ୍ତର୍ଗତ ରୁହ।" "ତୁମେ ଏପରି ଭାବରେ କାବ୍ୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କର, ଯେପରି ଦ୍ୱିଜ ତୁମରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେବେ। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛ; ମୋ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ପ୍ରୟାସ କର।" ଏପରି ଉପଦେଶ ପାଇ ଜୟନ୍ତୀ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କରି, କାବ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ତୀବ୍ର ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଧୂଆଁ ପିଇବା, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇ ଦେଖିଲେ, ଏକ ଯକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମିତ ହେଉଥିବା ଓ ଜଳପାତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଏକାଏକି ନିର୍ମଳ ହେଉଥିବା ଦେଖିଲେ। କାବ୍ୟ ଏପରି ଦୁଃଖ ଭୋଗୁଥିବା ସତ୍ତା ତାଙ୍କ ନିଜ ଆକାରରେ ଅଟୁଟ ରହି, ଧ୍ୟାନରେ ଲିନ ଓ ଦୁର୍ବଳ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଜୟନ୍ତୀ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ। ସେ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, ଶ୍ରୀମନ୍ତ ଶବ୍ଦରେ ଉତ୍ସାହ ଦେଲେ, ଶରୀରରେ ମୃଦୁ ମାଲିଶ ଓ ଆରାମ ଦେଲେ, ବ୍ରତାନୁସାରେ ଉପଚାର କରି ଅନେକ ବର୍ଷ ଦିନ ତାଙ୍କୁ ସେବା କଲେ। ଏହି ଭୟଙ୍କର ଧୂଆଁ ବ୍ରତ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପରେ ଶେଷ ହେଲା, ତାହା ପରେ କାବ୍ୟ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୋଇ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଚୟିତ ବର ଦେବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ। "ଏହି ବ୍ରତ କେବଳ ତୁମେ କରିଛ, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହଁନ୍ତି। ତେଣୁ ତୁମ ତପସ୍ୟା, ଜ୍ଞାନ, ଶିକ୍ଷା ଓ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ତୁମ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଉପରେ ଅତିକ୍ରମ କରିବେ। ଯାହା ତୁମେ ଚାହୁଛ, ଭାର୍ଗବ, ଭୃଗୁ ପୁତ୍ର, ସେ ସମସ୍ତ ତୁମ ପାଇଁ ଅଛି। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଲାଭ କରିବେ, ଏହା କୌଣସି ଜଣକୁ ଖୋଲିବା ନୁହଁ। ଏପରି ଭାବରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଉପରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ, ଦ୍ୱିଜ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।" ଏହି ବର ଦେଇ, ଭବା ଭାର୍ଗବକୁ ପୁନଃ ସମସ୍ତ ଜୀବ ଉପରେ ଅଧିପତ୍ୟ, ଧନ ଉପରେ ଅଧିପତ୍ୟ ଓ ଅଜୟ ତାତ୍ୱିକତା ଦେଲେ। ଏହି ବର ମିଳିବା ପରେ, କାବ୍ୟ ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦିବ୍ୟ ଷ୍ଟୁତି ଦେଲେ, ନୀଳ ଓ ଲାଲ ରଙ୍ଗ ଧାରଣ କରୁଥିବା ଠାକୁରଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଲେ। "ଶିତିକଣ୍ଠ, ସବୁଠୁ କମ୍ ବୟସ୍କ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଚାଟୁଥିବା, କାବ୍ୟଙ୍କ ଋଷି, ବର୍ଷ, ସୋମ ମହାପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନମସ୍କାର। ଜଟାଧାରୀ, ଭୟଙ୍କର, ପିଙ୍ଗଳ ଚକ୍ଷୁ, ବରଦାନ୍ତା, ପ୍ରଶଂସିତ, ପବିତ୍ର, ଦେବମାନେ ଉପରେ ଦେବ, ଦ୍ରୁତ ଗତି—ନମସ୍କାର। ପଗଡିଧାରୀ, ସୁନ୍ଦର ମୁହଁ, ବହୁ ଆକାର, ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଧନ ହେଉଥିବା ବୀଜ, ରୁଦ୍ର, ତପସ୍ୱୀ, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ପୋଷାକ—ନମସ୍କାର। ସଂକ୍ଷିପ୍ତ, ଖୋଲା କେଶ, ନାୟକ, ଲାଲ, ଋଷି, ରାଜବୃକ୍ଷ, ସର୍ପରେ ଆନନ୍ଦ ନେଇଥିବା—ନମସ୍କାର। ହଜାର ମୁଣ୍ଡ, ହଜାର ଚକ୍ଷୁ, ଉଦାର, ବରଦାନ୍ତା, ଶୁଭାକାର, ଧଳା, ମନୁଷ୍ୟ—ନମସ୍କାର। ପର୍ବତ ମହାପ୍ରଭୁ, ସୂର୍ଯ୍ୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଘୃତପାନ୍, ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଭଲ ପୋଷାକ, ଧନୁର୍ଧର, ଭାର୍ଗବ—ନମସ୍କାର। ତଳୱାରଧାରୀ, ତାରା, ସୁନ୍ଦର ଚକ୍ଷୁ, ତପସ୍ୱୀ, ତାମ୍ରବର୍ଣ୍ଣ, ଭୟଙ୍କର, ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ, ଶୁଭ—ନମସ୍କାର। ମହାଦେବ, ଶର୍ବ, ସମସ୍ତ ଆକାର ଓ ଶୁଭ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପ୍ରଥମ, ମଧ୍ୟ—ନମସ୍କାର। ଗୃହପତି, ପିନାକଧାରୀ, ମୋକ୍ଷଦା, ଏକାକୀ, ମୃଗଶିକାରୀ, ଦକ୍ଷ, ଅଟୁଟ, ଭୟଙ୍କର—ନମସ୍କାର। ବହୁ ଚକ୍ଷୁ, ଧାରଣକର୍ତ୍ତା, ତ୍ରିନେତ୍ର ମହାପ୍ରଭୁ, ଖପରଧାରୀ, ବୀର, ମୃତ୍ୟୁ, ତ୍ରିନେତ୍ର—ନମସ୍କାର। ପିଙ୍ଗଳ, ଚିତ୍ର, ରୁସ୍ତା, ଲାଲ, ପିନାକଧାରୀ, ଦ୍ରୁତ, ଚିତ୍ରିତ, ଲାଲ—ନମସ୍କାର। ଡ଼ମ୍ରୁ, ଏକପଦ, ଅଜନ୍ମା, ଜ୍ଞାନଦା, ଅରଣ୍ୟବାସୀ, ଗୃହସ୍ଥ, ତପସ୍ୱୀ, ନିଷ୍କାମ—ନମସ୍କାର। ସାଂଖ୍ୟ, ଯୋଗ, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ଦୀକ୍ଷିତ, ଅସ୍ପୃଶ୍ୟ, ଶର୍ବ, ଶୁଭ ମହାପ୍ରଭୁ, ଯମ—ନମସ୍କାର। ନିଗ୍ରହକାରୀ, ଜ୍ଞାନୀ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମହା ଋଷି, ଚତୁର୍ପଦ, ଶୁଧ୍ଧ, ରକ୍ଷକ, ଦ୍ରୁତ—ନମସ୍କାର। ଚୂଡ଼ାଧାରୀ, ଭୟଙ୍କର, ଦନ୍ତଧାରୀ, ବିଶ୍ୱ ସୃଷ୍ଟିକର୍ତ୍ତା, ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦୀପ୍ତ, ଜ୍ଞାନୀ—ନମସ୍କାର। କ୍ରୂର, ଅବିଚଳ, ଦୁର୍ଦ୍ଦାନ୍ତ, ଶୁଭ, ମୃଦୁ, ମୁଖ୍ୟ, ଧର୍ମିକ, ଶୁଭ—ନମସ୍କାର। ଅଜୟ, ଅମର, ନିତ୍ୟ, ଶାଶ୍ୱତ, ସଦା ନିୟୁକ୍ତ, ପ୍ରଶଂସିତ, ଭାରତଙ୍କ ସାକ୍ଷୀ—ନମସ୍କାର। ରକ୍ଷକ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ଅମର, କର୍ମକାରୀ, କୁଟାରଧାରୀ, ତ୍ରିଶୂଳଧାରୀ, ଦିବ୍ୟ ଦୃଷ୍ଟି—ନମସ୍କାର। ସୋମପାନୀ, ହୋମଦାନ୍ତା, ଧୂଆଁ ଓ ତାପ ଭୋଗୁଥିବା, ଶୁଧ୍ଧ, ପୋଷାକଧାରୀ, ତୁର୍ନଜନ୍ମା, ମୃତ୍ୟୁ—ନମସ୍କାର। ମାଂସ ଭୋଗୁଥିବା, ସମସ୍ତରେ ବ୍ୟାପ୍ତ, ମେଘ, ଆଗ୍ନି, ଉତ୍କ୍ରାନ୍ତ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ପୂର୍ଣ୍ଣ, ତାରା ମେଘ—ନମସ୍କାର। ତିନି ପୁର ନାଶକ, ପୁନ୍ୟତୀର୍ଥ, ବାଙ୍କା, କେଶଧାରୀ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ, ବ୍ୟାଖ୍ୟାତା, ସଫଳ, ପୁଲସ୍ତ୍ୟ—ନମସ୍କାର। ଦୀପ୍ତିମାନ୍, ଭୟଙ୍କର, ପ୍ରଚୁର, ବୃଷ, ବ୍ରତଧାରୀ, ଯୁକ୍ତ, ଶୁଧ୍ଧ, ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱବୀଜ—ନମସ୍କାର।