ଦାନବମାନେ ଦେଉଳମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବଳ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଜୟ ହେବା ଅସମ୍ଭବ ବୋଧ କରି, ସେମାନେ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇ କାବ୍ୟମାତାଙ୍କ ଶରଣକୁ ଯିବାକୁ ଚିନ୍ତା କଲେ। ସେମାନେ ନିଷ୍ପତି କଲେ, “ଆମର ଗୁରୁ ଶୁକ୍ର ଫେରି ଆସିଲେ ପରେ, ଆମେ ପୁଣି ଶସ୍ତ୍ର ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କରିବା। ଏଯାଏଁ, ଏହି କଷ୍ଟ ସହିବାକୁ ପଡିବ।” ଏଭଳି ଭାବେ ଆଲୋଚନା କରି ସମସ୍ତେ କାବ୍ୟମାତାଙ୍କ ନିକଟରେ ଗଲେ। ସେ, ତାଙ୍କର ଭୟ ଦେଖି, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିରାପଦ ଦେଲେ। କାବ୍ୟମାତା କହିଲେ, “ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଦାନବମାନେ, ମୋ ସାନିଧ୍ୟରେ ଥିଲେ ଆପଣମାନେ ଭୟ କରିବାକୁ କିଛି ନାହିଁ।” କିନ୍ତୁ ଦେଉଳମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ, କାବ୍ୟମାତା ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଶରଣ ଦେଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଶକ୍ତିର ଭେଦାଭେଦ ବିଚାର କରିବା ଛାଡ଼ି, ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖି, ଦେବୀ ରୋଷେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଦେଉଳମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ତୁମେମାନେଙ୍କୁ ଇନ୍ଦ୍ର ଶୂନ୍ୟ କରିଦେବି।” ସେ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ସଂଗ୍ରହ କରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ଅପାର ତପସ୍ୟା ଓ ଯୋଗ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ନିର୍ଜୀବ କରିଦେଲେ। ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଏଭଳି ଅଚଳ ଦେଖି, ଦେଉଳମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ପଳାଇଗଲେ। ଏବେ ଦେବମଣ୍ଡଳୀ ପଳାଇଯିବା ପରେ, ବିଷ୍ଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଶୁଭ ହେଉ; ମୁଁ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରିବି।” ପୁରନ୍ଦର ବିଷ୍ଣୁ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଲେ। ଏହା ଦେଖି, ଦେବୀ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ କହିଲେ, “ବିଷ୍ଣୁ ସହିତ ଏବେ ମୁଁ ତୁମେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଜଳାଇ ଦେବି; ମୋ ତପୋବଳ ଦେଖିବେ।” ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବିଷ୍ଣୁ ଦୁଇଜଣ ବନ୍ଧି ଯାଇଥିଲେ। ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ଆମେ କିପରି ମୁକ୍ତି ପାଇବୁ?” ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, “ପ୍ରଭୁ, ତାଙ୍କୁ ମାରନ୍ତୁ, ଯାହାଁକି ସେ ଆମକୁ ଜଳାଇ ଦେଉନ୍ଥିବା; ମୁଁ ତାଙ୍କର ବିଶେଷ ଶକ୍ତିରେ ଅତି ଅକ୍ଷୁବ୍ଧ ହୋଇପଡ଼ିଛି, ବିଳମ୍ବ କରିବେ ନାହିଁ।” ତେବେ ବିଷ୍ଣୁ ନାରୀ ବଧ କରିବାର କଷ୍ଟ ଅନୁଭବ କରି, କିନ୍ତୁ ବିପଦ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ସୁଦର୍ଶନ ଚକ୍ର ଧରି, ଭୟ ଓ ଦ୍ରୁତତାରେ, ଦେବୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟିଦେଲେ। ଏହି ଭୟାନକ ନାରୀ ବଧ ଦେଖି, ମହାମୁନି ଭୃଗୁ ରୋଷାବେଶରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, “ତୁମେ ଧର୍ମ ଜାଣି ମଧ୍ୟ ଏଉଁ ଅଘଟ ନାରୀ ବଧ କଲ; ଏହିଠାରେ ତୁମେ ସାତ ବାର ମନୁଷ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବା।” ଏହି ଶାପ ଦ୍ୱାରା, ଯେତେବେଳେ ଧର୍ମ ହ୍ରାସ ପାଇବ, ବିଷ୍ଣୁ ଲୋକ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ପୃଥିବୀରେ ମନୁଷ୍ୟ ଭାବେ ଜନ୍ମ ନେବେ। ତା’ପରେ, ଭୃଗୁ ଏକ ମନ୍ତ୍ର ପଠି ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ଦେବୀଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ନେଇ ତାଙ୍କ ଦେହ ସହିତ ଯୋଡ଼ି, “ଦେବୀ, ବିଷ୍ଣୁ ତୁମକୁ ହତ କଲେ; ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁନଃ ଜୀବନ ଦେବି,” ବଲି କହିଲେ। ସେ ଅପରିପୂର୍ଣ୍ଣ ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନ ଓ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀଙ୍କୁ ଉତ୍ଥାନ କରି, ଶୀତଳ ଜଳ ଛିଟି, “ବଞ୍ଚ” ବଲି କହିଲେ। ଏହିପରେ ଦେବୀ ପୁନଃ ଜୀବନ ଲାଭ କଲେ। ଦେବୀ ଏଭଳି ମୃତ୍ୟୁରୁ ଉଠିବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ “ସାଧୁ, ସାଧୁ!” ବୋଲି ସ୍ତୁତି କଲେ। ଏଭଳି ଭୃଗୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦେବୀ ପୁନଃ ଜୀବନ ଲାଭ କଲେ, ଏବଂ ଦେଉଳମାନେ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ଅଚମ୍ଭିତ ହେଲେ। ଭୃଗୁ ଅକ୍ଷୁବ୍ଧ ଭାବେ ତାଙ୍କ ଜୀବନୀ ସ୍ଥିତିକୁ ଫେରାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଦେଖି ଇନ୍ଦ୍ର କାବ୍ୟଙ୍କୁ ଭୟ କରି ସ୍ୱସ୍ଥ ହୋଇପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏହିଭଳି ଜାଗ୍ରତ ରହି, ସେ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ କହିଲେ। ଇନ୍ଦ୍ର ସୁଚିନ୍ତିତ ଭାବେ ତାଙ୍କ କନ୍ୟାକୁ କହିଲେ, “କାବ୍ୟ ତାଙ୍କ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଭୟାନକ ବ୍ରତ କରୁଛନ୍ତି। ଏହିଠାରେ ମୁଁ ଭୃଗୁଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହୋଇଛି। ତୁମେ ଯାଅ, ତାଙ୍କ କ୍ଲାନ୍ତି ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ସୁମଧୁର ବ୍ୟବହାର କର; ତାଙ୍କ ମନକୁ ପ୍ରସନ୍ନ କରିବାପାଇଁ ବିଭିନ୍ନ ଶୁଶ୍ରୂଷା କର। ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଦିଆଯାଇଛ; ମୋ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟା କର।” ଏଭଳି ବୋଲି, ଜୟନ୍ତୀ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଗ୍ରହଣ କରି, କାବ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ଭୟଙ୍କର ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ ଥିଲେ। ସେ ତାଙ୍କୁ ଧୂଆଁ ପିଇଥିବା, ମୁଣ୍ଡ ନମାଇଥିବା, ଯକ୍ଷ ଦ୍ୱାରା ପୀଡିତ ଓ ଜଳପାତରେ ଭିଜା ଦେଖିଲେ। ଏଭଳି କ୍ଷୀଣ ଶରୀର ଓ ତପସ୍ୟାରେ ଲିନ କାବ୍ୟଙ୍କୁ, ଜୟନ୍ତୀ ପିତାଙ୍କ ଆଜ୍ଞା ଅନୁସାରେ ସେବା କଲେ। ସେ ମଧୁର ଶବ୍ଦରେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରି, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଶରୀର ମାସାଜ୍, ସଂସ୍କାର ଓ ବ୍ରତ ଅନୁସାରେ ଦୀର୍ଘ ବର୍ଷ ଧରି ସେବା କରିଲେ। ଏହି ସହସ୍ର ବର୍ଷର ଧୂଆଁ ବ୍ରତ ସମାପ୍ତ ହେଲାପରେ, ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ କାବ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଚୟିତ ବର ଦେବାକୁ କହିଲେ। କାବ୍ୟ କହିଲେ, “ଏହି ବ୍ରତ ତୁମେ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି କରିନାହାନ୍ତି। ତୁମ ତପ, ଜ୍ଞାନ, ବିଦ୍ୟା, ଶକ୍ତି ଓ ଉର୍ଜାରେ ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ। ତୁମେ ଯାହା ଚାହଁ, ତାହା ପାଇବ। ଏହି ସବୁ ତୁମ ପାଇଁ ଉପଲବ୍ଧ ହେବ। ଏହି ସବୁ କାହାକୁ କହିବେ ନାହିଁ। ତୁମେ ସମସ୍ତ ଉପରେ ପ୍ରଭୁତ୍ୱ ପାଇବ।" ଏଭଳି କାବ୍ୟଙ୍କୁ ଅନେକ ବର ଦେଇ, ଭବା (ମହେଶ୍ୱର) ତାଙ୍କୁ ଭୂତପତି, ଧନପତି ଓ ଅଜୟ ରହିବାର ଅଧିକାର ଦେଲେ। ଏହି ବର ପାଇ କାବ୍ୟ ଅତିଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଦେବୀୟ ସ୍ତୁତି କଲେ—ନୀଳ-ଅରୁଣ ଧାରଣ କରୁଥିବା, ଶିତିକଣ୍ଠ, କାବ୍ୟମୁନି, ବର୍ଷ, ସୋମପତି, ଜଟାଧାରୀ, ଉଗ୍ର, ପିଙ୍ଗଳନେତ୍ର, ଵରଦାତା, ପୂଜିତ, ପବିତ୍ର, ଦେବଦେବ, ଶୀଘ୍ର ଏମିତି ମହେଶ୍ୱରଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।