ତାରକାମୟ ଯୁଦ୍ଧରେ, ଦାନବର ଏକ ବିରାଟ ଯୋଦ୍ଧା ନିଜ ବିରତା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଶକ୍ତି ସାମ୍ନାରେ ସେ ଅସମର୍ଥ ହୋଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତରେ ବଧ ହେଲେ। ତ୍ରୟମ୍ବକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତିନି ଲୋକର ସମସ୍ତ ଦାନବ, ଅସୁର, ପିଶାଚ ଏବଂ ଦାନବମାନେ ଅନ୍ଧକ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିନାଶ ପାଇଲେ। ଦେବତା ଓ ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସମସ୍ତ ଦୁଷ୍ଟ ଶକ୍ତିମାନମାନେ ତାଙ୍କର ପୂର୍ବଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ବଧ ହେଲେ। ଭୟଙ୍କର ବୃତ୍ର, ଦାନବମାନଙ୍କ ସହିତ ହଳାହଳ ସଂଘର୍ଷରେ ନିହତ ହେଲେ। ତାପରେ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସାହାଯ୍ୟରେ ମହେନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ପଛକୁ ଫେରାଇଲେ। ଯୋଗ ଓ ମାୟାରେ ପାରଙ୍ଗତ ଭାଇ ସହିତ ବିପ୍ରଚିତ୍ତି ଝଣ୍ଡା ମାଧ୍ୟମରେ ଲୁଚିଲେ, କିନ୍ତୁ ଝଣ୍ଡାର ଚିହ୍ନରେ ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ହାତରେ ବଧ ହେଲେ। ଦେବମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ବେଳେ, ନୃସିଂହ ଦୃଢ଼ ଶଙ୍ଖ ଧରି ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ଓ ଦାନବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ହାରିଗଲେ। ବଳିଦାନ ଶେଷରେ, ଦେବତାମାନେ କ୍ଲିବ ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି ଦ୍ୱାଦଶ ଯୁଦ୍ଧ ଦେବତା ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ହେଇଥିଲା। ଦେବ-ଦାନବ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ସମସ୍ତ ବିନାଶକ ଯୁଦ୍ଧ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ମଙ୍ଗଳ ପାଇଁ ଘଟିଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ରାଜା ହିରଣ୍ୟକଶିପୁ ଦଶ କୋଟି ବର୍ଷ ଅଭିରାମ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଏହିପରି ସତ୍ତତରି ଦୁଇ ମାପ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଦଶ କୋଟି ବର୍ଷ, ଏବଂ ଅସୀ ହଜାର ବର୍ଷ ସର୍ବତ୍ର ତିନି ଲୋକରେ ତାଙ୍କର ଶାସନ ଚାଲିଥିଲା। ପରେ, ବଳି ଏକ ଲକ୍ଷ ବର୍ଷ, ଷଷ୍ଠି ହଜାର ବର୍ଷ ଓ ବିଶି କୋଟି ବର୍ଷ ପୁନଃ ରାଜ୍ୟ କଲେ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବଳି ରାଜ୍ୟ କଲେ, ପ୍ରହ୍ଲାଦ ସେଇ ସମୟରେ ଦାନବମାନେ ଠାରୁ ଅଲଗା ରହିଲେ। ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ତିନି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଥିଲେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଦୈତ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଶକ୍ତି ଦଶ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଥିଲା। ଏହି ତିନି ଲୋକ ଅବିଚଳିତ ଭାବେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଦ୍ୱାରା ଶାସିତ ହେଉଥିଲା, ଏହି ଅବସ୍ଥା ମଧ୍ୟ ଦଶ ଯୁଗ ଚାଲିଥିଲା। ପ୍ରହ୍ଲାଦ ବଧ ହେବା ପରେ ଏବଂ ପାକ (ଇନ୍ଦ୍ର) ରାଜ୍ୟ ଆସିଲା, ଶୁକ୍ର ଦାନବମାନେ ଛାଡ଼ି ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇଲେ। ବଳିଦାନ ସମୟରେ ଶୁକ୍ର ଦେବତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯିବା ଦେଖି, ଦିତିପୁତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: "ଆମ ରାଜ୍ୟ ଛାଡ଼ି ଆମ ସାମ୍ନାରେ ବଳିଦାନରେ ଫେରିଲେ କାହିଁକି?" ସେମାନେ କହିଲେ, "ଆମେ ଏଠାରେ ରହିପାରିବୁନାହିଁ, ଆମେ ପାତାଳକୁ ଯିବାଯାଉ।" ତେବେ ଶୁକ୍ର ଦୁଃଖିତ ଦୈତ୍ୟମାନେ ଉପରେ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦେଇ କହିଲେ, "ଭୟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ମୁଁ ନିଜ ଶକ୍ତି, ମନ୍ତ୍ର, ଔଷଧ, ରସ ଓ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଧନ ସହିତ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ପୋଷଣ କରିବି।" ସେ କହିଲେ, "ଏହି ସମସ୍ତ ଆମ ପାଖରେ ଅଛି, ତାଙ୍କର ପାଦ ଦେବତାଙ୍କ ପାଖରେ ଥାଏ; ଏହି ସମସ୍ତ କିଛି ମୁଁ ଆପଣମାନେଙ୍କୁ ଦେଇବି।" ଏହିପରି ଦେଖି, ଦେବତାମାନେ ଏକଠି ହୋଇ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, "ଶୁକ୍ର ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ସବୁ କିଛି ଆମଠାରୁ ଦୂର କରୁଛନ୍ତି, ଚଳନ୍ତୁ, ଶୀଘ୍ର ଏଠାରୁ ପଳାଉ, ନାହିଁଲେ ସେମାନେ ନବ ଉପଦେଶ ଦେଇଦେବେ।" କିଛି ଦେବତା କହିଲେ, "ଆସନ୍ତୁ, ଅବଶିଷ୍ଟ ଦାନବମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ସେମାନେଙ୍କୁ ପାତାଳକୁ ପଠାଇଦେବା।" ଏହିପରି ଦେବତାମାନେ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ କଲେ। ଦେବତାମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରିବା ସମୟରେ, ଦାନବମାନେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲେ। ଦେବମାନେ ତାଙ୍କୁ ଧାଉଥିବା ଦେଖି, ଶୁକ୍ର କ୍ଷଣେ ନିଜ ରକ୍ଷା ଉପସମ୍ହାର କଲେ। ଦେବମାନେ ଦାନବମାନେ ଦ୍ୱାରା ପୀଡ଼ିତ ହୋଇ, ଶୁକ୍ରଙ୍କୁ ଦୃଢ଼ ଦେଖି, ଭୟ ବିନା ଦାନବମାନେ ଛାଡ଼ିଦେଲେ। ତେବେ କାବ୍ୟ ନାମକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭଲ ଭାବେ ଚିନ୍ତା କରି, ଦୈତ୍ୟମାନେଙ୍କୁ ଉପକାରକ କଥା କହିଲେ: "ତିନି ଲୋକ ବାମନଙ୍କ ତିନି ପଦରେ ନିୟତ ହୋଇଗଲା, ବଳି ବନ୍ଧିଗଲେ, ଜମ୍ଭ ବଧ ହେଲେ, ଭିରୋଚନ ମୃତ୍ୟୁ ବରଣ କଲେ। ଏପରି, ଦେବତାମାନେ ବଡ଼ ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ଦ୍ୱାଦଶ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିହତ କରିଛନ୍ତି, ନେତୃତ୍ୱକାରୀମାନେ ବିଭିନ୍ନ ଉପାୟରେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏବେ ଆପଣମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କମ୍, ଆମର ମତ ଅନୁଯାୟୀ ଆଉ ଯୁଦ୍ଧ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ। ମୁଁ ଏକ ଉପାୟ କହିବି—ଉଚିତ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରତୀକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" "ମୁଁ ମହାଦେବଙ୍କୁ ଯାଇ ଅଜୟ ମନ୍ତ୍ର ଆଣିବି, ଯେଉଁ ମନ୍ତ୍ର ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ନାହିଁ। ସେହି ମନ୍ତ୍ର ମିଳିଲେ, ଆମେ ପୁନି ଦେବତାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବା, ଏବଂ ନିଶ୍ଚିତ ଆପଣମାନେ ବିଜୟୀ ହେବେ।" ଏହିପରି ଆଶ୍ବାସନ ପାଇ ବେଳେ ଅସୁରମାନେ ଦେବତାଙ୍କୁ କହିଲେ: "ଆମେ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ର ବିସର୍ଜନ କରିଛୁ, କବଚ ଛାଡ଼ିଛୁ, ରଥ ନାହିଁ।" "ଆମେ ଅରଣ୍ୟରେ ବର୍କ ଚୀର ପିନ୍ଧି ତପସ୍ୟା କରିବା।" ପ୍ରହ୍ଲାଦଙ୍କ ସତ୍ୟ କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନେ ନିର୍ଭୟ ଓ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ଚାଲିଗଲେ। ଦୈତ୍ୟମାନେ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେବା ପରେ, ଦେବତାମାନେ ସେହି ସମୟରେ ପ୍ରସ୍ଥାନ କଲେ। ତେବେ କାବ୍ୟ ଦାନବମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, "କିଛି ସମୟ ଧରି ଧୈର୍ୟ ଧରି ତପସ୍ୟା କର, ଏବଂ ମନ ଏକାଗ୍ର କର; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ସମୟ ଆସିନଥାଏ।" "ହେ ଦାନବମାନେ, ମୋ ବାପାଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ରୁହନ୍ତୁ, ମୋ ପ୍ରତିକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।" ଏପରି ଉପଦେଶ ଦେଇ, କାବ୍ୟ ମହାଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ। ସେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବ, ମୁଁ ଏମିତି ମନ୍ତ୍ର ଚାହେଁ, ଯାହା ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ପାଖରେ ନାହିଁ, ଦେବତାଙ୍କ ପରାଜୟ ଓ ଅସୁରମାନେଙ୍କ ବିଜୟ ପାଇଁ।" ଦେବତା କହିଲେ, "ଭାର୍ଗବ, ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଉପବାସ ଓ ଧୂଆଁ ଖାଇ, ମୁଣ୍ଡ ନିମ୍ନକୁ କରି ତପସ୍ୟା କର; ଯଦି ଏହି ଉପବାସ ସଫଳ କରିପାରିବ, ତେବେ ମନ୍ତ୍ର ମିଳିବ। ତୁମ ମଙ୍ଗଳ ହେଉ।" ଶୁକ୍ର, ଭୃଗୁପୁତ୍ର, ଅନୁମତି ମିଳିଲାପରେ ଦେବଙ୍କ ପାଦ ସ୍ପର୍ଶ କରି କହିଲେ, "ଯଥା ଆଜ୍ଞା, ପ୍ରଭୁ, ମୁଁ ଏହି ଉପବାସ ଆରମ୍ଭ କରିବି।" ଶୁକ୍ର ବିଦାୟ ନେଲାପରେ ଦେବ କୁଣ୍ଡଧାର ଧୂଆଁଧାରକୁ ତାଙ୍କଠାରେ ପଠାଇଲେ। ଶୁକ୍ର ମହେଶ୍ୱରଙ୍କ ସ୍ଥାନରେ ଅସୁରମାନେଙ୍କ ପାଇଁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ରହି ମନ୍ତ୍ର ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ।