ମାଦ୍ରୀଙ୍କୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ, ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା ଯୁଧାଜିତ୍। ଏହି ପରେ ଦେବମିଧୁଷ, ଅନମିତ୍ର ଓ ଶିବି ଜନ୍ମିଲେ, ଏବଂ ପଞ୍ଚମ ଥିଲେ କୃତଲକ୍ଷଣ। ଅନମିତ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ହେଉଛନ୍ତି ନିଘ୍ନ, ଏବଂ ନିଘ୍ନଙ୍କୁ ଦୁଇ ପୁତ୍ର ଥିଲେ—ପ୍ରସେନ ଓ ଶକ୍ତିସେନ, ଦୁଇଜଣେ ବୀର। ପୃଥିବୀର ସମସ୍ତ ମଣିମାଣିକ୍ୟ ମଧ୍ୟରେ, ଅପୂର୍ବ ରତ୍ନ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ପ୍ରସେନଙ୍କ ଅଧିକାରରେ ଥିଲା, ଏହି ମଣି ସମସ୍ତ ରତ୍ନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରାଜା ଥିଲା। ଏହି ମଣି ପାଇଁ ଅନେକ ଥର ଅନୁରୋଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ପ୍ରସେନ ଏହାକୁ ନିଜ ହୃଦୟରେ ରଖିଥିଲେ, ଏବଂ ଗୋବିନ୍ଦ (କୃଷ୍ଣ) ମଧ୍ୟ ଏହା ପାଇପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ। ଏକଥର, ପ୍ରସେନ ସ୍ୟାମନ୍ତକ ମଣି ପିନ୍ଧି ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ, ଏବଂ ସେ ଏକ ମୃଗାଚ୍ଛନ୍ନ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ। ସେଠାରେ ପ୍ରସେନ ଏକ ଭାଲୁକୁ ଦେଖିଲେ, ଏବଂ ଭାଲୁକୁ ମଧ୍ୟ ପ୍ରସେନଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଭାଲୁ ପ୍ରସେନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ ଏବଂ ଏହି ମଣିକୁ ନେଇଗଲେ। ଏହି ଘଟଣା ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ଘଟିଗଲା, ଯେଉଁଠାରେ ପ୍ରସେନ ଗୁହାରେ ପ୍ରବେଶ କରିଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଗୋବିନ୍ଦ ଶୁଣିଲେ, ସେ ଶଙ୍କା କଲେ ଯେ ପ୍ରସେନଙ୍କୁ ମଣି ପାଇଁ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ପ୍ରସେନ ଏହି ମଣି ପିନ୍ଧିବା ସମୟରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇଥିଲେ, ଏବଂ ସେଠାରେ ଏହି ଅପରାଧୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସେ ହତ୍ୟା ହୋଇଥିଲେ। ତେଣୁ ଗୋବିନ୍ଦ କହିଲେ, "ଏହି ଦୁଷ୍ଟକୁ ମୁଁ ହତ୍ୟା କରିବି, ଯିଏ ଭୃଷ୍ଣିମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶତ୍ରୁ ହୋଇଯାଇଛି।" ବହୁ ଦିନ ପରେ, ଗୋବିନ୍ଦ ପୁନି ଶିକାର କରିବାକୁ ଗଲେ ଏବଂ ସଯୋଗକ୍ରମେ ଗୁହା ଦ୍ୱାର ସମ୍ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସେଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଲୁରାଜ ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କଲେ। ଗୋବିନ୍ଦ ଏହି ଧ୍ୱନି ଶୁଣି ତାଲୱାର ନେଇ ଗୁହାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାଲୁରାଜ ଜାମ୍ବବାନ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ତାପରେ ହୃଷୀକେଶ ତ୍ୱରିତ ଭାବେ ଜାମ୍ବବାନ୍କୁ ଧରିଲେ, ତାଙ୍କ ଚକ୍ଷୁ ରୋଷରେ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଯାଇଥିଲା। ଏହି ସମୟରେ ଜାମ୍ବବାନ୍ ବିଷ୍ଣୁଭକ୍ତି ତ୍ୱରା କ୍ରିୟା ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ। ଭଗବାନ୍ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ ଏକ ବର ଦେଲେ। ତେବେ ଜାମ୍ବବାନ୍ କହିଲେ, "ପ୍ରଭୁ, ଆପଣଙ୍କ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ହେଉ, ଏବଂ ମୋର ଶୁଭ ଝିଅ ଆପଣଙ୍କୁ ପତି ଭାବେ ପାଉନ୍ତୁ। ଏହି ମଣି, ଯାହାକୁ ପ୍ରସେନକୁ ହତ୍ୟା କରି ପାଇଥିଲି, ଏହି ମଣି ଆପଣ ନିଅନ୍ତୁ।" ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୃଷ୍ଣ ଜାମ୍ବବାନ୍କୁ ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ବଧ କଲେ, ତାଙ୍କ କାମ ସଫଳ କଲେ ଏବଂ ମଣି ସହିତ ଝିଅକୁ ନେଇ ଯାଇଲେ। ସେ ସମସ୍ତ ସାତ୍ୱତମାନ୍ୟଙ୍କ ସଭାରେ ଏହି ମଣି ସତ୍ରାଜିତ୍ଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏହି ଭ୍ରମ ଅଭିଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଜନାର୍ଦନ ବିଶେଷ ଦୁଃଖିତ ହେଲେ। ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନ୍ୟେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆମେ ଭାବିଥିଲୁ ଯେ ପ୍ରସେନଙ୍କୁ ଆପଣ ହତ୍ୟା କରିଛନ୍ତି।" ସତ୍ରାଜିତ୍ଙ୍କୁ କୈକେୟ ରାଜାଙ୍କ ଦଶ ଧର୍ମପତ୍ନୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କୁ ଏକ ଶତ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଥିଲେ, ସମସ୍ତେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ମହାନ୍; ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଢ଼ିଆ ଥିଲେ ଭଙ୍ଗକାର। ଏହି ଭଙ୍ଗକାରଙ୍କୁ ଭାର୍ୟା ଭ୍ରତବତୀ ତିନି ହଳୁକ, ପଦ୍ମନ୍ୟନୀ କନ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ। ସତ୍ୟଭାମା, ନାରୀମାନ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ, ଏବଂ ପଦ୍ମାବତୀ—ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ବିବାହ ଦିଆଯାଇଥିଲା। ଅନମିତ୍ରଙ୍କୁ ଶିନି ନାମକ କନିଷ୍ଠ ଭୃଷ୍ଣି ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ସତ୍ୟକ, ଏବଂ ସତ୍ୟକଙ୍କ ପୁତ୍ର ସାତ୍ୟକି। ଶିନିଙ୍କ ଦୁଇ ନାମୀ ନାତି ଥିଲେ—ସତ୍ୟବାନ୍ ଓ ଯୁୟୁଧାନ। ଯୁୟୁଧାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଅସଙ୍ଗ, ତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଡ୍ୟୁମ୍ନି। ଡ୍ୟୁମ୍ନିଙ୍କ ପୁତ୍ର ଯୁଗନ୍ଧର, ଏହିପରି ଶୈନ୍ୟବଂଶ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ଏହିପରି ଅନମିତ୍ରଙ୍କ ବଂଶାବଳୀ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରାଯାଇଛି। ଅନମିତ୍ରଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ଶୂରବୀର ଯୁଧାଜିତ୍, ଏବଂ ଦୁଇ ଅନ୍ୟ ଶୂରବୀର—ବୃଷଭ ଓ କ୍ଷତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ। ବୃଷଭ କାଶୀରାଜଙ୍କ ଝିଅକୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ଜୟନ୍ତୀଙ୍କୁ ଜୟନ୍ତ ନାମକ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ପୁତ୍ର ହେଲେ। ଅତିବଳିଷ୍ଠ, ଶାସ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଓ ଅତିଥିସେବୀ ସଦାୟଜ୍ଞ ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ଜନ୍ମିଲେ, ସେ ବିଶେଷ ଦାନଶୀଳ ଥିଲେ। ଅକୃରୁର ଶୈବ୍ୟରାଜଙ୍କ କନ୍ୟା ରତ୍ନାଙ୍କୁ ବିବାହ କରିଥିଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଏକଦଶ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ—ଉପଲମ୍ଭ, ସଦାଲମ୍ଭ, ବୃକଳ, ବୀର୍ୟ, ସବିତର, ସଦାପକ୍ଷ, ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ବାରିମେଜୟ, ଧର୍ମଭୃତ୍, ଧର୍ମବର୍ମା, ଧୃଷ୍ଟମାନ। ଏହି ସମସ୍ତେ ରତ୍ନାଙ୍କୁ ଜନ୍ମିଥିଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ପୂଜାରୀ ଥିଲେ। ଅକୃରୁରଙ୍କୁ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ଗୋତ୍ରରେ ଦୁଇ ଦେବସମ ଶୂରବୀର ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ—ଦେବବାନ୍ ଓ ଉପଦେବ। ତାପରେ ଅଶ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ପୃଥୁ, ବିପୃଥୁ, ଅଶ୍ୱଥାମା, ସୁବାହୁ, ସୁପାର୍ଶ୍ୱକ ଓ ଗବେଷଣା ପୁତ୍ର ହେଲେ। ବୃଷ୍ଟିନେମି, ସୁଧର୍ମା, ଶର୍ୟାତି, ଅଭୂମି, ବର୍ଜଭୂମି, ଶ୍ରମିଷ୍ଠା ଓ ଶ୍ରବଣ ମଧ୍ୟ ଏହି ବଂଶରେ ଅଛନ୍ତି। ଯିଏ ଏହି ଭ୍ରମ ଅଭିଯୋଗ ଯାହା କୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରା ନିରାକୃତ, ଜାଣିଥାଏ, ସେ କେବେ ମିଥ୍ୟା ଅଭିଯୋଗର ଶାପରେ ପଡ଼େନାହିଁ। ଏହିପରି, ଐକ୍ଷ୍ୱାକୀଙ୍କୁ ଏକ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ—ଶୂର, ଯିଏ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ଏବଂ ଅଦ୍ଭୁତ। ଶୂରଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପ୍ରାକ୍ରମରେ ଦଶ ପୁତ୍ର ଜନ୍ମିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଭୋଜା ଭାବେ ପରିଚିତ। ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବଳଶାଳୀ ବାସୁଦେବ, ଯିଏ ପୂର୍ବେ ଆନକଦୁନ୍ଦୁଭି ଭାବେ ପରିଚିତ ଥିଲେ, ତାପରେ ଦେବମାର୍ଗ ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରେ ଦେବଶ୍ରବା। ଅନାଧୃଷ୍ଟି, ଶିନି, ନନ୍ଦ, ସୃଞ୍ଜୟ, ଶ୍ୟାମ, ଶମୀକ, ସଂୟୂପ ଏବଂ ପାଞ୍ଚ ମହିଳା ଏହି ଶୂରଙ୍କ ସନ୍ତାନ। ଏହି ପାଞ୍ଚ ନାରୀ—ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତି, ପୃଥା, ଶ୍ରୁତାଦେବୀ, ଶ୍ରୁତଶ୍ରବା ଓ ରାଜାଧିଦେବୀ—ସମସ୍ତେ ବୀରମାନ୍ୟଙ୍କ ଜନନୀ। ଶ୍ରୁତାଦେବୀ କୃତଙ୍କୁ ସୁଗ୍ରୀବ ଦେଲେ, ଶ୍ରୁତକୀର୍ତ୍ତିଙ୍କୁ କୈକେୟୀରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା ଅନୁବ୍ରତ ଜନ୍ମିଲେ। ଶ୍ରୁତଶ୍ରବାଙ୍କୁ ଚେଦିରାଜ ଶୁନୀଥ ଜନ୍ମିଲେ, ଯିଏ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଶତ୍ରୁଦଳନ ଥିଲେ। ପରେ, ମିତ୍ରତା ସମ୍ବନ୍ଧରେ, ସେ ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ କୁନ୍ତିଭୋଜଙ୍କୁ ଦେଲେ, ଏହିପରି କୁନ୍ତୀ, ଯାହାଙ୍କୁ ପୃଥା ମଧ୍ୟ କୁହାଯାଏ, ବାସୁଦେବଙ୍କ ଭଉଣୀ ଭାବେ ପରିଚିତ ହେଲେ।