ଓ ରାଜା, ତୁମେ ନ ବାଚନରେ, ନ ହୃଦୟରେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିନଥିଲ; ତୁମେ ମୋତେ ଅବମାନ କରିନଥିଲ। ଏହି କାରଣରୁ, ଶ୍ବର୍ଗରେ ଅନେକ ଅନନ୍ତ ଜଗତ୍ ସ୍ଥାପିତ ହୋଇଛି—ବିଶାଳ, ଗୁଞ୍ଜନମୟ, ଏବଂ ବିଦ୍ୟୁତ୍ ସଦୃଶ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ। ଏହି ଜଗତ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ଦେଇଛି, ଏହା ଗ୍ରହଣ କର; ଯଦି ତୁମେ ଏହାକୁ କିଣିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରୁନାହାଁ, ତେବେ ମୁଁ ଦେଇଦେବା ପରେ ଏହାକୁ ପୁଣି ନେବିନାହିଁ। ଏବେ, ଏହି ଜଗତ୍ରେ ଯେଉଁଠାରେ ଯିବାକୁ ଚାହଁ, ସେଠାକୁ ଯାଅ। ଯେପରି ତୁମେ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବେ, ଅନେକ ଜଗତ୍ର ଅଧିକାରୀ, ଏମିତି ଏ ଲୋକରେ ଆଜି ମୁଁ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା କିଛିରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କରେନି। ଏହି କାରଣରୁ, ଶିବି, ମୁଁ ତୁମର କଥା ଗ୍ରହଣ କରେନି। ଯଦି ତୁମେ, ରାଜା, ଆମ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜଗତ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରନାହଁ, ତେବେ ଆମେ ସମସ୍ତ ଜଗତ୍ ଦେଇଦେବା ପରେ ନରକକୁ ଯିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେବୁ। ତୁମେ ଯେପରି ଉଚିତ ବୁଝ, ତେହିପରି କର; ତୁମେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ସତ୍ୟ ଓ ନ୍ୟାୟକୁ ଦେଖୁଛ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଆଗରୁ ଯାହା କରିନଥିଲି, ତାହା ଗ୍ରହଣ କରେନି। ମୋ ପାଇଁ, ଯିଏ କୌଣସି କିଛି ଛୁଇଁନାହିଁ, ଏଠି କହାଯାଇଥିବା କଥା ପ୍ରସଙ୍ଗିକ ନୁହେଁ; ଏହି ଦାନ ପାଇଁ ଯାହା ଉଚିତ, ସେଇ ଅନନ୍ତ ଫଳ ଦେଇଥାଏ। ଏହି ପାଞ୍ଚଟି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ କାହାର? ସେଗୁଡ଼ିକ ଉଚ୍ଚ ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଅଗ୍ନିର ଶିଖା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି। ଏହି ସୁବର୍ଣ୍ଣ ରଥ ତୁମ ପାଇଁ ଓ ମୋ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ; ତୁମେ ଏହାକୁ ଆରୋହଣ କରି, ମୋ ସହିତ ଯାଉ। ଏବେ ରଥରେ ବସ, ରାଜା, ଏବଂ ଆକାଶ ମାଧ୍ୟମରେ ଆଗେ ବଢ଼; ସମୟ ଆସିଲେ ଆମେ ମଧ୍ୟ ତୁମ ପଛରେ ଯିବୁ। ଏବେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ଯିବାକୁ ହେବ, କାରଣ ଶ୍ବର୍ଗ ଜିତାଯାଇଛି; ଏହି ପଥ ନିର୍ମଳ ଏବଂ ଦେବତାଙ୍କର ନିବାସକୁ ଯାଉଛି। ସମସ୍ତ ରାଜା, ରଥ ଆରୋହଣ କରି, ଧର୍ମରେ ଦୀପ୍ତିମାନ ହୋଇ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀ ଆବୃତ କରି ଶ୍ବର୍ଗକୁ ଯାଇଲେ। ମୁଁ ଭାବୁଛି, ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଆଗେ ଯିବି ଏବଂ ମୋ ବନ୍ଧୁ ମହାତ୍ମା ଇନ୍ଦ୍ର ମୋ ସହିତ ଯିବେ; କିନ୍ତୁ ଏହି ଉଶୀନର ରାଜା ଶିବି କାହିଁକି ଏତେ ତ୍ୱରିତ ଗତିରେ ନିଜ ଘୋଡ଼ା ଚଳାଇଲେ? ସେ ଦେବୟାନକୁ ନିଜ ସମସ୍ତ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଲେ; ଏହି ଉଶୀନର ପୁତ୍ର ଶିବି ତୁମମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ। ଦାନ, ପବିତ୍ରତା, ସତ୍ୟ, ଅହିଂସା, ଲଜ୍ଜା, ଶ୍ରୀ, ଧୈର୍ୟ, ସମତା, ଦୟା—ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଶିବିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିରାଜିତ; ଯିଏ ଲଜ୍ଜା ଓ ନ୍ୟାୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରେ, ସେଇ ଏହି ଗୁଣ ଧାରଣ କରେ, ତେଣୁ ଶିବି ରଥ ଆରୋହଣ କରିବେ। ତାପରେ ଆଷ୍ଟକ, କୌତୁହଳରେ, ତାଙ୍କର ମାମାଘର ଠାରୁ ଆସିଥିବା ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ମହାପୁରୁଷଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: “ମୁଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରୁଛି, ରାଜା, ଏକଥା ସତ କହ—ତୁମେ କିଏ, କେଉଁଠାରୁ ଆସିଛ, କିପରି ଏଠାକୁ ଆସିଲ? ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ସେପରି ଏହି ପୃଥିବୀରେ କୌଣସି ବ୍ରାହ୍ମଣ କିମ୍ବା କ୍ଷତ୍ରିୟ କରିପାରିବେନି।” ମୁଁ ନହୁଷପୁତ୍ର, ପୁରୁଙ୍କ ପିତା, ପୃଥିବୀର ସ୍ୱାମୀ ଯୟାତି; ମୁଁ ଏହି ଗୁପ୍ତ ଶିକ୍ଷା ତୁମମାନେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭାବରେ ଜାଣ, ସେଥିପାଇଁ ମୋ ପୋତାମାନେ, ଏହା ଖୋଲିଦେଉଛି। ମୁଁ ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତି, ଅନେକ ଶୁଭ୍ର ଘୋଡ଼ା ସହିତ ଏହା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦେଇଥିଲି; ଏଠାରେ ଦେବତାମାନେ ପୁଣ୍ୟର ଫଳ ଲାଭ କରିଥିଲେ। ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ପୃଥିବୀ ଦେଇଥିଲି, ଯେଉଁଠାରେ ଅନେକ ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ, ପ୍ରଶଂସିତ ବୃଷ୍ଟି, ସୁବର୍ଣ୍ଣ, ମୂଳ୍ୟବାନ ଧନ, ଶତ ଏବଂ ଦଶ ହଜାର ହାତୀ ଘୋଡ଼ା ଥିଲା। ସତ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦୁଇଁ ଜଗତ୍ ଏବଂ ଅଗ୍ନି ମଧ୍ୟ ମାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦୀପ୍ତିମାନ; ମୋ କୌଣସି କଥା ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏନାହିଁ, କାରଣ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଲୋକମାନେ କେବଳ ସତ୍ୟକୁ ଗୌରବ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯିଏ ଦ୍ୱିଜମାନେ ଏବଂ ଅଗ୍ନିକୁ ଆମର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଯଥାବସ୍ଥାନେ, ଇର୍ଷ୍ୟା ବିନା, ଖବର ଦେବେ, ସେ ଆମ ସମାନ ଲୋକର ଅଂଶୀ ହେବେ। ଏଭଳି ମହାତ୍ମା ଯୟାତିଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୋତାମାନେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବନ୍ଧୁମାନେ, ଏହି ଭାବେ ପାର କରାଇଲେ; ସେ ପୃଥିବୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରି, ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ନିଜ କର୍ମକୁ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସାରିତ କରି, ଶ୍ବର୍ଗକୁ ଗଲେ। ଏହିପରି ତୁମକୁ ସମସ୍ତ କଥା ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ କହିଦେଲି, ଯଥାଘଟିଥିଲା—ନହୁଷଙ୍କ ବଂଶର କାର୍ଯ୍ୟ, ଯାହାର କୀର୍ତ୍ତି ପୌରବ ବଂଶରେ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ, ଯେଉଁଠି ତୁମେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ। ଏହି କଥା ଶୌନକଙ୍କ ଠାରୁ ଶୁଣି, ରାଜା ଶତାନିକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ ହେଲେ ଏବଂ ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହେଲେ। ତାପରେ ରାଜା ଯଥାଯଥ ଭାବେ ଶୌନକଙ୍କୁ ରତ୍ନ, ଗାଁ, ସୁବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ବିଭିନ୍ନ ପୋଶାକ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ଶୌନକ ରାଜାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଦିଆଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ଧନ ଗ୍ରହଣ କରି, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଦେଇ, ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ଏହିଠାରେ ଆମେ ଯୟାତିଙ୍କ ବଂଶ ବିଷୟରେ ଏହିବେଳେ ଶୁଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛୁ—ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେ ଯଦୁ ଆଦିଠାରୁ କିପରି ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସ୍ଥାପିତ ହେଲେ, ତାହା କହ। ମୁଁ ଯଦୁଙ୍କ ବଂଶର କଥା ଏବେ କହିବି—ସେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଏବଂ ପ୍ରବଳ; ଏହି ବଂଶର କଥା ଅନୁକ୍ରମିକ ଭାବେ ଓ ବିସ୍ତୃତ ଭାବରେ ଶୁଣ। ଯଦୁଙ୍କ ପାଞ୍ଚ ପୁଅ ଥିଲେ, ସେମାନେ ଦେବପୁତ୍ରଙ୍କ ସମାନ, ମହାରଥୀ ଏବଂ ଶୂରବୀର; ତାଙ୍କର ନାମ ଶୁଣ। ସହସ୍ରଜିତ ପ୍ରଥମ, ତାପରେ କ୍ରୋଷ୍ଟୁ, ନୀଳ, ଅନ୍ତିକ, ଓ ଲଘୁ; ସହସ୍ରଜିତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଶତଜିତ ନାମକ ରାଜା। ଶତଜିତଙ୍କ ମଧ୍ୟ ତିନି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁଅ ଥିଲେ: ହୈହୟ, ହୟ, ଓ ୱେନୁହୟ। ହୈହୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ଧର୍ମନେତ୍ର; ଧର୍ମନେତ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର କୁନ୍ତି, ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ସଂହତ। ସଂହତଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ମହିଷ୍ମାନ ନାମକ ରାଜା; ମହିଷ୍ମାନଙ୍କ ପୁତ୍ର ଥିଲେ ପ୍ରବଳ ରୁଦ୍ରଶ୍ରେଣ୍ୟ। ସେ ବାରାଣସୀରେ ରାଜା ହେଲେ, ଯେପରି ଆଗରୁ କହାଯାଇଛି; ରୁଦ୍ରଶ୍ରେଣ୍ୟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଦୁର୍ଦ୍ଦମ ନାମକ ରାଜା। ଦୁର୍ଦ୍ଦମଙ୍କ ପୁତ୍ର ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ପ୍ରବଳ କନକ; କନକଙ୍କ ଚାରି ପୁଅ ବିଶ୍ୱରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ। ସେମାନେ କୃତବୀର୍ୟ, କୃତାଗ୍ନି, କୃତବର୍ମା, ଏବଂ ଚତୁର୍ଥ କୃତଔଜସ୍; କୃତବୀର୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନ ଜନ୍ମ ନେଲେ।